Showing posts with label कलाविष्कार. Show all posts
Showing posts with label कलाविष्कार. Show all posts

Thursday, July 26, 2018

फाळके, सोनी आणि डिफरंट स्ट्रोक्स!

फाळके, सोनी आणि डिफरंट स्ट्रोक्स!


    अनेक वर्षांपूर्वी जेव्हा केबल नावाचं प्रकरण घरी आलं तेव्हा काय बघू आणि काही दिवसांनी काय काय बघू असं व्हायचं.... तेव्हाचं क्रिकेट आत्ता एवढं सारख सारख नसायचं... शिवाय फॅशन टीव्ही कितीही बघावासा वाटला तरी घरात ८-८ डोळे माझ्यावर असायचे त्यामुळे तोही ऑप्शन बंद होता.... अशा वेळेस सोनी टीव्ही नामक गोष्टीनी मोठा आधार दिला.... टीव्हीवर काय बघायचं हा प्रश्नच आपल्याला नंतर कधी पडला नाही बाबा...
       "आहट, फॅमिली नंबर १, हमसे बढकर गॉन्ग,  थोडा है थोडे के जरुरत है वगैरे विविध जॉनरच्या सिरियल्स घरचे बघायचे पण आपली आणि सोनीचं ची गट्टी जमली ती सकाळी ९-११ मध्ये पाठोपाठ येणाऱ्या आय ड्रीम ऑफ जीनी ,३ स्टुजेस, डेनिस द मेनीस आणि डिफरंन्ट स्ट्रोक्स ह्या  सीरिअल्समुळे.... सकाळी ९च्या आधी अभ्यास संपवायचं मोठं मोटिव्हेशन मिळायचं ह्यांच्यामुळे... खरं तर जुन्या इंग्लिश सिरियल्स ह्या , पण मजेदार टोन आणि परफेक्क्ट शब्द वापरून हिंदीमध्ये डब केल्यामुळे एकतर त्या सिरियल्स आणि त्यातले जोक्स कळायचे आणि तुफान हसू यायचं... त्यामुळे बाकी चॅनेल्सवर जे काही लहानमुलांसाठी तत्सम कार्यक्रम लागायचे ते अगदीच तुच्छ वाटायला लागले... ह्या ४ सिरियल्स आणि विशेषतः डिफरंट स्ट्रोक्स बघत बघत सोनी नी आपल्याला टीव्ही बघायची चांगली सवय लावली बघा...आपल्यासारख्या अभ्यासू आणि सिन्सिअर मुलाला अशा रंगीत दुनियेत प्रवेश दिल्याबद्दल आपण सदैवच सोनी टीव्हीला आभारी असणार....एक प्रकारचं अतूट नातंच बनलं आपलं आणि सोनीचं!! 




आता म्हणे पुढील महिन्यात सोनी मराठी नावाचा एक चॅनेल सुरु होतोय....परवाच अमित फाळकेच्या फेसबुक पेजवर  ही अनाउन्समेंट बघितली ... 
खरं तर वेब सिरीजच्या ह्या उगवत्या जमान्यात अजून एक टीव्ही चॅनेल सुरु करणं खरं तर खूप आव्हानात्मक आहे..

पण आपल्याला त्याचा लोड वाटत नाही...ह्याचं कारण म्हणजे अमितचा ह्या क्षेत्रातला असणारा तगडा अनुभव... ९४-९५ साली जेव्हा मम्मो रिलीज झाला तेव्हा आम्हा पुणेकरांना अमित फाळके नावाचा दांडगा मुलगा सेलिब्रिटी म्हणून मिळाला ... अशक्य दंगा असायचा ह्या मुलाचा..... आणि उत्साह तर विचारायलाच नको...  मला आठवतंय एकदा (95-96साली) आमच्या भरतकुंज सोसायटीची गणपती मिरवणूक सुरु होती... तेव्हा काही असं ढोल पथकं वगैरे सोसायटीच्या मिरवणुकीला आणण्याचं फॅड नव्हतं ... आम्हीच आपले ढोल बडवत मिरवणूक पुढे 'ढकलत' होतो .... कोणाचा तरी वर्गमित्र म्हणून अमित आला होता... त्याला ते 'बोर' वादन सहन नाही झालं बहुतेक, ओळख ना पाळख अचानक ताशा जातात घेतला आणि दे ठेऊन ...... पूर्ण मूडच बदलून टाकला कि हो साहेबानी!! दिसायला एवढंसं टिल्लू होतं ...म्हणजे खरं तर कॉलनीतल्या मोठ्या पोरांच्यामध्ये दिसत ही नव्हतं... पण त्याच्या नॉन स्टॉप वादनाने मिरवणुकीत जान आणली.... फाळक्यांनी ती मिरवणूक आमच्यासाठी मोस्ट मेमरेबल  करून टाकली! लै बाप!
            त्यानंतर तो बॉबी देओलच्या करीबमधे दिसला ...मग मात्र आमचा हा सेलिब्रिटी मुलगा ऑनस्क्रीन कधीच दिसला नाही ..... त्यानी ठरवलंच होतं ते !! जो मुलगा १५-१६ व्या वर्षी अभिनयात यश मिळालेलं असूनही ते ग्लॅमर - प्रसिद्धी नाकारून बिहाइंड द कॅमेरा जातो... स्टुडिओत काम करतो आणि टप्प्याटप्प्याने झी,स्टार अन मग सोनी असे डिफरंट स्ट्रोकस मारत हा माणूस मोठ्या झेप घेतो... त्याच्याकडे किती दूरदृष्टी असेल! वयाच्या 16व्या वर्षी यशाच्या शिखरावर असूनसुद्धा आपल्याला नक्की काय करायचंय हे ठरवून मार्गच बदलणाऱ्याकडे किती धाडस असेल!!! 
       त्याचं हेच 'धाडस आणि दूरदृष्टी' नवीन चॅनेलचं चॅलेंज स्वीकारायला आणि यशस्वीरित्या पार पाडायला महत्वाचं ठरेल.... अर्थातच हे शिवधनुष्य पेलायला तो काही एकटा नाही... एक हार्ड वर्किंग टीम त्याच्या बरोबर आहे...  मनोरंजन क्षेत्रातील प्रत्येक लहान मोठी गोष्ट जाणणाऱ्या अजय भालवणकर सरांनी पाहिलेलं हे (सोनी मराठीचं) स्वप्न पूर्ण करायला त्याच्या जोडीला आलेली सोहा, अमित भंडारी आणि अमित फाळके ही 3 गुणी पोरं!कलेच्या अंगणात बागडणारी सोहा आणि मराठीत प्रथमच सिनेरिव्ह्यू हा प्रकार हिट करणारा अमित भंडारी अशा गुणवान लोकांना मिळणारा दिशादर्शक अजय सरांचा गायडन्स...एकदम परफेक्ट टीम कॉम्बो!! 



  
डिफ्रंट स्ट्रोक्समध्ये जसं 3 पोरं 'अरनॉल्ड,विलीस,डाना' आणि त्यांचा बाप फिलिप असे चौघे एकत्र येऊन धमाल करतात एकदी सेम टू सेम कॉम्बिनेशन असलेली सोनी मराठीची ही जबरदस्त टीम....(टीम कसली, फॅमिलीच म्हणा ना) आता आपल्या भेटीला येतीये पुढच्या महिन्यापासून.नवीन चॅनेल आणि त्या बरोबर नवीन नाती, नवीन स्वप्न, नवीन संधी घेऊन येणाऱ्या ह्या अजय, सोहा, अमित आणि अमित ह्या सोनी मराठी फॅमिलीला लै मनापासून शुभेच्छा!!!

भिडा तुम्ही...(फक्त एकच विनंती....एकाच माणसावर 3-3 वेगळ्या अँगलनी कॅमेरा फिरवून ढिशधुशढिश म्युझिकचा मारा करणाऱ्या सिरियल्स फक्त कमी आणा.....मग यश तुमचंच आहे!)


                                                -स्वागत पाटणकर

Friday, July 13, 2018

जोशीली जादू - जितेंद्र जोशी

 जोशीली जादू - जितेंद्र जोशी 

  अनेक वर्षांपूर्वी अल्फा मराठीवर हाउसफुल, कॅम्पस वॉर अशा काही सिरियल्समधून एक गोंडस चेहऱ्याचा मुलगा सारखासारखा दिसायचा... सारखा सारखा दिसायचा कारण त्या दोन्ही सिरियल्स न चुकता बघायचो आपण ....  ते अँकरिंग तो इतकं वेगळ्याच ढंगात करायचा ... वाटायचं त्याच्याशी गप्पाच मारतोय आपण... बोलायची एक वेगळीच स्टाईल, स्पष्ट उच्चार, कुरळे केस, चष्मा, 'मुली/ मुलींच्या आया / मावश्या/ काकवा' अशा अनेक जणी प्रेमात पडतील असे चेहऱ्यावर अतिशय निरागस भाव असलेला तो... म्हणजेच  जितेंद्र जोशी... !! त्याचा टोटल अपिअरन्सच असा होता की शाळेत नेहमी पहिल्या बेंच वर बसून पहिला नंबर येणाऱ्या मुलासारखा तो 'वाटायचा' ... असो अभ्यासाबद्दल जास्त नको बोलायला ... पण त्याची ती अँकरिंग करण्याची एक वेगळी स्टाईल बघून हे काहीतरी  वेगळंच रसायन आहे हे सारखं वाटून जायचं.



          अर्थात, माझ्यासारख्या सामान्य प्रेक्षकाला जे जितुमधे दिसलं ते इंडस्ट्रीमधल्या जाणकार लोकांनी नक्कीच ओळखलं असणार आणि त्याशिवाय त्याच्या करियरमधला मोठा माईलस्टोन ठरलं कॅम्पसवॉरसाठी मिळालेलं त्याला अल्फा अवॉर्ड .... जितूची एक मोठी उडी होती ती. अभिनयाच्या क्षेत्रात ठसा उमटवण्यासाठी घेतलेली मोठी उडी. घडलय बिघडलय, हाऊसफुल, कॅम्पस वॉर झी मराठीच्या ह्या सिरियल्स म्हणजे मेजर बूस्ट होता जितू साठी... त्यानंतर मात्र जितूभाई सुटलेच.... 'मग त्याने मागे वळून बघितले नाही' वगैरे काहीतरी म्हणतात ना तेच जितूच झालं.  पक पक पकाक सारखा सिनेमा, ३ चिअर्स , मुक्कामपोस्ट बोंबीलवाडी, हम तो तेरे आशिक है सारखी नाटकं असं इकडे तिकडे सगळीकडे हा गोंडस चेहरा दिसायला लागला. हे सर्व बघताना, अँकरिंगमधलं अभिनय कौशल्य हे फक्त ट्रेलर होतं हे जाणवायला लागलं...  हा जोश्या आता मनसोक्तपणे बेभान होऊन गुण उधळायला लागला होता ... त्याचं सर्वात ज्वलंत आणि माझ्या मनात खोलवर रुजलेलं उदाहरण म्हणजे 'मुक्कामपोस्ट  बोंबीलवाडी'!! टोटल रिस्पेकट हो....एकदम टोटल रिस्पेकट वाटू लागला आपल्याला जोशीबद्दल!. समोरच्या माणसाला २ तास सलग हसवायचं अतिशय अवघड काम हा पोरगा एकदम इझ मध्ये करत होता. जितूच्या अवलिया टोनमधला "अरे नारी, तुम इस घने जंगल में ....." डायलॉग बाहेर पडल्यावर प्रेक्षकांना हसता हसता खुर्चीवर ऍक्च्युअली लोळताना बघितल्याचं मला आठवतंय. पण शहाणी माणसं एकच गोष्ट सारखीसारखी न करता वेगळ्या प्रयत्नांवर भर देतात. ह्या पठ्याने सुद्धा  स्वतःला कधीच विनोदी भूमिकेपुरता मर्यादित ठेवलं नाही. विनोदी भूमिकांमध्ये यश मिळत असताना तो 'नकळत सारे घडले' मध्ये एका वेगळ्या विषयातून आपल्यासमोर आला. एकदम आउट ऑफ कम्फर्ट झोन! विक्रम गोखले आणि  स्वाती चिटणीसारख्या दिग्गजांबरोबर त्यांनी तेवढ्या ताकदीने आजचा तरुण सादर केला होता. जितेंद्र जोशी अजब आहे ह्यावर मी ठाम झालो होतो.

