Friday, April 20, 2018

चितळ्यांचा स्ट्रेट ड्राइव्ह... अगदी मनापासून!

चितळ्यांचा स्ट्रेट ड्राइव्ह... अगदी मनापासून!

आयुष्यात आपल्या अवतीभवती असणाऱ्या अनेक गोष्टी...अगदी लहानसहान असल्या तरी आपल्या कळत-नकळत मनाच्या कोपऱ्यातवगैरे जाऊन बसलेल्या असतात.. त्यांचा तो प्रेझेन्स आपल्याला बऱ्याचदा लक्षात ही येत नाही..... पण असं होतं कधी कधी कि अचानक त्यांच्यापासून लांब गेल्यावर काहीतरी कारणानी त्या गोष्टी आपल्या डोळ्यासमोर येतात... कुठलीतरी गोड आठवण घेऊन चेहऱ्यावर हास्य आणतात... "अर्रे!" एवढेच काहीसे शब्द आपल्या तोंडात आलेले असतात....    नाही नाही उगाच लोड घेऊन फंडे देत नाहीये .... पण इथे अमेरिकेतबसून आज युट्युबवर 'अगदी मनातलं' हा विडिओ बघितल्यावर मात्र  माझ्या नजरेसमोरून अजिबात जात नाहीये तो म्हणजे आम्हा पुणेकरांचं दैवत ....  चितळ्यांचा गुलाबजांचा तो विशिष्ट रंगाचा खोका म्हणजेच मिठाईचा तो लालसर बॉक्स!!

             चितळ्यांचे साखरी गुलाबजाम...... हे एवढंच बोललं कि विषय संपतो... खरं तर बाकरवडी, आंबा बर्फीवगैरे अनेक गोष्टींमध्ये त्यांची पी एच डी आहे..एकदम मास्टरच आहेत ते ..... पण सचिनच्या बॅटमधून किती ही बाप शॉट्स बाहेर पडले तरी त्याचा स्ट्रेट ड्राइव्ह मनाला विशेष समाधान देऊन जातो..... साखरी गुलाबजाम म्हणजे चितळ्यांचा स्ट्रेट ड्राईव्ह आहे... जिभेवरून खणखणीत ऊर्जेने पोटाच्या बॉण्डरीलाईनवर आदळून डायरेक्ट मनात घुसणारा असा हा गुलाबजाम!

लहानपणी आईनी (आणि आता बायकोनी) गुलाबजाम आणले कि तिला त्या खोक्यामधले गुलाबजाम काढून थोडे साईडला सेविंग्स अकाउंटला ठेवायला लागत असे... सध्या कसं पब्लिक येता जाता काहीही कारण नसताना मोदींना शिव्या घालतं, त्याच प्रमाणात आम्ही काहीही कारण नसताना फ्रीझ उघडून खोक्यातले २-३ गुलाबजाम येत जाता तोंडात टाकत असू... हो-हो २-३ गुलाबजाम... कारण केवळ एक गुलाबजाम खाणं हे म्हणजे पहिल्या पावसात रेनकोट घालून नाचण्यासारखं आहे.. एकदम फेल!

मला आठवतंय मी जेव्हा जेव्हा पुण्यावरून हैदराबादला कामानिमित्त जायचो तेव्हा २ खोके गुलाबजाम घेऊन जाणं हे ठरलेलं असायचं.... डेस्कवर गुलाबजाम ठेवून जेव्हा लोकांना मेल पाठवायचो तेव्हा एकीकडे मनात आज कमी लोकं येऊ देत रे बाबा वगैरे प्रार्थना सुरु असायची... हावरट पण हा फार वाईट असतो ..असे संस्कार केले खरं तर आई बाबानी.... पण चितळ्यांच्या ह्या गुलाबजामला आम्ही एक्सेप्शन दिलंय. काय करणार हो....  ते आवडतातच इतके कि कंट्रोलच होत नाहहहहहही ... बेसिकली 'काळा जामून, पाकातले गुलाबजाम' ह्या सगळ्या अंधश्रद्धा आहेत हेच आम्ही मानतो... गणपतीलासुद्धा मोदक सोडून साखरी  गुलाबजामचा नवस बोलतो...मला परीक्षेत पास केलंस तर तुला चितळ्यांचे गुलाबजाम वगैरे!