         त्यानंतर वेगळ्या स्तरावर सुरु झालेला जोशीचा प्रवास टप्प्याटप्प्यावर आपल्या सर्वाना मनापासून मनोरंजनरुपी आनंद देतच आलाय ... तुकाराम, दुनियादारीमधला साई, बाजीमधला मार्तंड, शासन, सुम्बरान इथपासून ते दोन स्पेशलमधला मिलिंद भागवत हे सर्व जण 'जितू जोशी आणि अष्टपैलू' ह्या विशेषणाची गाठ अजून घट्ट करत गेले. ह्या अनेक साऱ्या भूमिकांमधून तो वैविध्य राखून तो आपली समोर आला...ह्या सर्व पात्रांना अक्षरशः जिवंत केलं जितुनी .... पण मला त्याची आवडणारी गोष्ट म्हणजे त्याला लोकांच्या मनात ठसा उमटवण्यासाठी भूमिकेची लांबी गरजेची नसते .... छोट्या रोल्स मध्ये सुद्धा तो येतो आणि आपलं मन जिंकून जातो... शाळा पिक्चरमधला नरूमामा हा अगदी तसाच... "Life is what happens to you when you are busy in making other plans” हे खरं वाक्य फार फेमस.. पण जेव्हा जेव्हा हे वाचतो तेव्हा ते जितू जोशींच्याच आवाजात माझ्या कानात पडतं.... छोट्या भूमिकेतसुद्धा आपल्या अभिनयाची ताकद तो दाखवून जातो.. नुकतेच आलेले पोश्टर गर्ल, बघतोस काय मुजरा कर, व्हेंटिलेटर अशातून जोश्याची ताकद वाढलेलीच दिसते. 

   खरं तर  जितूच्या प्रवासाबद्दल लिहायला खूप काही आहे...परंतु चतुरस्त्र, अष्टपैलू, ऑलराऊंडर, व्हर्सटाईल... वगैरे वगैरे सर्व शब्दांमध्ये पीएच डी केली आहे.   जोश्या पडद्यावर कधी हिरो असतो, कधी राजकीय नेता असतो, कधी वडील तर कधी मुलगा , कधी अँकर असतो तर कधी ७०-८० दशकातला गुंड देखील असतो ..बरं, हे झालं अभिनयाचं .... बाकी नीट बघितलं तर तो मराठीत तर असतोच.......मग जरा हिंदीमध्ये जाऊन येतो ....अगदी गुजराथीमध्ये पण काम करून येतो ....अर्रे माणूस आहे का भुईचक्र!   कधी टीव्ही सिरीयलमधून सिनेमात जातो, मधेच रंगभूमीवर काय येतो, गाणी लिहितो , हे सगळं सुरु असताना कविता म्हणतो ..कविता वाचताना त्याच्यातला एक वेगळाच माणूस बाहेर येतो... एखादा गुंता सोडवावा तसे तो कवितेतले लपलेले भाव अलगद आपल्यासमोर सोडतो.... त्याचं ते शब्दांवरचं प्रेम बघून आपल्याला सुद्धा कवितावगैरे लिहायची ऊर्जा मिळते .... असो तर ह्या सगळ्या गोष्टी सुरु असतानाच ह्या सगळ्यातून वेळ काढून नाटकाचा निर्माता होतो....बाबो...!!!! २४च तास ना ह्याच्याकडे!! माझ्या ओळखीतले फक्त  कॉम्प्युटर्स ही अशी एवढी वेगवेगळी कामं करू शकतात ! जितू हे असंच वैविध्यपूर्ण करियर कसं काय मॅनेज करतो देव जाणे....सेलिब्रिटी झाल्यावर तो ते यश नुसतं एन्जॉय करत नसत नाही ...पण सामाजिक भान ठेवून पाणी फाउंडेशनसाठी सुद्धा काम करत राहतो ....समाजासाठी आणि स्वतःला मिळणाऱ्या निर्मळ सुखासाठी ! आयुष्यात एवढ्या अनेक गोष्टी करत असताना चेहऱ्यावरचं ते १८ एक वर्षांपूर्वीच निरागस हास्य मात्र तसंच असतं किंबहुना तेव्हापेक्षा अनेक जास्त लोकांना घायाळ करणारं असतं...ही अशी जितू जोशी नावाची जोशीली जादू आहे आपल्या इंडस्ट्रीची.....

       ह्या सर्व गोष्टी काय कमी पडत होत्या म्हणून आता आपली ही जोशीली जादू नवीन गोष्टीत दिसली.... तीसुद्धा डायरेकट नेटफ्लिक्सवर ! ह्या मालिकेबद्दल खूप लोकं बरंच काही बोलत आहेत ....अनेक जण कौतुक करतात ..काही जण वेगळेपण जपण्यासाठी टीका देखील करत आहेत... पण सर्वांचं मत एकच आहे 'काटेकर छा गया'! देअर इज नो सेकंड थॉट! जितू जोशीला नेटफ्लिक्स ओरोजिनल सीरियलमध्ये बघणं हे अक्षरशः वेड लावणारं होतं... माझ्यासाठी स्वीट सरप्राईज होतं... सुखावह अनुभव !!  सैफ एवढाच झकास आणि नवाजपेक्षा भारी अभिनय जोशींच्या डोळ्यातून अक्ख्या सीरियलमध्ये वाहतोय. एकदम रियल वाटावा असा अभिनय ! बायकोच्या अपेक्षा आणि सैफला करायची असलेली मदत ह्यामध्ये झालेली मनाची घालमेल कुठल्याही संवादाशिवाय प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचवतो....आपण तर घरात स्टँडिंग ओव्हेशन दिलं आपल्या जोशीला! एका दिवसात सलग एपिसोड्स पाहिल्यावर जितूच्या ह्या प्रवासाविषयीच विचार करत झोपी गेलो ... डोळे मिटल्यावर तो 'छोटा, चष्मेवाला, इलेकट्रोनिकच्या दुकानात काम करणारा जितू' डोळ्यसमोर आला.... एक वेगळंच समाधान त्या डोळ्यात होतं. कदाचित ... स्वतःशीच असलेलं कॅंपस वॉर जिंकल्याचं... एकदम हाउसफुल समाधान!
    ते बघून माझ्या तोंडून आपसूक निघून गेलं  "जोश्या मानलं रे बाबा....टप्प्या टप्प्यानी मोठठा होतोय्स...  आदर वाटतोय, प्रेम वाटतंय .... झी मराठी, सिटी प्राईड, बालगंधर्व रंगमंदिरातुन आता नेटफ्लिक्सवर पोहोचल्यास  मित्रा! लै बाप!  जसे आम्ही  नार्कोज, हाऊस ऑफ कार्ड्स वगैरे बघत तिकडच्या कलाकारांच्या प्रेमात पडलो तसेच आता कोणी अमेरिकन, ऑस्ट्रेलियन प्रेक्षक आमच्या ह्या काटेकरच्या प्रेमात पडतील... हा जोश्या त्यांना अजून अजून बघायला आवडेल... अजून मोठा हो... तुझी जोशिली जादू घेऊन मराठी इंडस्ट्रीला मात्र भेट देत जा अधून मधून ..."

         चष्मेवाला जोशी पुन्हा एकदा हसला .... आणि बोलला "नकळत सारे घडले मित्रा...... शेवटी ,Life is what happens to you when you are making other plans”!!

- स्वागत पाटणकर


Thursday, May 24, 2018

१० वर्षाचा हेवा - नाटक कंपनी!

१० वर्षाचा हेवा - नाटक कंपनी           
 
          कॉलेजचे दिवस आणि तेव्हाची स्वप्न ही काहीतरी वेगळीच असतात. तेव्हा एखादी गोष्ट आपल्याला एकदम आवडून जाते.... एकदम मनात भिडतेच म्हणा ना! असं वाटतं हेच आपल्या आयुष्याचं ध्येय ,हेच फायनल टार्गेट.. म्हणजे बघा... एखादी मुलगी दिसते , दिल में विजावगैरे कडकडायला लागतात आणि वाटतं बास हीच आपल्या आयुष्यभराची साथीदार. असो.... पुढे काय होतं माहित नाही पण सांगायचा मुद्दा हाच कि ते दिवस विलक्षण वेगळे असतात , वेगवेगळे, गोड अनुभव देणारे असतात. आमच्या आयुष्यात पण असंच काहीसं घडलं..... मुलीचं माहित नाही (किंवा इथे सांगत नाही) पण एक अशी गोष्ट आयुष्यात आली कि आम्ही बाकीच्या गोष्टी पूर्णपणे विसरून गेलो... दिवस रात्र त्याच एका गोष्टीचा विचार... वेडंपिसं करून टाकलं .... ती गोष्ट म्हणजे 'नाटक'! बीएमसीसीमध्ये शिकता शिकता पित्ती हॉल मधून नाटक आमच्या हृदयात कधी घुसलं समजलंच नाही... अभ्यास तर तीन ताड बाजूला गेला होता , नाटक श्वास वगैरे बनलं होतं.. नाटक एके नाटक!! आणि मगाशी म्हणल्याप्रमाणे ते दिवसच तसे वेगळे ..झोपाळ्यावाचून झुलायचे .....आपल्या इमोशनल मनाशी एकदम ठरवून टाकलं, रंगभूमी हेच आपल्या आयुष्याचं ध्येय.... आयुष्यात करायचं तर फक्त नाटकच..एकदम दृढ निश्चय वगैरे झाला... ! पुढे काही दिवसांनी कसा बसा ग्रॅज्युएट झालो, मग पोस्ट ग्रॅज्युएट  झाल्यावर मात्र प्रॅक्टिकल विचारांनी इमोशनल मनाचा ताबा घेतला आणि त्यातच मध्यमवर्गीय प्रॅक्टिकल डिसिजन झाला.... नोकरी करायची ....नाटक काय कधी पण करता येईल असं म्हणत नाटकानी एक्सिट घेतली आणि नोकरी नावाच्या रटाळ प्रयोगात आमची एंट्री झाली. आपल्या ह्या टिपिकल विचारांच्या कळपात अनेक जण ह्याच 'सेफ' आणि 'डिफेन्सिव्ह' अँप्रोचमध्ये आयुष्य पुढे ढकलत असतात....
          पण... (हो हो चक्क इथं 'पण' आहे) सगळेच असे नसतात...आपल्या मनाला जे भिडतंय , जे वाटतंय ते करण्याची हिम्मत दाखवणारे , खऱ्या धाडसी वृत्तीचेसुद्धा काही कॅरेक्टर्स असतात. आयुष्याचा गंभीर विचार करण्यात वेळ व्यर्थ घालवण्यापेक्षा खुल्या मानाने शिट्या वाजवत बागडणारे.... आमच्या बीएमसीसीचे  निपुण अमेय अलोक अभय आणि त्याचा ग्रुप हे असेच दुसऱ्या कॅटेगरीत मोडणारे. त्यांच्या 'सायकल' नी जेव्हा बीएमला करंडक मिळवून दिला होता तेव्हा मी जे काही ख़ुश झालो होतो .... आनंद गगनात मावत नाही म्हणतात ना तसं झालं होतं (तेवढाच आनंद धोनीने वर्ल्ड कप जिंकल्यावर झाला होता) ही पोरं.. एकदम पटूनच गेली होती. तेव्हा एकीकडे माझी नोकरी सुरु झाली  त्यामुळे थोडी इकडे तिकडे माहिती काढल्यावर समजलं पोरं  खूप गुणवान आणि हुशार आहेत .. निपुण तर सी ए वगैरे होईल... हे ऐकल्या ऐकल्या पुन्हा आमच्या मनातली भीती जागी झाली. वाटलं ह्यांचं सुद्धा तसंच होईल .. नाटक मनात राहील पण प्रत्यक्षात नाही .. पण (थँक गॉड) ह्या पोरांच्या डोळ्यातली स्वप्न ही भक्कम गाठींनी बांधलेली होती... त्याच्याशी बोलताना इवलुश्या डोळ्यात फार स्वप्न दिसायची.. (अमेय ची तर बहुधा तेव्हापासूनच स्वप्न मोठी असावीत... डोळेच मोठे झाले कि  हो त्याचे)..
 मनातल्या ध्येयासाठी झपाटलेला असा त्यांचा ग्रुप आणि पर्ण,सायली,ओम, धर्मकीर्ती, सिद्धार्थ  असेल पुण्यातले असेच गुणवान मंडळी  ह्यांच्या सायकलला जोडले गेले  ...  ह्या सर्व वेड्या मित्रांनी कॉलेजनंतरसुद्धा नाटक घट्ट पकडून ठेवलं . इन फॅक्ट ते वाढवलं... नाटक नावाच्या प्रोसेसमधून एकसे एक कलाकृती आणि कलाकारांचे फायनल प्रॉडक्ट तयार करायचा त्यांनी जणू विडाच उचलला आणि त्यातूनच सुरु झाली 'नाटक कंपनी'!!!


आपलं फेव्हरेट - टीम दळण 

निरागस गोंडस चेहऱ्याचे शूर लोक्स - 'दोन शूर'


           नाटक कंपनी... पुण्यातल्या ह्या नाटक वेड्या तरुण  उत्साही समूहाची एक आगळी वेगळी कंपनी... आई बाबा नेहमी सांगतात ना चांगल्या लोकांची 'कंपनी' असली कि आपल्या हातून चांगल्याच गोष्टी घडतात... नाटक कंपनी हे त्याचंच एक उदाहरण. कुठलंही नाटक हे त्यांच्यासाठी फक्त नाटक न राहाता तो एक खरंखुरचा 'प्रयोग' असतो. प्रयोग काहीतरी वेगळं करायचा , काही तरी वेगळं प्रेक्षकांना द्यायचा ... प्रेक्षकांना एक अविस्मरणीय अनुभव द्यायचा मनापासून केलेला प्रयोग असतो. त्यांच्या ह्या प्रामाणिक प्रयत्नांमुळेच सायकलवर सुरु झालेल्या ह्या प्रवासात त्यांनी प्रेक्षकांसमोर वेगवेगळ्या कलाकृती आणल्या. खरं तर मला नाटक कंपनीचं  'सायकल' इमोशनली जवळचं आहे पण माझं (आणि अनेक जणांचं) फेव्हरेट नाटक म्हणजे अतिशय फेमस असं 'दळण'... अमेय - निपुण - अभय ह्यांच्या अफलातून टीम वर्क आणि अमेयच्या अतिशय सहज अभिनयातून प्रेक्षकांच्या गालांवर पूर येईल एवढा हास्य फुलवणारे असे हे नाटक... माझ्या माहितीनुसार दळणमुळे नाटक कंपनी पुण्यात घराघरात आणि गिरण्यांमध्ये पण पोचली असावी. इथेच माझ्यासारख्या माणसाला नाटक कंपनीचा एक आपुलकीयुक्त हेवा वाटायला लागला... आपण ज्याचा फक्त विचार केला तीच गोष्ट ही ह्या पोरांनी खरी करून दाखवली.. करियर वगैरे गोष्टींमधून नाटकाला सोडलं नाही!! मनापासून कौतुकसुद्धा वाटत होतं आणि 'हा त्यांचा प्रवास मध्येच थांबणार नाही ना अशी मनोमन भीतीसुद्धा वाटायची. पण दळण सारखी नाटक सुपरहिट होत असताना त्यांनी महानिर्वाण, मी गालिब,आयटम अशा वेगवेगळ्या विषयांवरची वेगवेगळ्या प्रवृत्तीची नाटकं लोकांसमोर आणली. त्यांची हि धाडसी वृत्ती बघूनच त्यांचा हा प्रवास थांबणार नाही ह्याची खात्री पटली!

  मोठ्या स्वप्नांनी भरलेले डोळे- मिस्टर वाघ
                                                   
                                                                     चांगल्या कामातून चांगलंच घडत असतं... नाटक कंपनीमुळे ह्याचा सुद्धा प्रत्यय आला... नाटक कंपनीच्या कंसिस्टंट  क्वालिटी परफॉर्मन्समुळे प्रेक्षकांचा फायदा  झालाच पण त्याहून जास्त फायदा झाला तो म्हणजे मराठी चित्रसृष्टी,रंगभूमी आणि टेलिव्हिजन इंडस्ट्रीचा.... काय एकाहून एक कडक कलाकार दिलेत हो ह्यांनी....  हे माझं आंधळं प्रेम असेल पण तरी मला फार वाटतं  कि साध्या तर इंडस्ट्रीमध्ये  कुठलीही यशस्वी कलाकृती आली कि त्यात कुठल्याना कुठल्या प्रकारे नाटक कंपनीचं काँट्रीब्युशन असतंच .  गच्चीवरचा अभय महाजन घ्या , अमर फोटोचा सिद्धेश पुरकर काय... सिड मेनन असो वा सध्याचा सुपरस्टार अमेय वाघ असो..बरं नुसतेच अक्टर्स नाही बरं का तर खुद्द निपुण किंवा अलोक राजवाडेंसारखे प्रतिभावान दिग्दर्शकसुद्धा  तयार करून खतरनाक असे फाईन प्रॉडक्टस नाटक कंपनीने मराठी इंडस्ट्रीला प्रोव्हाइड केलेत...आणि हे असंच सुरु राहील!
         अतिशय अभिमान वाटावी अशी,  मनापासून नाटकावर प्रेम करणाऱ्या ह्या लोकांची ही विविध रंगानी नटलेली नाटक कंपनी आता दहा वर्षांची झाली.... बॉक्स ऑफिसवर साठणाऱ्या रकमेपेक्षा प्रेक्षकांच्या आनंदाला प्रॉफिट समजणारी ही नाटक कंपनी आपल्याला अजून अजून सुखावह अनुभव घेऊन येईल ह्यात वाद नाही... दहा वर्ष झाली आणि माझ्या मनातला त्यांच्याबद्दलचा हेवा सुद्धा १० वर्षाचा झाला.... चकचकीत दिसणाऱ्या आयटी कंपनीपेक्षा नाटककंपनी जॉईन केली असती तर अजून आयटीत जगता आलं असतं असं वाटून जातं... असो...  नाटक कंपनीच्या १०व्य वाढदिवसांला माझ्या सॅडनेसचं कॉकटेल नको. निपुण आणि ग्रुप - असेच अजून भारी गोष्टी आम्हाला दाखवा ..तुम्हाला (विवेक ओबेरॉयच्या आवाजात) एकच सांगतो तुम और तुम्हारी ये कंपनी ....झकास!

लोकहो, ह्या नाटक कंपनीला १० वर्ष पूर्ण झाल्याबद्दल जूनच्या पहिल्या आठवड्यात त्यांनी नाट्यमहोत्सव आयोजित केला आहे... तुम्ही नक्की नाटकं बघा... दळण बघा, सिंधू बघा ..सायकल तर बघाच..... जाऊदे.... किती लिहायचं .... एक काम करा ना... सगळीच नाटकं  बघा!!

-स्वागत पाटणकर 

Friday, April 20, 2018

चितळ्यांचा स्ट्रेट ड्राइव्ह... अगदी मनापासून!

चितळ्यांचा स्ट्रेट ड्राइव्ह... अगदी मनापासून!

आयुष्यात आपल्या अवतीभवती असणाऱ्या अनेक गोष्टी...अगदी लहानसहान असल्या तरी आपल्या कळत-नकळत मनाच्या कोपऱ्यातवगैरे जाऊन बसलेल्या असतात.. त्यांचा तो प्रेझेन्स आपल्याला बऱ्याचदा लक्षात ही येत नाही..... पण असं होतं कधी कधी कि अचानक त्यांच्यापासून लांब गेल्यावर काहीतरी कारणानी त्या गोष्टी आपल्या डोळ्यासमोर येतात... कुठलीतरी गोड आठवण घेऊन चेहऱ्यावर हास्य आणतात... "अर्रे!" एवढेच काहीसे शब्द आपल्या तोंडात आलेले असतात....    नाही नाही उगाच लोड घेऊन फंडे देत नाहीये .... पण इथे अमेरिकेतबसून आज युट्युबवर 'अगदी मनातलं' हा विडिओ बघितल्यावर मात्र  माझ्या नजरेसमोरून अजिबात जात नाहीये तो म्हणजे आम्हा पुणेकरांचं दैवत ....  चितळ्यांचा गुलाबजांचा तो विशिष्ट रंगाचा खोका म्हणजेच मिठाईचा तो लालसर बॉक्स!!

             चितळ्यांचे साखरी गुलाबजाम...... हे एवढंच बोललं कि विषय संपतो... खरं तर बाकरवडी, आंबा बर्फीवगैरे अनेक गोष्टींमध्ये त्यांची पी एच डी आहे..एकदम मास्टरच आहेत ते ..... पण सचिनच्या बॅटमधून किती ही बाप शॉट्स बाहेर पडले तरी त्याचा स्ट्रेट ड्राइव्ह मनाला विशेष समाधान देऊन जातो..... साखरी गुलाबजाम म्हणजे चितळ्यांचा स्ट्रेट ड्राईव्ह आहे... जिभेवरून खणखणीत ऊर्जेने पोटाच्या बॉण्डरीलाईनवर आदळून डायरेक्ट मनात घुसणारा असा हा गुलाबजाम!

लहानपणी आईनी (आणि आता बायकोनी) गुलाबजाम आणले कि तिला त्या खोक्यामधले गुलाबजाम काढून थोडे साईडला सेविंग्स अकाउंटला ठेवायला लागत असे... सध्या कसं पब्लिक येता जाता काहीही कारण नसताना मोदींना शिव्या घालतं, त्याच प्रमाणात आम्ही काहीही कारण नसताना फ्रीझ उघडून खोक्यातले २-३ गुलाबजाम येत जाता तोंडात टाकत असू... हो-हो २-३ गुलाबजाम... कारण केवळ एक गुलाबजाम खाणं हे म्हणजे पहिल्या पावसात रेनकोट घालून नाचण्यासारखं आहे.. एकदम फेल!

मला आठवतंय मी जेव्हा जेव्हा पुण्यावरून हैदराबादला कामानिमित्त जायचो तेव्हा २ खोके गुलाबजाम घेऊन जाणं हे ठरलेलं असायचं.... डेस्कवर गुलाबजाम ठेवून जेव्हा लोकांना मेल पाठवायचो तेव्हा एकीकडे मनात आज कमी लोकं येऊ देत रे बाबा वगैरे प्रार्थना सुरु असायची... हावरट पण हा फार वाईट असतो ..असे संस्कार केले खरं तर आई बाबानी.... पण चितळ्यांच्या ह्या गुलाबजामला आम्ही एक्सेप्शन दिलंय. काय करणार हो....  ते आवडतातच इतके कि कंट्रोलच होत नाहहहहहही ... बेसिकली 'काळा जामून, पाकातले गुलाबजाम' ह्या सगळ्या अंधश्रद्धा आहेत हेच आम्ही मानतो... गणपतीलासुद्धा मोदक सोडून साखरी  गुलाबजामचा नवस बोलतो...मला परीक्षेत पास केलंस तर तुला चितळ्यांचे गुलाबजाम वगैरे!

खरं तर त्या कोरड्या गुलाबजामांनी प्रेमाचा ओलावा वगैरे दिलाय... पण त्याच गुलाबजामांचा चितळ्यांच्या तो विशिष्ट रंगाचा खोका आज दिसला आणि लै इमोशनल करून टाकलं हो... घरी तो खोका दिसला कि बाहेरच्या सगळ्या कटकटी विसरायला व्हायचं ... आज सकाळ सकाळ, आमच्या शर्वरीनी पोस्ट केलेली "अगदी मनातलं" ह्या नवीन वेब सिरीज मधली एक छोटी गोष्ट पाहिली... आणि आठवड्याचा शीण पूर्णपणे निघून गेला!