खरं तर त्या कोरड्या गुलाबजामांनी प्रेमाचा ओलावा वगैरे दिलाय... पण त्याच गुलाबजामांचा चितळ्यांच्या तो विशिष्ट रंगाचा खोका आज दिसला आणि लै इमोशनल करून टाकलं हो... घरी तो खोका दिसला कि बाहेरच्या सगळ्या कटकटी विसरायला व्हायचं ... आज सकाळ सकाळ, आमच्या शर्वरीनी पोस्ट केलेली "अगदी मनातलं" ह्या नवीन वेब सिरीज मधली एक छोटी गोष्ट पाहिली... आणि आठवड्याचा शीण पूर्णपणे निघून गेला!


युट्युब लिंक बघण्यासाठी-  इथे क्लिक करा

मुळातच गोड असलेल्या गोष्टीवर काही कलाकृती करणं किती अवघड आहे खरं  तर....पण आमचे पुणेकर मित्र आशुतोष कुलकर्णी आणि शर्वरी लोहोकरे ह्यांच्या अतिशय गोड स्क्रीन ऍपिअरन्सनी ती गोष्ट बघायला खूपच मस्त वाटतीये... ऍक्च्युअली पुरुषोत्तम करंडकमध्येवगैरे ह्या दोघांच्या 'बीएमसीसी' आणि 'फर्ग्युसन'मध्ये जेवढी खुन्नस बघायला मिळायची त्याच्या दुप्पट गोडवा त्यांच्या अभिनयात आहे....!  इतकं नॅचरल कि असं वाटतं कि लगेच स्क्रीनमधून आत जावं आणि त्यांच्याबरोबर गुलाबजाम शेअर करावा....'४ खळ्या पडणारं' हे जोडपं म्हणजे गुलाबजामवरची साखरच! अर्थात हे दोघेही पुणेकर त्यामुळेच चितळे हे त्यांच्या नसानसात शिरलेले असतील! ह्या दोन पुणेकरांना एकत्र आणणारा म्हणजे तिसरा पुणेकर वरूण नार्वेकर.. ह्या गोष्टीचा दिग्दर्शक... ह्या वरुणचा साखर कारखाना वगैरे असावा अशी मला दाट शंका यायला लागलीये... मुरांबा काय किंवा हा विडिओ काय...किती गोडवा पसरावा एखाद्याने... आमच्या मोबाईललासुद्धा डायबेटीस होतो कि काय वाटायलय आता मला ... पण त्याच्या कल्पक दिग्दर्शनाची जादू पुन्हा दिसली जेव्हा चितळ्यांच्या त्या "खोक्यावर" क्लोज अप घेतला गेला...एका क्षणात मला गुजबम्पसवगैरे काहीतरी म्हणतात ते झालं....  पुण्याबाहेरचा खरा पुणेकर फक्त तो खोका बघूनसुद्धा खुश काय तर वेडापिसा होईल ..पार इमोशनल करून जाईल.. एक्साक्टली तसंच माझ्याबाबतीत झालं...!!

असो.....  एकदंरीत काय... आवडीच्या शर्वरी,आशुतोष आणि वरूण ह्या लोकांनी आवडीच्या गोष्टीबद्दल तयार केलेली ही कलाकृती गुलाबजामसारखीच डायरेकट मनात घुसली... मन कासावीस झालं... गुलाबजाम तर काही मिळेना मग लेखणीच्या आधारानी भावना बाहेर आल्या!

अगदी मनापासून अगदी मनातलं मांडल्याबद्दल 'अगदी मनापासून' ह्या वेब सीरिजला अगदी मनापासून शुभेच्छा!

जाऊदे ...आता डोकं चालत नाहीए ... कोणीतरी (प्लिज) पाठवा रे गुलाबजाम!!

--स्वागत

Sunday, March 25, 2018

बकेट लिस्ट - नॉट जस्ट अ टिझर रिव्यू

बकेट लिस्ट - नॉट जस्ट अ टिझर रिव्यू!