युट्युब लिंक बघण्यासाठी-  इथे क्लिक करा

मुळातच गोड असलेल्या गोष्टीवर काही कलाकृती करणं किती अवघड आहे खरं  तर....पण आमचे पुणेकर मित्र आशुतोष कुलकर्णी आणि शर्वरी लोहोकरे ह्यांच्या अतिशय गोड स्क्रीन ऍपिअरन्सनी ती गोष्ट बघायला खूपच मस्त वाटतीये... ऍक्च्युअली पुरुषोत्तम करंडकमध्येवगैरे ह्या दोघांच्या 'बीएमसीसी' आणि 'फर्ग्युसन'मध्ये जेवढी खुन्नस बघायला मिळायची त्याच्या दुप्पट गोडवा त्यांच्या अभिनयात आहे....!  इतकं नॅचरल कि असं वाटतं कि लगेच स्क्रीनमधून आत जावं आणि त्यांच्याबरोबर गुलाबजाम शेअर करावा....'४ खळ्या पडणारं' हे जोडपं म्हणजे गुलाबजामवरची साखरच! अर्थात हे दोघेही पुणेकर त्यामुळेच चितळे हे त्यांच्या नसानसात शिरलेले असतील! ह्या दोन पुणेकरांना एकत्र आणणारा म्हणजे तिसरा पुणेकर वरूण नार्वेकर.. ह्या गोष्टीचा दिग्दर्शक... ह्या वरुणचा साखर कारखाना वगैरे असावा अशी मला दाट शंका यायला लागलीये... मुरांबा काय किंवा हा विडिओ काय...किती गोडवा पसरावा एखाद्याने... आमच्या मोबाईललासुद्धा डायबेटीस होतो कि काय वाटायलय आता मला ... पण त्याच्या कल्पक दिग्दर्शनाची जादू पुन्हा दिसली जेव्हा चितळ्यांच्या त्या "खोक्यावर" क्लोज अप घेतला गेला...एका क्षणात मला गुजबम्पसवगैरे काहीतरी म्हणतात ते झालं....  पुण्याबाहेरचा खरा पुणेकर फक्त तो खोका बघूनसुद्धा खुश काय तर वेडापिसा होईल ..पार इमोशनल करून जाईल.. एक्साक्टली तसंच माझ्याबाबतीत झालं...!!

असो.....  एकदंरीत काय... आवडीच्या शर्वरी,आशुतोष आणि वरूण ह्या लोकांनी आवडीच्या गोष्टीबद्दल तयार केलेली ही कलाकृती गुलाबजामसारखीच डायरेकट मनात घुसली... मन कासावीस झालं... गुलाबजाम तर काही मिळेना मग लेखणीच्या आधारानी भावना बाहेर आल्या!

अगदी मनापासून अगदी मनातलं मांडल्याबद्दल 'अगदी मनापासून' ह्या वेब सीरिजला अगदी मनापासून शुभेच्छा!

जाऊदे ...आता डोकं चालत नाहीए ... कोणीतरी (प्लिज) पाठवा रे गुलाबजाम!!

--स्वागत

Saturday, January 27, 2018

तुम्ही-आम्ही अजिंक्य रहाणे....

तुम्ही-आम्ही अजिंक्य रहाणे.... 

साधारण वर्षभरापूर्वी म्हणजेच गेल्या मार्चमध्ये प्रमोशन मिळालेलं असतं  .... एका मॅचसाठी का होईना पण ऑस्ट्रेलियाविरुद्ध अवघड सिरीज आणि त्यात महत्वाच्या टेस्टमॅचमध्ये इंडियन टीमला लीड केलेलं असतं...  अवघड निर्णय आणि धडाकेबाज खेळी करून टीमला मॅच - सिरीजमध्ये जिंकून दिलेलं असतं... एक प्रकारे ती करियरमधली सर्वोच्च मुमेंट असते... सगळं कसं एकदम छान सुरु असतं...
पण कुठेतरी माशी शिंकते... नंतर आलेल्या आयपीएल आणि मग भारतामधल्या टेस्ट सिरीजमध्ये अपेक्षेप्रमाणे बॅटिंग होतं नाही... काहीतरी चुकत असतं.. अख्खी टीम बहारदार परफॉर्मन्स करत असते... पण स्वतःच अपयश सलत असतं... रिलेटिव्हली सोप्पा अपोनंन्ट आणि सोप्या कंडिशन्समध्ये आपल्याकडून धावा होत नाहीयेत हे जास्त त्रासदायक असतं.. साहजिकच अपयशातून बाहेर यायला आपण खूप प्रयत्न करत असतो... एक प्रकारचा  मानसिक त्राण असतो... त्यामुळेच ग्राऊंडबाहेरची मेहनत मैदानात फळ देत नसते ... पुन्हा अपयशच हाती येत असतं...
प्रवीण अमरेकडून टिप्स घेताना 

एकदाच्या त्या मॅचेस वाईट स्वप्नांसारख्या संपतात... पुढची टूर असते भारताबाहेरची अवघड प्रतिस्पर्धी आणि अवघड परिस्थितित... तिकडे पूर्वी चांगला परफॉर्मन्स झालेला असतो पण त्या गोष्टीला आता ४ एक वर्षं झालेली असतात... तिथे गेल्यावर पुन्हा आपला फॉर्म परत आणून गेले ६-७ महिने चिकटलेलं अपयश धुवायचा निर्धार केलेला असतो... टूर आधी असलेला प्रत्येक दिवस मानसिक आणि शारीरिक प्रॅक्टिसमध्ये गुंतला जातो... प्रवीण अमरेसारख्या आवडत्या कोच बरोबर खेळातल्या प्रत्येक बारकाव्यांचा अभ्यास केला जातो.. टूरला निघण्यापूर्वी "कम ऑन , २०१८ माझंच आहे" वगैरे स्वतःला सांगून आत्मविश्वास जागवण्याचा एक प्रयत्न होतो.. उपकर्णधार म्हणून आफ्रिकेत पोचतो ...
पण गेल्या गेल्या शॉक बसतो... पहिल्या दोन मॅचेसमध्ये संघात जागा मिळत नाही... केलेल्या निर्धाराचा चक्काचूर होतोय कि काय ... घेतलेली सगळी मेहनत वाया जाते कि काय भीती वाटायला लागते... 'का असं' हा प्रश्न स्वतःलाच विचारला जातो.. संस्कारच असे असतात कि मन स्वतःलाच दोषी मानतं... बॉण्ड्रीलाईनवर बसून मॅच बघत बघत खिन्न झालेलं मन पुन्हा स्वतःच्या टार्गेटकडे रिडाइरेक्ट करायची अवघड गोष्टसमोर असते... खचायचं नसतं...आपले कष्ट सुरु ठेवायचे असतात... आणि संधीची वाट बघत बसायचं असतं....कुठल्याही बॉलरपेक्षा स्वतःच नकारत्मक मन हे 'फेस' करायला जास्त अवघड असतं...
२ऱ्या टेस्ट नंतर ७ दिवस जातात ... आणि ती वेळ येते... ३ऱ्या मॅच मध्ये खेळायची संधी मिळते ...सिरीज गेलेली असते पण मॅच जिंकणं संघासाठी खूप महत्वाचं असतं... तीक्ष्ण- धक्कादायक भूतकाळ आणि ते खोडायला घेतलेले कष्ट हे एका गोड भविष्य असलेल्या स्वप्नांच्या किटबॅग मध्ये बांधून बॅटिंग साठी उतरतो... आणि तेवढेच निराश होऊन पुन्हा पॅव्हिलिअन मध्ये परततो... टीकाकारांच्या टीका आणि फॅन्सच्या डोळ्यातली डिसपोइन्टमेन्ट स्पष्ट दिसायला लागते... मन अजून खच्ची होतं... सगळं अवघड वाटायला लागतं... अपयश बोचत असतं... ८ महिन्यापूर्वी लीड केलेल्या टीममधून आता आपण कायमचे बाहेर पडतो कि काय अशी भीती वाटायला लागते....
दुसऱ्या इनिंगची वेळ येते .. टीम पुन्हा अडचणीत असते... ह्या वेळेस पिचवर उतरल्यावर आत्मविश्वास देणारी व्यक्ती समोर असते... आपल्याच कॅप्टनच्या तोंडून अग्रेसिव खेळायचा ग्रीन सिग्नल मिळतो... जणू काही तो "जा जिले अपनी जिंदगी" सांगतोय ह्या आवेशात ऑन ड्राइव्ह आणि स्क्वेअर कट आपल्या बॅटमधून मारला जातो... बॅटमधून आलेला तो मंजुळ आवाज निराशावादी डोळ्यांना खाडकन उघडतो... जुने दिवस डोळ्यासमोर येतात आणि वर्तमानाला स्कोअरबोर्डवर झळकवतात....
टीमला स्ट्रॉंग पोझिशनमध्ये नेऊन ठेवणारी एक महत्वपूर्ण इनिंग खेळली जाते... असतात ४८ धावा, ज्या काही वर्षानंतर स्टॅट्समध्ये फारशा गणल्या जात नाहीत... पण ह्या इनिंगचं महत्व टीमला आणि त्यापेक्षा स्वतःला जास्त असतं ...स्वतःच्या त्रुटी दूर करण्यासाठी घेतलेले कष्ट कामास आले ह्याचा आनंद असतो.. मिळालेल्या संधीचं सोनं करता आलं हे समाधान देणारं असतं... निगेटिव्ह थॉट्स बाजूला होतात...आणि प्रसन्न झालेलं आपलं मन हे मॅच जिंकल्यावर तिथेच न थांबता पुढच्या चॅलेंजसच्या तयारीला मन लागतं...

भारताचा उपकर्णधार अजिंक्य रहाणेच्या करियरमधलं हे एक खूप टफ वर्ष आपण सर्वानीच पाहिलं असेल.. कधी त्याच्यावर टीका आणि कधी कौतुकही केलं असेल... त्यानी काल केलेल्या ४८ धावा ह्या एक आकडा म्हणून  मॅच विनिंगवगैरे नव्हत्या किंवा खूप ग्रेट नव्हत्या... पण गेलं वर्षभरातलं अपयश आणि भविष्यकाळातली गोष्टींची भीती, त्यात मॅच हरण्याची चिंता ह्या सगळ्या विचारांना त्यानी बाजूला ठेवलं आणि अवघड कंडिशन्समध्ये प्रतिस्पर्ध्यावर राज्य करायचं धाडस त्यांनी पेलून दाखवलं...

मी त्याचा फॅन आहे म्हणून एवढं कौतुक नाही किंवा मॅचमध्ये तो काही एकटाच हिरो नाही... छोटे आकडे असलेल्या अशा खेळी भविष्यात विसरून जातात .. पण आपण मात्र खेळ नुसताच न बघता त्यातून बरंच काही आत्मसात करायचं असतं ..खरंतर गेल्या वर्षातल्या चढ उतारामधल्या प्रवासात त्याची ही कालची इंनिंग  तुम्हा-आम्हासारख्या मध्यमवर्गीग नोकरदार वर्गाला खुप काही शिकवून जाणारी आहे... एखादं स्वप्न बघून ते पूर्ण करायला आपण जीवापाड मेहनत घेतो... पण ते स्वप्न पूर्ण करायची संधीच आपल्याकडून हिरावली जाते...'सगळं संपल्याचं फीलिंग येतं' किंवा आपण बऱ्याच वेळा आपल्या करियर मध्ये काही चांगले परफॉर्मन्स देतो.... मग दुसऱ्यांच्याच काय तर स्वतःच्याच स्वतःकडून अपेक्षा वाढतात ... हाय टार्गेट - अवघड अपेक्षा पूर्ण करायला म्हणून प्रामाणिक प्रयत्न करतो पण सॊप्या चॅलेंजेसमध्ये अपयशी होतो .. आणि ते दुःख जास्त बोचरं असतं ...कधी कधी करियर संपायची भीती दाखवणारं असतं  ...

त्यामुळेच, जसं कम्फर्ट झोनमध्ये गुरफटून बसायचं नसतं तसंच अशा अवघड सिचुएशन्समध्ये डगमगायचं नसतं ... ह्या कालच्या छोट्या  इंनिंगसारखा छोटा आनंदसुद्धा आपल्या टीमला म्हणजेच कुटुंबाला सुखी ठेवत असतो , मोटिवेट करत असतो... हे नेहमी लक्षात ठेवायचं असतं.... आणि अशाच छोट्या छोट्या प्रसंगात मोठं सुख शोधायचं असतं ... कारण स्वतःच्या आयुष्यात स्वतः अजिंक्य राहायचं  हे फक्त आपल्याच हातात असतं...

-- स्वागत पाटणकर

Monday, January 8, 2018

आम्ही दोघी - नॉट जस्ट अ टिझर रिव्यू!

आम्ही दोघी - नॉट जस्ट अ टिझर रिव्यू!



बर्फाचा गोळा खाणारी, शाळेत जाणारी, लहानगी, गोंडस पण बिनधास्त अशी सावित्री म्हणजेच प्रिया बापट  आणि तिच्या समोर ... गुलाबाच्या पाकळ्याचं ग्रीटिंग कार्ड बनवणारी , थोडी बुजरी , खूप काही बोलायचंय पण लाजणारी असे असंख्य भाव डोळ्यांमधून आपल्यासमोर अलगद सोडणारी आमला म्हणजे मुक्ता द ग्रेट....  साधारण १ मिनिटाच्या टीझरमध्ये ह्या दोघी आपल्याला बरंच काही सांगून जातात...
'आम्ही दोघी' नावाच्या भावनांच्या पोत्यात.... 'गुंफलेल्या नात्यांच्या बऱ्याच गोष्टी' दडलेल्या आहेत ह्याची प्रचिती नक्की देतात...

*टिझर बघायला इथे क्लिक करा 

मुळात , पिक्चरचं टिझर असो वा ट्रेलर, ते अरेंज मॅरेज सारखं असावं. एखाद्या अरेंज मॅरेजमध्ये कसं छान सरप्राइझेस देऊन नातं अगदी अलगदपणे उलगडत जातं ...  एक्साक्टली तसंच आहे आम्ही दोघीच टिझर!
 गेल्या महिनाभरात पोस्टर्स रिलीझ करून मुक्ता आणि प्रिया ह्यांचा इंटरेस्टिंग लूक रिव्हिल केला होता.... त्यातच आज टिझरमध्ये  शाळेत जाणारी प्रिया दाखवून माझ्यासारख्याना अनेकांना गोड सरप्राईज दिलंय... छोट्या गोष्टी अशा अचानक उलगडत गेल्या कि नात्याची मजा वाढते ...तसंच प्रेक्षकांना सिनेमाबद्दलची ओढ अजून वाढवते.. तोच अपेक्षित परिणाम साधला जातो ह्या १ मिनिटाच्या प्रोमोमध्ये!

पोस्टरमध्ये दाखवलेली मॅच्युअर्ड  प्रिया आणि टीझरमध्ये दिसणारी बारीक केस ठेवलेली , विचारात गुंग असलेली आणि  दोन वेण्या घातलेली, शाळेच्या युनिफॉर्ममध्ये अक्षरशः बागडणारी प्रिया ... किती सहजपणे ती व्यक्तिरेखेमधला फरक दाखवून देते... कष्ट घेऊन खास असा प्रयत्न करतीये असं वाटतच नाही.
"एकदा वाटलं ना कि करून टाकायचं.. म्हणजे हळहळ वाटत नाही" अशी एकदम बिनधास्त वागणारी ही प्रियाने साकारलेली सावित्री... मनात येईल तसं वागणारी  एकदम बिनधास्त...! तिच्या अशा बिनधास्तपणाकडे कुतुहुलाने बघणारी, आपण कष्टानी शिवलेल्या स्वेटरच्या बाह्या प्रियाने कापल्यावर चेहऱ्यावर कसलाही राग न ठेवणारी.... मनातल्या मनात खूप कौतुकानी ... खरं तर प्रेमानी सावित्रीकडे बघणारी ही अमला.... अख्या टिझर मध्ये एकही डायलॉग नसून सुद्धा मुक्ता तिचे डोळे , बॉडी लँगवेज मधून प्रेक्षकांशी बरंच काही बोलून जाते.. इथेच (पुन्हा) दिसून येतो तिचा ग्रेटनेस..

सहजता आणि दिग्गज अशा दोघीना एकत्र आणणाऱ्या, दिग्दर्शनात पदार्पण करणाऱ्या प्रतिमा ताईंच्या आतला कॉस्च्युम डिरेक्टर मात्र काही स्वस्थ बसत नाहीये असं वाटतंय... दोघींचे कॉस्च्युम दोन्ही भिन्न कॅरेक्टर्स एकदम ठामपणे दर्शवतात... अगदी त्या फाडलेल्या स्वेटर सकट!  बाकी ह्या दोघींशिवाय अजून कलाकार कोण हे पण गुलदस्त्यातच आहे ... अर्थात ह्या दोघी बॅटिंग करत असताना बाकी प्लेयर्स कोण हे विचारणं म्हणजे मूर्खपणाच ठरावा...

भाग्यश्री जाधव ह्यांच्या संवाद लेखनाने कमाल केली आहे असं एकंदर जाणवतंय ...  पिक्चरचा टोन पकडून,कमीत कमी शब्दात जास्तीत जास्त अर्थपूर्ण असे डायलॉग्स ते सुद्धा अतिशय साध्या भाषेत... सामान्य प्रेक्षकाला कळणारे आणि त्यामुळेच एकदम भिडणारे असे संवाद...!!

अतिशय कल्पकतेने बनवलेल्या ह्या टीझरमध्ये आपल्याला खूप काही दिसतं...छान लोकेशन्स, सुंदर डायलॉग्स , बोलक्या डोळ्यांची मुक्ता, लहानपणीची आणि मोठी झालेली प्रिया .... आपल्याला अनेक गोष्टी दिसतात....  पण तरीसुद्धा सिनेमा नक्की कशावर बेतलाय हे गुपित एकदम सरंक्षितपणे गुपितच राहतं ... टिझर संपल्यावर असं नक्की कुठलं नातं ह्या दोघींमध्ये गुंफलं गेलंय ह्याचाच विचार प्रेक्षक करत राहतो.. आणि इथेच हे १ मिनिटांचं टिझर जिंकून जातं आणि १६ फेबची वाट बघायला भाग पाडतं!

ता . क. -
बऱ्याचवेळा लग्नाच्या पत्रिकांमध्ये "आमच्या दादाच्या लग्नाला यायचं हां - चिंटू , पप्पू, मिनी" वगैरे लिहिलेलं असतं... त्या चिंटू पप्पूला आपली वाहिनी कोण ए, तिचं नाव काय , लग्न कसं ठरलं  वगैरे काहीच माहित नसतं ...त्यांना काही घेणंदेणं नसतं. पण त्यांना तो दादा लै आवडीचा असतो... त्यांचा एकदम वीक पॉईंट .. आणि म्हणूनच ते आरडाओरडी करत आमच्या दादाच्या लग्नाला यायचं हां म्हणत असतात....
माझं पण काहीसं तसंच झालंय ... पिक्चर नक्की काय आहे , स्टोरी काय आहे वगैरे काहीही माहित नाही पण तरी सुद्धा (अनेकांसारखा) प्रिया आणि मुक्ता म्हणजे आपला वीक पॉईंट ... म्हणूनच आपण जगाला ओरडून सांगतोय २३ फेबला ह्या 'फॅब दोघी' थिएटर मध्ये जाऊन बघाच!!

ह्याच सिनेमाचं पाहिलं पोस्टर रिलीज झाल्यावर लिहिलेलं मनोगत वाचण्यासाठी इथे क्लिक करा

- स्वागत पाटणकर!







Tuesday, October 24, 2017

त्या दोघी... ट्रीट फॉर फॅन्स!

त्या दोघी... ट्रीट फॉर फॅन्स!
     

      एका टेबलवर दोघीजणी समोरासमोर बसल्यात... त्यातली एक भारीतलं घड्याळ घातलेली, इंग्लिश पुस्तक वाचत 'मग' मधून कॉफी पिणारी ... तर दुसरी हिरव्या बांगड्या घालून, टिपिकल कप-बशीतून चहा पीत पीत लोकरीचा गोळा घेऊन वीणकाम करणारी.... दोन व्यक्ती पण एकदम भिन्न प्रवूत्ती... सचिन गुरवनी नेहमीप्रमाणेच कल्पकतेने तयार केलेलं .... कमीत कमी वेळात जास्तीत जास्त उत्कंठा वाढवणारं हे पोस्टर आज  इंस्टाग्राम वर पाहिल...चित्रपटाचं नाव - आम्ही दोघी! इंटरेस्टिंग पिक्चर वाटतोय असं मनात म्हणेपर्यंत ...स्क्रोल डाऊन करता करता नजर पुन्हा त्याच पोस्टरवर गेली  आणि ती तिकडेच थांबली.... डोळे मोठे झाले आणि जोरात कंठ फुटला...  त्या दोघी मधल्या दोघी म्हणजे -मुक्ता बर्वे आणि प्रिया बापट! आर यु किडींग मी??? मुक्ता आणि प्रिया एकत्र... कसला बाप प्रकार आहे हा आयुष्यातला...जेवढा आनंद आमीर आणि शाहरुखला एकत्र बघायला झाला असता त्यापेक्षा जास्त खुश झालो आपण ... आम्ही दोघीचं पोस्टर बघून!दिग्दर्शक,कास्टिंग हेड, प्रोड्युसर जे कोणी हे 'कास्टिंग' केलंय त्यांना शंभर पैकी शंभर मार्क्स मी देऊन टाकले!


        "मला ही खूप आवडते" किंवा "ती कसली क्युट आहे" वगैरे असं बायकोसमोरसुद्धा आत्मविश्वासानी कोणाबद्दल बोलता येत असेल तर त्या म्हणजे मुक्ता आणि प्रिया... 
तसं बघायला गेलं तर ह्या दोघी एकत्रच माझ्या आयुष्यात आल्या... म्हणजे त्या माझ्या आयुष्यात आल्या पण मी काही त्यांच्यापर्यंत पोचलो नाही.. असो मुद्दा असा की साधारण १२-१३ वर्षांपूर्वी, जेव्हा मी बीकॉम ह्या गोंडस नावाखाली आयुष्यात काहीही करत नव्हतो तेव्हाच मुक्ता आणि प्रिया दोघी इंडस्ट्रीमध्ये सेट होत होत्या. आभाळमाया,फायनल ड्राफ्ट, देहभान वगैरे क्वालिटी प्रॉडक्टसमधून मुक्ता समोर येत होती , तिची छाप पाडून जात होती .... तर २००३च्या आसपास डायरेक्ट राजू हिरानींच्या मुन्नाभाई सिरीजमध्ये प्रिया थोडी का होईना पण दिसली होती, आवडून गेली होती. आणि तेव्हाच वाटून गेलं होतं ही मुलगी पुढे जाणार...  