आम्हा आयटी कामगारांना दिवाळीपेक्षा जास्त महत्वाचा असणाऱ्या विकेंडला मी  ऑफिसच काम करत बसलो होतो. लॅपटॉप वर चिडचिड, 'भ'ची बाराखडीवगैरे सगळ्या गोष्टींचा जप करून मी शेवटी काम करतच होतो... ते आता इतकं वाढलं होतं कि रात्री सुद्धा मी लॅपटॉपसमोर डोळे लुकलुकत बसलो होतो... घरात एकदम दुष्काळात तेरावा महिना वगैरे टाईप्स वातावरण होतं .... बायकोनी अतिशय प्रेमानी शेपूच्या भाजीनी भरलेलं ताट समोर ढकललं आणी खेकसली "हां , गिळा"...
मी चुपचापपणे घास घेतला.. उजव्या हातातला तो कडवट शेपू नीट पोटात जाण्यासाठी डाव्या हातानी मोबाईलवर फेसबुक उघडलं... बघतो तर काय रात्री १२ वाजतावगैरे आमचे मित्र सुमीत राघवननी विडिओ टाकलेला दिसला... (मित्र म्हणजे फेसबुक फ्रेंड... पण आपला मित्र वगैरे बोललं कि हवा होते आपली...असो)  तर सुमीत राघवननी टाकलेला तो विडिओ आपण प्ले केला... हार्डली ३० एक सेकंदाचा असावा ... लगेच डाउनलोड झाला...

विडिओ डाउनलोड झाला आणि पहिल्या सेकंदातच "विविध रंगानी नटलेलं , विविध प्रकारचा नृत्याविष्कार दाखवणारं असं एक उंच , मोठं  ..थंडगार पाण्याचं आनंदानी भरलेलं कारंज" हे माझ्या सुकलेल्या जीवात अपलोड व्हायला लागलं.... असं मला लगेच वेडंवगैरे बोलू नका हो.. पण खरंच वेडच लागलं त्या एका क्षणात... कारण समोर होती गेली ३० एक वर्ष हिंदीतून आपल्याला वेडंपिसं करणारी ... माधुरी दीक्षित... पर्पल साडीमध्ये साध्या आणि खऱ्या सोन्दार्याची डेफिनेशनच घेऊन ती स्क्रीनवर आली आणि माझ्या तोंडाजवळ गेलेला तो शेपूचा घास तिथेच थांबला.... तोंडाचा आ मोठाच होतं गेला... माधुरी मराठीत बोलत होती ... "मी मधुरा साने" माधुरीच्या तोंडून आलेलं हे वाक्य केवढं कमाल मधुर वाटलं !
पुढची ३० सेकंद ते टिझर हातातला शेपूला हातातच ठेऊन अतिशय मन लावून बघत होतो.... पिक्चरच नाव "बकेट लिस्ट"! माधुरीच्या सौन्दर्याबद्दल अनेकांनी अनेक गोष्टी लिहिल्या - बोलल्या आहेत आणि तरीही ते वर्णन कमीच आहे... त्यावर अजून मी किती ही लिहिलं तरी ते कमीच पडेल ... पण तिच्या दिसण्या एवढंच भारी वाटत होता तो तिचा आवाज आणि त्यातून बाहेर पडणारी मराठी वाक्य... असं वाटलं कि तिनी बोलतच राहावं... जनरली हे असे हिंदी प्रस्थपित मराठी लोक्स मराठी बोलायला लागले कि ऐकायला खूप विचित्र वाटतं पण आपल्या माधुरीचं तसं नाही... काय गोडवा तो आवाजात... आणि जेवढा गोडवा आवाजात तेवढाच तिच्या स्माईलमध्ये! काय कमाल आहे तिची...३५ एक वर्ष चेहऱ्यावरचा गोडवा अगदी तसाच आहे ...किंचितही कमी झाला नाही इन फॅक्ट वाढतच चाललंय... आपल्या घरात केलेला गुलाबजामसुद्धा (पिक्चर नाही, खराखुरा गुलाबजाम) २-३ दिवसांनी बोर वाटायला लागतो  ...त्याच्यातला फ्रेशनेस पूर्णपणे संपतो... म्हणजे अगदी हिशोबच करायला गेलं तर साधारण एक लाख वीस हजार सातशे तेवीस वगैरे गुलाबजामांचा गोडवा तिच्यात आहे हे मी या ठिकाणी नमूद करू इच्छितो!
गेल्या ३० वर्षात तिनी किती सोनेरी क्षण दिले ह्याबद्दल लिहायची खूप इच्छा आहे पण एवढं लिहिलं तर फेसबुक डाऊन होऊ शकेल ही भीती वाटते! ह्या सिनेमाच्या निमित्ताने माधुरीनी दिलेल्या आठवणी बाहेर येतीलच पण आज एवढंच सांगावंसं वाटतं कि टीझरमधल्या "शिट्टी वाजवण्याच्या" सीन पाहिल्यावर पोटात शहारे येतात आणि डायरेकट हम आपके है कौनमधली निशा डोळ्यासमोर येते ...अगदी चॉकलेट लाईम ज्यूस घेऊन!!

बकेट लिस्ट - तसा नावावरून सिनेमाच्या कथानकाचा अंदाज येतोच.. आई , सून , बायको, गृहिणी वगैरे वगैरे अनेक रोल्स प्ले करणारी माधुरी म्हणजेच मधुरा साने आणि तिच्या (अपूर्ण) इच्छा पूर्ण होतानाची गोष्ट!...कम-बॅक आणि मराठी सिनेमामधील डेब्यू ह्यासाठी असा नॉन ग्लॅमरस रोल निवडला ह्यातूनच माधुरी अजूनही चॅलेंजेस बिनधास्त फेस करते हे समजतं ... माधुरीसारखंच दिग्दर्शक तेजस देऊस्करचासुद्धा हा एक प्रकारचा कम-बॅक.... निवडलेला विषय आणि माधुरी,सुमीत, दिलीप प्रभावळकर, वंदना गुप्ते , शुभ खोटे हे असं तगडं कास्टिंग ह्यावरून तरी माधुरी अँड तेजस आर बॅक विथ बॅंग असंच म्हणावं लागणार...
माधुरीबरोबर ह्या सिनेमात आहे सुमीत राघवन...  लोकांना 'कर्मण्येवाधिकारस्ते....' वगैरे थिअरी पाठ असते पण सुमीत राघवनने ह्या गोष्टीचं पूर्ण पालन केलंय ... गेली कित्येक वर्ष तो प्रामाणिकपणे काम करतोय... फळांची अपेक्षा न करता... आणि २०१८ हे त्याला कष्टाचं फळ घेऊनच आलंय... एका वर्षात हा सलग दुसरा मोठा पिक्चर... त्यात एकामध्ये  साक्षात माधुरीबरोबर! झटकन यश हवं असणाऱ्यांना, लवकर डिप्रेस वगैरे होणार्यांना सुमीत राघवन हे उदाहरण मोठं औषध आहे! त्याला मिळालेल्या ह्या संधीच त्यानं नक्कीच सोनं केलं असणार...
३० सेकंदाच हे टिझर साधारण ५० एक वेळा पाहिलं... नजरेत फक्त माधुरी भरली होती...तिच्या आठवणींचा एवढा इफेक्ट झाला होता कि दिल तो पागल हैच्या मायासारखं शेपूची भाजी मला म्हणाली "जब तुम मुझे देखते हो,लगता है जैसे मै सबसे खूबसूरत हूं" हे ऐकल्या ऐकल्या मी फायनली त्या शेपूचा घास घेतला.....

आज आयुष्यात पहिल्यांदा शेपू मला गोड लागला! थँक्स टू बकेट लिस्ट -

आमच्या माधुरी आणि मधुरा सानेला घेऊन या लवकर आता!

- स्वागत पाटणकर

Friday, February 9, 2018

गुलाबजाम - एक वजनदार ट्रेलर!

गुलाबजाम - एक वजनदार ट्रेलर!