त्या दोन-तीन वर्षात आमच्यात हे 'इंट्रो' सेशन झाल्यावर खरी मैत्री झाली ती मात्र २००८-०९ च्या दरम्यान... स्त्री कलाकार सुद्धा प्रेक्षकांना खदखदून हसायला लावू शकतो ते ही काहीही पाचकळ चाळे न करता... हे ताकदीने दाखवून दिलं मुक्ताने - एक डाव धोबीपछाडमधून. तोपर्यंत बऱ्यापैकी सिरीयस किंवा मॅच्युअर्ड व्यक्तिरेखा साकारणाऱ्या मुक्ताकडून ती 'सुलक्षणा' बघायला मिळणं म्हणजे एकचेहऱ्यावर खूप मोठं स्माईल आणणारं सरप्राईज होतं. सशक्त अभिनय म्हणजे फक्त प्रेक्षकांना सिरीयस करून त्याच्या डोळ्यात पाणी आणणं नव्हे... पण आपला तोच चेहरा घेऊन अभिनयाचं कौशल्य दाखवत लोकांना हसवणं देखील फार अवघड काम. मुक्ताने ते लीलया पेललं होतं ते सुद्धा विनोदाचे बादशाह अशोक सराफ समोर असताना! तेव्हाच आपली आणि तिची घट्ट मैत्री झाली... ! त्यानंतर मात्र तिनी पिक्चरला बोलवायचं आणि आम्ही पहिल्याच दिवशी जायचं हा अलिखित नियम होऊन गेला... 
नंतर नंतर तर ही इंडस्ट्रीची विराट कोहलीच होऊन गेलीय... टेस्ट, वन डे किंवा टी २० कुठल्या फॉरमॅटमध्ये कोहली फॉर्मात असतो अगदी तसच आमच्या मुक्ताचं ... भलतीच ऑलराऊंडर... टीव्ही , नाटक आणि सिनेमा सगळीकडे हिची जोरदार बॅटिंग आणि चौफेर फटकेबाजी!  जोगवा , आघात , मुंबई पुणे मुंबई, लग्न पाहावे करून , बदाम राणी गुलाम चोर ,डबल सीट , अलीकडेच आलेला गणवेश आणि हृदयांतर हे असे विविध प्लॅटफॉर्मवरचे सिनेमे, महाराष्ट्राच्या तरुण मुलांनासुद्धा डेली सोप बघायला लावणारी एका लग्नाची दुसरी गोष्ट आणि कब्बडी -कब्बडी , छापा काटा , कोडमंत्र अशी तगडी नाटकं घेऊन ती नेहमीच भेटायला येते आणि सवयीप्रमाणे निशब्द करून जाते! 
मुक्ताची घरी ओळख करून द्यायची गरजच नाही लागली.... बघतो तर काय घरात आई,बायको अशा सगळ्यांची लाडकी अशी ही मुक्ता. एकदा, कोथरूडमध्ये पी एन जी दुकानाबाहेर आई आणि बायकोला मुक्ता बर्वे दिसल्यावर त्यांनी बिनधास्त हाक मारली; मुक्तापण ग्रेटच लगेच थांबून ५ मिनटं बोलूनच पुढे गेली.. काय खुश झाल्या होत्या तेव्हा माझ्या घरातल्या बायका... घरी येता येता त्यांनी समोरच्या जोशी स्वीट्समधून आंबा बर्फी वगैरे आणली! ही अशी आमची मैत्रीण... एकदम हुशार,अष्टपैलू अशी घरातल्या सगळ्यांची लाडकी!



         एकीकडे बर्वे आणि दुसरीकडे त्याच काळात मैत्री (अर्थातच एकतर्फी) केलेली प्रिया  बापट! 'मी शिवाजीराजे...' मध्ये तिला फुल्ल रोल मध्ये बघितल्यावर मुन्नाभाई बघितल्या नंतरची प्रतिक्रिया खरी होणार ही खात्री पटली. ही मुलगी नक्कीच पुढे जाणार. क्युट, ग्लॅमरस ,सुंदर,अल्लड ,बाप डान्स  आणि एव्हढ्या सगळ्या गोष्टी असून अंगात भिनलेला अभिनय... काय अजब कॉम्बिनेशन... तेव्हा आवडलेली प्रिया एकदम जवळची मैत्रीण झाली ती अर्थातच नवा गडी नवं राज्य मध्ये! साधारण ४ वेळा वगैरे ते नाटक बघितलं. मस्तपैकी कॉलेजच्या कट्ट्यावर बसून तिच्याबरोबर 'कल्ला' करतोय कि काय असाच फील नाटक बघताना यायचा... कितीही वेळा बघितलं तरी समाधान होईना.. एकदा प्रयोग संपल्यावर भेटायला म्हणून मागे गेलो तर ही मुलगी प्रेक्षकांमधून तिला भेटायला आलेल्या आजींना वाकून नमस्कार करत होती.. विषय कट.. मनात भरून गेली राव ही! सेलिब्रिटी भाव खातात, माज करतात वगैरे वाक्यांना जोरदार फुली मारली होती प्रियानी! इतके दिवस ती फक्त आवडायची आता आपण तिला फुल्ल रिस्पेकट द्यायला लागलो होतो! काकस्पर्श,टाइम प्लिज, वजनदार वगैरेमध्ये ती भेटून गेलीच पण निवडक कलाकृतीच करायच्या ह्या तिच्या सवयीचा लै त्रास होतो बाबा...तिची वर्षानुवर्षे वाट बघावी लागते... आणि त्यामुळेच हिची साधी जाहिरात जरी टीव्ही वर लागली तर सगळं सोडून मी ते पूर्ण ३० सेकंद टीव्हीत गुंग होऊन जातो...  समोर असलेलं जेवण, बायकोनी सांगितलेलं काम हे सगळं आपण तेव्हा विसरून जातो.. शेवटी हा रिश्ताच एवढा पक्का आहे काय करणार! एवढं कॉन्सन्ट्रेशन अभ्यासात दाखवलं असतं  तर तुमचा पोरगा डॉक्टरवगैरे झाला असता असे डायलॉगसुद्धा आमच्या घरात ऐकू येतात!  
महाराष्ट्रा मधल्या कित्येक कपल्स मध्ये एक क्रॉस कनेक्शन बघायला मिळतं असं मला वाटतं.. ते म्हणजेच नवरे प्रियासाठी  वेडे आणि बायका उमेशच्या फॅन्स.. आमच्या घरात पण तसंच आहे!त्यामुळेच मला माहितीये , बायको किती ही राग दाखवायचा प्रयत्न करत असली तरी तिची देखील प्रिया तेवढीच लाडकी आहे...
मागच्या वर्षी आलेला वजनदार तर तिनी मला बघूनच केला कि काय असं वाटलं... गुबगुबीत माणूस सुद्धा  किती गोड आणि क्युट असतो हेच तिनी दाखवलं आणि माझ्यासारख्यांच्या बाजूनी कोणीतरी उभं राहिलं असंच वाटलं.. पण हीच प्रिया तिच्या सोशल मीडिया अकाउंट वरून फिटनेस अवेअरनेस करत असते... आय एम शुअर कि ते बघून माझ्यासारखेच अनेक जण व्यायामाकडे वळत असणार! मैत्रीण असावी तर अशी!

तर अशा ह्या दोघी.. मुळातच भिन्न प्रवृत्तीच्या ह्या आता स्क्रिनवर पण भिन्न भूमिकेत. एक भन्नाट जुगलबंदी बघायला मिळेल असं एकूणच वाटतंय... म्हणजे पूर्वी स्टीव्ह वॉ आणि अँब्रोज ...किंवा स्टेफी ग्राफ आणि मोनिका सेलेसची  मॅच सुरु असताना प्रेक्षक गुंग होऊन जायचे ... हा गेम असाच सुरु राहावा, संपूच नये  असं काहीसं प्रेक्षकांचं व्हायचं. इतका क्वालिटी - उच्च दर्जाचा खेळ बघायला मिळायचा की तो संपून जाऊच नये असं वाटायचं ... असंच काहीसं इंडस्ट्री मधल्या टॉप अशा ह्या 'दोघी' बघताना प्रेक्षकांचं होईल असं मला फार वाटतंय... दोघींचा स्क्रीन प्रेसेन्सच इतका जब्राट असेल कि ते बघतच राहावंसं वाटेल... संपूच नये असं वाटेल , पुन्हा पुन्हा बघावंसं वाटेल पण त्यासाठी अजून ४ महिने वाट बघायला लागणार... प्रतिमा जोशी ह्यांचं हे पाहिलंच दिग्दर्शन...  बर्वे आणि बापट अशा पॉवरफुल शस्त्र घेऊन पहिल्याच बॉलवर सिक्सर मारतील हीच प्रार्थना!

अशा ह्या दोघी... एकतर्फी का होईना पण माझ्या मैत्रिणीच त्या... नेहमीच भेटून निखळ आनंद देणाऱ्या ,रडवणाऱ्या,हसवणाऱ्या, खूप गप्पा मारणाऱ्या अशा ह्या दोघी... आता पहिल्यांदाच एकत्र स्क्रीन वर दिसणार आहेत ... 23 फेब्रुवारीला बायकोबरोबर जाणार आपण ..चक्क मैत्रिणींना भेटायला! एक विशेष वॅलेंटाईन्स वीक (थोडासा लेट पण ग्रेट)असणार ए हा!  -
स्वागत पाटणकर 





       

Sunday, October 15, 2017

साखरेपेक्षा जास्त गोड़ ...अशी ही साखर खाल्लेली माणसं!!

साधारण ९४-९५ ची गोष्ट असेल... संगीतकार राहुल रानडेचे सासरे श्री गानू आणि आम्ही एकाच बिल्डिंग मध्ये राहायचो... एकदा असंच तो मोहन गोखलेना घेऊन त्यांच्याकडे आला होता. आमच्या मोठ्या बंधूना ही खबर लगेच लागली आणि अख्ख्या बिल्डिंगभर  "योगी आलाय - योगी आलाय" करत ओरडत सुटला ... मी सुद्धा लगेच हातातल्या सगळ्या गोष्टी टाकून खाली गेलो...मिस्टर योगी कुठे दिसले नाहीत, मग डायरेक्ट गानूंच्या घरात आम्ही शिरलो... (हो हो तेव्हा असं शेजारांकडे वगैरे लोकं जायची)!  गानूंच्या घरात घुसल्यावर, आमच्या एवढाश्या चेहऱ्याचा एवढा मोठा 'आ' झाला पण तरी त्यातून काहीही शब्द बाहेर पडत नव्हते...नुसतेच बघत बसलो.... समोर उभे होते मिस्टर योगी ! एकदम मोहन गोखल्यांसारखे...  नाही नाही समोर उभे होते मोहन गोखले... डिट्टो मिस्टर योगी!! अवाक झालो होतो, टीव्ही वर बघून ज्यांचा फॅन झालोय असं कोणाला तरी आयुष्यात पहिल्यांदाच  प्रत्यक्षात बघत होतो... गोखले माझ्या वडलांच्या वयाचे असतील तेव्हा पण कसले यंग आणि डॅशिंग दिसत होते ..त्यांचे ते चकाकदार डोळे माझ्याकडे फिरवून म्हणाले - काय रे, पकडू का तुला?? हाहा !! २ मिनटात भारी सुद्धा वाटलं आणि फाटलीसुद्धा! त्यांना लक्षात आलं ते ...लगेच केसांवरून हात फिरवून  एक मस्त स्माईल दिली मला आणि मग त्यांनी मोठ्या माणसांशी गप्पा सुरु ठेवल्या. काय काय कडक वाटत होतं त्या गप्पा ऐकायला.. कळत काहीच नव्हतं , पण ऐकायला भारी वाटत होत... स्पष्ट  उच्चार आणि एखाद्याने आजारी आईची काळजी घ्यावी अगदीच तशाच काळजीने, जबाब्दारीनी प्रत्येक शब्द उच्चारला जात होता! मुग्ध होणे म्हणजे काय ह्याच्या अनुभव १० मिनिटाच्या त्या भेटीत गोखले सरानी दिला! मिस्टर योगी, माफीचा साक्षीदार अशांमुळे मी त्यांचा फॅन होतोच, पण १० मिनिटाच्या भेटीमुळे अजून जास्त फॅन झालो....