       रविवार सकाळची वेळ असते , बिल्डिंग खाली बॉक्स क्रिकेट जोरदार सुरु असतं... ऍज युज्वल पहिली मॅच हरलेलो असतो... २री हरलो तरी चालेल पण आपण बाप बॅटिंग करायची असं स्वप्न उराशी वगैरे बाळगून पीच वर उतरतो आणि साध्या बॉलवर आउट होतो... भयंकर फ्रस्ट्रेशन आलेलं असतं , चिडचिड होत असते , दुःखाचा डोंगर कोसळलाय कि काय वगैरे वाटतं .... निराश, हतबल मनानी घराची बेल वाजवतो... बाबा दार उघडतात , आपण चिडक्या मूडमध्ये बॅट फेकायला जातो तेवढ्यात  तेवढ्यात आईनी संडे स्पेशल केलेल्या 'वरणफळांचा'  वास आपल्या नाकात पोहोचतो.... एखाद्या वॉटर पार्क च्या स्लाईड सारखा नाकातून झपझप घसरत पोटात जातो... त्या वासाची ती जादू वेगळीच असते... ती १५ मिनिटापूर्वीची निराश अवस्था एका शॉटमध्ये निघून गेलेली असते... शूज वगैरे काढण्याच्या फंदात आपण पडत नाही , घामट कपडे काढायचे कष्ट आपण  घेत नाही... डायरेक्ट टेबलवर बसतो आणि बाऊलमध्ये वरणफळं घेतो त्यावर तूप सोडतो..ते हळूच वितळलेल तूप त्यात समरस होऊन जातो... तो वास अतिशय निर्दयीपणाचे आपल्या नाकापासून मनावर हल्ला करतो....  हावरटपणा म्हणजे काय हे तेव्हा कळतं... पहिला घास पोटात जायच्या आधी दुसरा घास जिभेवर असतो... साधारण १० एक मिनिटं असंच सुरु असतं.. पण मग जरा निर्लज्ज मन इकडे तिकडे बघायला लागतं... बाबा ओरडत असतात "अर्रे मठ्ठा ,आईला सांग तरी कशी झालीयेत वरणफळं " ........ आई शांत आणि समाधानाने उत्तर देते "तो घरातआल्यावर, पहिल्या वासाला त्यानी दिलेली रिऍक्शनच खूप काही सांगून गेली मला.... चांगल्या पदार्थाची पहिली खूण असते .... त्याचा वास!" मनाला खूप पटतं हे वाक्य...  आणि फक्त स्पेशल मेनूसाठी अँप्लिकेबल नसतं ... रोजचं जेवण अगदी बटाटयाच्या काचऱ्यांपासून ते पिठल्या पर्यंत, वरण भातापासून ते चिकन रस्स्यापर्यंत ... पदार्थ कुठलाही असो, तो  कसा झालाय हे ओळखण्याची पहिली साइन असते ती म्हणजे त्याचा वास! आणि हे वाक्य मनोमन पटलं इकडे शिकागोमध्ये... युट्युब बघत बघत चिकन रस्सा केला आणि गोऱ्या कलीग नी केवळ वासावरून मी केलेला रस्सा मागून घेतला होता.... ती जी एक रिऍक्शन असते ना ती स्वैपाक करणाऱ्याला खरंखुरं समाधान देऊन सुखावणारी असते.

हे सगळं आठवायचं निम्मित म्हणजे आज बघितलेलं सचिन कुंडलकर दिग्दर्शित 'गुलाबजाम' सिनेमाचं ट्रेलर! साधारण ट्रेलर बघितल्यावर त्याची स्टोरी काय आहे, गाणी कशी आहेत वगैरे ह्याचा विचार आपल्या मनात येतो... पण गुलाबजाम!!! ह्याची गम्मतच वेगळी आहे.... टीझरच्या ३० सेकंदापासून ते ट्रेलरच्या २ मिनटापर्यंत आपण एक-एक फ्रेम फक्त बघत रहातो , त्याचा वास घेत रहातो त्याची चव घेत बसतो पण पोट काही भरत नाही किंबहुना हा सिनेमा बघायची भूक वाढवते! बेसिकली ह्या विषयावर सिनेमा येतोय ते सुद्धा मराठीत हीच एक प्रचंड सुखावणारी गोष्ट आहे.... सचिन कुंडलकरला फुल्टू मानलं आपण.. साष्टांग!

ट्रेलर बघायला इथे क्लिक करा 

काय जबरदस्त माणूस आहे हा सचिन कुंडलकर.... यश - अपयश काहीही आलं तरी सदैव वेगळं करत रहातो... आणि त्याचं वेगळं म्हणजे हे खरोखरचच वेगळं असतं नावापुरतं नाही.... त्याचे गेल्या काही वर्षातले सिनेमे पहिले तर वेगळेपण म्हणजे नक्की काय असतं ह्याची जाणीव होईल.... अय्या वरून हैप्पी जर्नी करतो , राजवाडे & सन्स कडे जाऊन वजनदार होतो.... आणि अशा नंतर डायरेकट गुलाबजाम घेऊन तो आपल्याला भेटायला येतोय...मराठी पदार्थांचा हा विषय आणि हे नाव निवडल्याबद्दल त्याचे पोटापासून आभार!