तसंच अगदी त्यांची बायको, शुभांगी गोखलेंबद्दल....डेली सोप्स किंवा बाकीच्या सुद्धा मालिका बघायला कधीच इंटरेस्ट नसायचा... पण जेवायच्या वेळेला आई त्या सासू सुनेच्या अति कंटाळवाण्या सिरियल्स लावून ठेवायची ....नकोसं व्हायचं तेव्हा पण त्याला एक अपवाद होता ... अशी एक सिरीयल जी आठवणीनी मी स्वतःहून लावायचो... श्रीयुत गंगाधर टिपरे....  आणि त्यातल्या शुभांगी गोखले- कमाल.... केवळ कमाल!!! आपल्या मराठी आया कशा असतात, कशा वागतात, कशी काळजी करतात, धावपळ करतात, कसा घरातल्या सगळ्यांनाचा सारखा विचार करतात , सगळ्यांचं ऐकतात कोणालाही न दुखावता .... ते एगझॅक्ट टीव्हीवर आणलं शुभांगी गोखले ह्यांनी ... गोड चेहरा, बोलण्याची एक विशिष्ट स्टाईल आणि स्क्रिन्वरचा फ्रेश वावर ह्यामुळे त्या मनाला पटून गेल्या होत्या ... अक्खी टीमच चांगली होती पण समहाऊ शुभांगीताईंच जरा जास्तच आवडल्या ..आणि त्यामुळेच त्यांचं 'हीच तर प्रेमाची गम्मत आहे' ह्या नाटकाचा पहिला प्रयोग काय मी सोडला नाही....ह्या बाईचं विनोदाचं टायमिग सुद्धा अफलातून आहे हे लाईव्ह अनुभवायला मिळालं... .. आणि आता अगदी आईबाबांच्या पावलावर पाऊल ठेवणारी सखी.. अतिशय सुंदर अशी फोटोग्राफर असलेली, दिल दोस्ती मधून अगदी घराघरात पोचलेली , लोकांच्या मनात बसलेली सखी म्हणजे  कमालीची ऑल राउंडर ... स्वतः एका नाटकाची निर्मिती करून , त्यात दिल दोस्ती पेक्षा वेगळा रोल करून ..मराठी माणूस रिस्क घेत नाही असा कोणी म्हणलं तर त्याला सखी च उदाहरण द्यायला काहीच हरकत नाही. तिला इंस्टाग्राम फेसबुक वगैरे वर फॉलो करतोच आहे.. आणि आता माझं लग्न वगैरे झालाय नाहीतर मुंबईपर्यंत सुद्धा फॉलो करायला मागे पुढं पाहिलं नसतं.. सखी, शुभांगी आणि मोहन अशी ही मराठी इंडस्ट्रीमधली एक परिपूर्ण , गुणवान फॅमिली सदैव क्वांटिटीपेक्षा क्वालिटी कडे बघणारी ... माझ्यासारख्या प्रेक्षकांसाठी ही फॅमिली मनात कायमच घर करून राहिलीये......

एकीकडे अशी एक फॅमिली जिचा मी वेड्यासारखा फॅन आहे ....आणि दुसरीकडे साक्षात दामले सर ... ज्यांच्यासाठी माझी अक्खी फॅमिली ही ऍक्च्युली वेडी आहे! 


प्रशांत दामले.. काय बोलायचं ह्या माणसाबद्दल....  ह्या माणसामुळे किती गोड क्षण आम्हाला आठवणींच्या कप्प्यात साठवता आले आहेत.
जनरली शाळकरी मुलांना थोडी अक्कल यायला लागली कि त्यांना शिंग फुटायला लागतात. आमच्या घरीपण तसंच होतं..आम्ही दोन भाऊ शिंग फुटलेले... त्यामुळेच हॉटेल, लग्न ,मुंजीवगैरे अशा कुठल्याही कौटुंबिक ठिकाणी आईबाबांबरोबर जायचं म्हणलं कि आमची तोंडं वाकडी व्हायची...वाट्टेल ती कारणं देऊन आम्ही त्यांच्याबरोबर जायचं टाळायचो. पण अशा ह्या आमच्या घरातल्या ४ लोकांना एकत्र कोणी आणत असेल तर ते म्हणजे फक्त प्रशांत दामलेच नाटक... त्यांच्या नाटकाच्या रिपीट ऑडियन्समध्ये आम्ही ४घे नेहमीच असायचो...   आय थिंक 'लेकुरे उदंड झाली' ह्या नाटकापासून आमची सुरुवात झाली होती, मी अगदीच ८-९ वर्षाचा असल्यामुळे मला नाटकाबद्दल फ़ारस काही आठवत नाही पण दामलेंचा तो हसरा चेहरा लक्षात राहिला....  आणि हा हसरा चेहरा आपल्या चेहऱ्यावर हास्य अनु शकतो ह्याचा अनुभव आला तो 'बे दुणे पाच' ह्या नाटकात! दामले आणि परचुरे अशी एक विशेष जोडी आणि त्यात दामल्यांची अनलिमिटेड एनर्जी... माझ्या अंदाजे साधारण १००च्या आसपास 'एन्ट्रीज' असतील त्यांच्या त्या नाटकात ... कसं काय लक्षात ठेवून ते सगळं मॅनेज करायचे देव जाणे! असो, सांगायचं मुद्दा असा कि तिथपासून सुरु झाली त्यांच्या नाटकाची वाट बघायला सुरवात... मग "गेला माधव कुणीकडे', 'एका लग्नाची गोष्ट', ' ४ दिवस प्रेमाचे'वगैरे नाटकांची पारायणं केली आम्ही चौघांनी एकत्र.... 

दामल्यांमुळेच खूप सोनेरी क्षण एक फॅमिली म्हणून आम्हाला एन्जॉय करता आले. तो  आईबाबांबरोबर एकत्रितपणे घालवलेला वेळ हा किती सुखकारक आणि महत्वाचा होता हे आता मला फॅमिलीपासून लांब राहून कळतंय! 

दामलेंची नाटकं म्हणजे कधी नाटक वाटलीच नाहीत.. हा माणूस स्टेजवर उभा राहून आपल्याशी गप्पा मारतोय कि काय असाच वाटायचं... आणि ते तसं प्रुव्ह पण करायचे त्यांचा प्रेझेन्स ऑफ माईंड दाखवून ... एका लग्नाची गोष्टचा प्रयोग सुरु होता.  प्रशांत सर बायकोवर भांडण होतं म्हणून १ -२ -३ आकडे म्हणत विंगेत निघून जातात असा सीन होता.. ते ६ म्हणून विंगेत जाणार तेवढ्यात माझा भाऊ प्रेक्षागृहातून जोरात ७ असं ओरडला... आमच्या पुढे बसलेली लोकं जरा चिडली.. पण दामले...त्यांचं असं नाही ..प्रेक्षक म्हणजे मित्रच त्यांचा... विंगेत घुसत घुसत ते थांबले... अतिशय मार्मिक अशी एक्सप्रेसशन्स देऊन प्रेक्षकांडे बघून क्षणाचाही विलंब "तुमच्याकडे पण हे असंच घडतं का" ही एडिशन टाकली... स्टेजवर असलेल्या कविता लाड सकट अक्खा प्रेक्षागृह तुफान हसत होतं .. नंतर मग आम्हाला हा इंटरऍक्टिव्ह प्रयोग करायचा छंदच लागला... असंच एकदा गेला माधव कोणीकडे नाटकात प्रशांत सर "हो -हो - हो" असं म्हणायची ऍक्टिंग करत असतात पण तोंडातून शब्द न फुटता नुसती हवा बाहेर येत असते ..तेव्हा आम्ही बाहेरून जोरात 'हो' ओरडलो होतो.... त्यांनी लगेच ... "कोणीतरी २-२ बायकावालं आलंय  वाटतं असं उत्तर दिलं.. त्यांच्या ह्या अचूक टायमिंगचा  डाय-हार्ट फॅन झालो होतो कि जिथे तिथे तशी नक्कल करायला जायचो... मी बऱ्याच वेळा गमतीत म्हणतो माझं अभिनयातील करियर सुरु व्हायच्या आधीच बंद होण्यामागे प्रशांत दामले हेच आहेत! कॉलेजमध्ये एका सस्पेन्स नाटकाची प्रॅक्टिस सुरु असताना मी एका लग्नाची गोष्टींमधल्या स्टाईलने काही काही डायलॉग्स म्हणले होते! माझे ते 'प्रयोग' बघून त्यानंतर आजपर्यत मला कधी कोणीही ऑनस्टेज बोलावलं नाही!

शु कुठं बोलायचं नाही , जादू 'तेरी नजर अशी नाटकं आणि आमच्यासारखे आम्हीच सारख्या सिरियल्स ने नेहमीच आपल्याला हसवत राहिले.... मायबोली चॅनल वर शु कुठं बोलायचं नाही जितका वेळा दाखवलं जायचं ते तितक्याच वेळा बघितलं जायचं.... आमच्यासारख्या आम्हीच सीरियलमध्ये तर दामले आणि विजय चव्हाण ह्यांना स्क्रिप्ट देतच नसावेत , फक्त सीन चा आढावा देऊन कॅमेरा सुरु करत असावेत असं वाटायचं. ह्या सगळ्या हास्यगोष्टी असताना आम्ही दोघे राजाराणी , सुंदर मी होणार वगैरे नाटकांमधून त्यांनी आपल्या डोळ्यात पाणी सुद्धा आणलय... कपिल देव सारखेच आलराउंडर हे! ह्याच ऑलराऊंडरनी एकाच दिवसात ५ प्रयोगांची टेस्ट मॅच खेळली! एका दिवसात पाच प्रयोग!!!! आणि त्यासाठी सुद्धा त्यांनी बालगंधर्व निवडून आम्हा पुण्याच्या प्रेक्षकांचाच गौरव केला अशी भावना आमच्या मनात निर्माण झाली.. काय-काय नाही केलं त्या दिवशीची तिकिट्स मिळवण्यासाठी ... पहिला प्रयोग मिस झालाच पण शेवटी ज्या मित्राशी वाद आहेत त्याच्याकडे तिकिट्स आहेत समजल्यावर त्याला सॉरी वगैरे गोडगोड बोलून उरलेले ४ प्रयोग बघितले! अविस्मरणीय अनुभव होता तो ...विश्वविक्रमाचा साक्षीदार होता आलं!! त्यादिवशी त्यांनी गंधर्व चा प्रेक्षक हा खरा रसिक असतो, त्यांच्या रिअक्शन ह्या अभिनेत्याला शिकवून जातात वगैरे बोलल्यावर तर मी सगळ्यांना दामले माझं कौतुक करत होते वगैरे सांगत सुटलो होतो ... आई बाबानी कपाळावर हात मारून घेतला!     

बाप्पा आणि आमच्या कॉलेज च्या कृपेने त्यांना भेटायचा योग आला... सतरा अठरा वर्षांपूर्वी आमच्या बीएमसीसीच्या  ऍन्युअल फंक्शनला पाहुणे म्हणून प्रशांत दामलेंना बोलवायचं ठरलं आणि माझ्या ३-४ मित्रांबरोबर आम्ही सगळे भरत नाट्य मंदिरामध्ये गेलो.. प्रशांत सर मेक-अप रूम मध्ये बसले होते ....हिरवा रंगाचा कुर्ता आणि  लख्ख गोरापान चेहरा.... हे मेकअप रूम मध्ये केवळ जायचं म्हणून जात असतील असं तेव्हा वाटलं ... त्या फ्रेश चेहऱ्याला गरजच नाही हो मेकअप वगैरेची...  आम्हाला मेक अप  रूम बाहेर बघून लगेच आत बोलावलं , टेन्शनमय आमचे चेहरे बघून आमच्या पोटातला गोळा त्यांनी ओळखलाच  ..लगेच स्वतःच वय कमी करून एकदम कॉलेज मित्रासारखं बोलायला लागले.... फंक्शनची तारीख विचारली,  डायरी काढली आणि लगेच 'मी येतो, अव्हेलेबल आहे' सांगून टाकलं ...उगाच आढेवेढे नाहीत, नंतर सांगतो वगैरे फालतुगिरी नाही ... ते लगेच हो म्हणल्यावर त्यांना घेऊन यायची जबाबदारी घेण्यावरून आम्ही सगळे त्यांच्यासमोरच प्रेमळ संवाद घालायला लागलो... हो ना , प्रशांत दामले ना आपल्या गाडीतून कॉलेजमध्ये आणायचं म्हणजे फुल्ल हवा होणार हे माहित होतं ... पण दामले सर ते..त्यांना अशी आणणं सोडणं वगैरे स्पेशल ट्रीटमेंट नको होती..."मी माझा माझा येतो, त्या दिवशी वेळेवर पोचतो..." एवढंच सांगून माणूस मोठा झालाय तरी पाय जमिनीवर कसे ठेवावेत ह्याचाच उदाहरण दाखवलं.  

पुण्यात, आम्हा पुरुषोत्तम करंडक वाल्यांसाठी भरत नाट्य मंदिर म्हणजे खरोकरचंच एक मंदिर ...आणि त्यामुळेच एखाद्या वारकऱ्याला पंढरपूरमध्ये विठोबाचं दर्शन गेहटल्यावर जसा आनंद होईल , अगदी सेम तसंच मला भरत मध्ये प्रशांतसरांना भेटून झालं!!

आणि आता इतक्या वर्षांनी .. एक दिवस अचानक कोलोरॅडो मराठी मंडळानी दिवाळीमध्ये "साखर खाल्लेला माणूस" चा  डेनवरमध्ये प्रयोग होणार हे लास्ट वीक अनाऊन्स केलं... आणि शुभांगी गोखले जिच्या अख्ख्या फॅमिलीचा मी वेड्यासारखा फॅन आहे आणि दुसरीकडे प्रशांत दामलेंसारखा अवलिया ज्यांच्यासाठी माझी अक्खी फॅमिली ही ऍक्च्युली वेडी आहे अशा दोघांना प्रत्यक्ष बघायला मिळणार ह्या सध्या विचारानीच मला दिवाळी लै हॅपी होणार ह्याची प्रचिती आली....आणि लेखणीतून सगळी एकसाइटमेन्ट लिहून काढली... 

आमच्यासारख्या पुणेकरांना कोथरूडवरून आलेले बेसन लाडू आणि चितळ्यांची आंबा बर्फी खाल्ल्याशिवाय कुठलाही सण सेलिब्रेट होत नाही पण ह्यावर्षी ती चिंता नाही .. ही दिवाळी ह्या गोड सेलिब्रिटींनी आणलेल्या साखरेनी अजून गोड होणार हे मात्र नक्की!! 

Friday, April 21, 2017

Denver Art District - First Friday of the Month- Take 1

Almost 1000s of people came, they saw the paintings...and that smile on their faces made us happy! All kinds of reactions from various people were teaching us something...

It was wonderful to to see American, Greek,Arabic taking about 'indian bull' painting... Excited to know about 'Bail Pola' ...Indian boyfriend was explaining about it to his Australian girlfriend! 


One guy who actually was in love with Rashmi and requested his girlfriend to have photo with her... Many young girls wanted to take tiger home..there was a big queue for Selfie with Tiger!!!



Moments from First Friday

Rashmi and I, we actually experienced many such instances but one which will be most memorable was after art show when we were travelling back, in the parking lot few american families shouted... 'Hey Rashmi, you r fabulous, see you next month first friday' and yes!! that was the moment of motivation, which actually transferred the energy to do better next next time. That feeling of "All these unknown faces love us like we know since ages" was just amazing, unforgettable!!

Have no idea about rest of America but DENVER!!!! man this city smells art, knows art, loves art, keeps it alive!! People has big heart for art...

Thank You Denver!!! See you next month First Friday!!!!!

Tuesday, April 18, 2017

एक समाधानपूर्वक स्वगत!!!

मी कधी चित्र काढली नाहीत... आणि कधी विकत पण घेतली नाहीत .. एवढंच काय एकूणच स्वभाव तिरकस आणि जन्माचा कोकणस्थ असल्या मुळे चित्र /पेंटिंग्स  विकत वगैरे घेण्याचा खिसा/ ती नजर आपल्या कडे कधी नव्हतीच... पण 
गेला एक दीड वर्ष रश्मी नि तिचा पेंटिंग पुन्हा सुरु केलं आणि ते बघता बघता सर्व कलाकारांविषयीचं मत पूर्ण बदलून गेलं, त्यांच्या बद्दलचा आदर खूप वाढला ..असो .. रश्मी ची हि फक्त सुरवात आहे अजून खूप गाठायचं आहे सो तिचं कौतुक करण्यासाठी हा सारा लेख नाही... 
रश्मीनी रेखाटलेला जोकर निरखून बघताना एक छोट्या  
गेल्या ३-४ महिन्यात अनेक जणांना आर्ट गॅलरीमध्ये पेंटिंग निरखून बघताना पाहिलं.. त्यांना छोट्या छोट्या गोष्टी डोळे भरून बघाताना खूप वेगळंच वाटायचं आणि आश्चर्यसुद्धा.. 
गर्लफ्रेंडसाठी व्हॅलंटाईनडेचं गिफ्ट   
पण गेल्या शुक्रवारी एक यंग .. कॉलेज मधला कपल गॅलरी मध्ये आलं होतं...  कपल मधल्या मुलीचं रश्मीच्या बैलावर लक्ष गेलं...  आणि तिथेच उभी राहिली किती वेळ.. बैलाचे डोळे ,कान, कानातल्या माळा सगळ्या गोष्टी बघत होती , प्रत्येक गोष्ट तिला भारी वाटत होती ...आणि मी काहीतरी भारी शोधलंय हे तिला तिच्या बॉयफ्रेंड ला सांगायचं होतं... त्याला तिनं बोलावलं आणि तो सुद्धा त्याच उर्जेने ते चित्र बघू लागला... हे यंग पब्लिक फक्त टीपी करतं काही विकत घेत नाही  अस आमचा आधीचा अनुभव होता त्यामुळे हे दोघा काही विकत घेतील असा काही अपेक्षा आम्हाला नव्हत्याच आणि घडलं पण तसंच... ते दोघे खूप  वेळ बघून निघून गेले... १०-१५ मिन नि बघतो तर काय ते पुन्हा आले .. पुन्हा त्याच नजरेनी ते चित्र पाहिलं... किंमत पहिली.. आणि गेले ... काही वेळानी ती एकटी आली ... चित्र पाहिलं पुन्हा गेली..  ती दुसरीकडे बिझी असताना तिचा मित्र आला किमंत आणि चित्र बघितलं.. रश्मीचं कॉन्टॅक्ट डिटेल्स घेतले म्हणला मी फोन करिन ... बोलबच्चन टाकतोय असं वाटलं.. फायनली ते दोघ पुन्हा एकदा आले भेटले आणि गेले ... मी त्यांच्यावर नजर ठेवूनच होतो... तो मुलगा इतका प्रेमात पडला होता बैलाच्या कि तो मेन गेट वरून परत आला आणि म्हणलं ATM शोधतो आणि येतो!! रश्मी आणि मला दोघांनाही वाटलं त्यांनी विकत नाही तरी चालेल पण ही त्यांची रिअक्शन खूप मोलाची आहे!! जवळपास atm नसल्यामुळे आम्ही तो येईल अशी अपेक्षाच ठेवली नव्हती ...गॅलरी बंद व्हायच्या सुमारास ..अचानक तो पळत पळत आला आणि सांगितलेल्या किमती पेक्षा थोडे पैसे त्याला कमीच मिळाले ATM मध्ये म्हणून ३-४ वेळा सॉरी म्हणलं... बाहेर -२ टेम्परेचर असताना हा मुलगा पळत वगैरे ATM मध्ये गेला ..हे बघूनच आम्ही गारद झालो होतो... आम्ही अगदीच हसून त्याला ते चित्र दिलं आणि त्याच्या चेहऱ्यावर जो आनंद दिसत होता त्याला तोड नव्हती.. आम्हाला पण फार भारी वाटलं ... पण गोष्ट इथं संपत नाही...  वॅलेंटाईन डे च्या दिवशी रात्री अचानक रश्मी ओरडली ...  फेसबुकवर तिला एका अनोळखी मुलीनी टॅग केलं होतं , तिनी बैलाच्या चित्राबरोबर फोटो काढून तो फेसबुक वर टाकला होता ....  मग आम्हाला समजलं आर्ट गॅलरी मधल्या त्या मुलानी, तिच्या नकळत ते पेंटिंग घेतलं आणि व्हॅलंटाईन डे तिला सरप्राईज दिला होतं !! 

पहिल्या पगाराचा आनंदी वाघ 
तसेच काहीसा आज पुन्हा झालं.. आज मोठं प्रदर्शन नव्हतं पण आर्ट गॅलरीच एक छोटं फंक्शन होतं म्हणून आम्ही तिकडे गेलो होतो आणि नेहमीप्रमाणे आपल्याच पेंटिंग्स जवळ उभे होतो.. इतक्यात एक आई , वडील एक मुलगा आणि मुलगी  अशी छोटी फॅमिली आली... ती पण फंक्शन लाच आलेली होती , वेळ होता म्हणून सगळी चित्र बघत होते... त्यातला मुलगा , साधारण २२-२३ चा असेल.. त्याला रश्मीचा वाघ भयंकर आवडला.. अतिशय आवडला... तो फंक्शन बुडवून आमच्या इकडेच घुटमळत राहिला... आई बाबा ओरडले कि त्यांच्याकडे जायचा पुन्हा ५-१० मिन नि यायचा असा त्यांनी २ तास केलं... यायचा , चित्र बघायचा , पाकीट चेक करायचा आणि जायचा.. साधारण २ तास विचार करून त्यांनी निर्णय घेतलं ... मला हे आवडलय मी हे घेणार.  खिशात पैशे नव्हते पुरेसे , त्याच्या वडिलांनी त्याला ऑफर केले पण ते न घेता बाहेर गेला, ATM मध्ये जाऊन आणले आणि ते चित्र घेतलं... आणि घेतल्यावर खूप ओरडला... 'माझं स्वप्न आहे माझ्या घरात वर्ल्ड क्लास आर्टिस्ट च्या गोष्टींचं कलेक्शन असेल... आणि आज माझ्या पहिल्या पगारातून मी तुमच्या पासून सुरवात केली आहे..' हे ऐकल्यावर पोटात पटकन गोळाच येऊन गेला... 
 अक्ख्या गॅलरी मध्ये तो सगळ्यांना पेंटिंग दाखवत सुटला... एवढाच नव्हे गॅलरी मधून बाहेर पडल्यावर पेंटिंग डोक्यावर घेऊन नाचत नाचत पार्किंग पर्यंत गेला!!





तर ..माझ्या सारख्या कोरड्या माणसाला ह्या  दोन अनुभवांनी फार हलवूनच टाकलं.. 
आपल्या घरात निर्माण झालेली गोष्ट कोणा एका जोडप्यासाठी प्रेमाचं प्रतीक वगैरे बनलीय किंवा पहिल्या पगाराची साक्ष  बनलीये हाच किती बाप प्रकार आहे .. 
ह्या पुढे व्हॅलेंटाईन डे त्यांना रश्मीची आठवण होणार आणि आम्हाला त्यांची...असा नकळत,ओळख नसली तरी एक वेगळाच नातं जोडल जातं... 

चित्र काढणं काय किंवा ते विकत घेणं काय... 
ते फक्त  एक 'transaction' नाहीये ...ते त्याच्या फार पलीकडची गोष्ट आहे!  ते  एक इमोशनल एक्सचेंज  आहे... जेव्हा बैल विकला गेला तेव्हा रश्मीला  वाईट वाटलंच असणार.. पण घेणाऱ्याच्या चेहऱ्यावरच्या स्माईल मुळे ते दुःख पुसलं गेलं असणार... 

चित्र काढणाऱ्याच जेवढं कौतुक असतं तसाच ती गोष्ट प्रेमळ नजरेनी बघणं, त्याचा अर्थ समजून घेऊन त्याच्या प्रेमात पडणंचांगला प्रेक्षक मिळणं  हे फार महत्वाचं आहे...  आणि आजकालच्या जगात जेव्हा सो कॉलड 'बिघडलेल्या ' २०-२२ वर्षाच्या पोरांकडून असा कौतुक होतं तेव्हा ते अजून भारी वाटतं !!  

एक प्रकारचं समाधान मिळतं!!