खरं म्हणजे नाव बघूनच पिक्चर बघायचा हे ठरलंय... पण ट्रेलरमध्ये अजून वेडं करणारी गोष्ट म्हणजे सचिन आणि तेजस मोडकनी लिहिलेले ह्यातले संवाद....कानांना एकदम गोड वाटणारे आणि मनाला एकदम पटणारे संवाद. बेसिकली हे संवाद म्हणजे सिनेमासाठी वगैरे लिहिलेले आर्टिफिशियल संवाद वाटत नाहीत... आपण आई-आजीकडून ऐकलंय तेच सगळं आपण सिनेमात ऐकतो... आणि त्यामुळेच ते मनाला पटून जातं. "स्वैपाक म्हणजे आपल्यातलं काहीतरी काढून त्या पदार्थाला देणं" ,  "मनातलं सगळं सांगते मी पदार्थाना, ते समजून घेतात आपल्याला आणि मग चव येतेत्यांना " वाह ! क्या बात है... काय जबरा डायलॉगस!  माझ्या आजीला ला मी कित्येक वेळा गुळाच्या पोळ्या करताना बोलताना पाहिलंय ... "अरे,गुळा बाहेर येऊ नकोस हां" हे असं ठणकावून सांगून ती गुळाच्या पोळीला प्रेमळ धाकात ठेवायची...आणि अर्थातच एक चविष्ट आणि आकर्षक गूळ पोळी तव्यावरून ताटात पडायची... तेजस सारख्या तरुण लेखकाकडून असे संवाद लिहिलं जाणं हे मराठी इंडस्ट्रीसाठी खूप सुखावह गोष्ट आहे!

टिझर बघायला इथे क्लिक करा

अशा वेगळ्या विषयासाठी, ग्रेट सोनाली कुलकर्णी आणि सिद्धार्थ चांदेकर ही 'ऑड' पेअर ऑनस्क्रीन दाखवून कास्टिंग मध्ये ही गुलाबजाम टीम नी  बाजी मारलीये. स्वैपाकाबद्दल च्या भावना सोनालीच्या आवाजात ऐकताना मला एकदम भारतात जाऊन आईच्या किचनमध्ये बसावस वाटलं...स्वैपाकासारख्या गोष्टीत लागणारा 'मॅच्युअर्ड'नेस सोनाली कुलकर्णीच्या आवाज , देहबोली सगळीकडून वाहत राहताना दिसतो. त्याच बरोबर सिद्धार्थ चांदेकर.. त्याच्या उच्चारात एक नाजूकता आहेत, चेहऱ्यावर गोड इनोसन्स आहे... त्यामुळेच त्यानी सोनालीला केलेल्या विनवण्या ह्या अजून भिडतात. सिद्धार्थला झेंडापासून बघत आलोय, त्याला आता असं लीड रोल मध्ये बघून खूप भारी वाटतंय. अशा संधीच त्यांनी नक्कीच सोनं केलं असणार...

संवाद, विषय, कलाकार अशा अनेक आघाड्यांवर इंटरेस्टिंग वाटणाऱ्या ह्या सिनेमाबद्दल बोलताना आवर्जून उल्लेख करायला हवा सायली राजाध्यक्ष आणि श्वेता बापट ह्यांचा - 'फूड डिझाईन' हा या सिनेमाचा महत्वाचा पिलर ह्या दोघीनी मनापासून पेललाय. अन्न हे पूर्णब्रह्म हा फेमस ब्लॉग चालवणाऱ्या सायलीताई ह्यांनी सिनेमाच्या गरजेनुसार पदार्थांची मांडणी केलीये.... अर्थातच हे करताना गोष्टी फक्त "पॉश" दिसणार नाहीत ह्याची खबरदारी त्यांनी घेतलीये.. त्यामुळेच कुठलीही कुत्रीमता न दिसता त्या पदार्थातून एक मराठमोळा गोडवा आपल्याला दिसतो  आणि एकदम इफेकटिव्ह आउटपुट तयार होतं...स्क्रिनवर येणारे तळलेले मासे, वरण भातापासून - श्रीखंडापर्यंत साग्रसंगीत सजलेलं ताट, तयार होणार पुरण , मळली जाणारी कणिक, कोथिंबीर वडी, तयार होणारं पूर्ण , तळली जाणारीकांदा भजी आणि डब्यातले गुलाबजाम असे अनेक मराठी पदार्थ त्यांच्या मांडणीमुळे हे अजून लक्षवेधी होतात... छोट्याश्या टीव्ही वर हे ट्रेलर बघून अशी हालत झालीये तर मोठ्या स्क्रिनवर असे आपले पदार्थ बघून तर प्रेक्षकांच्या पोटातले कावळे नक्कीच ओरडायला लागणारेत... मल्टिप्लेक्समधले सामोसे कितीपण महाग असले तरी त्यांचा खप गुलाबजाममुळे १६ फेबपासून खूप वाढणार आहे. .

खवय्ये, फुडी वगैरे लोकांची ह्या जगात कमी नाही... आपण अगदी वेडयासारखं सर्व गोष्टी खातो पण 'ग्लॅमर' फक्त इटालियन, मेक्सिकन पासून पंजाबी पदार्थाना मिळतं. अशा वेळेस मराठी पदार्थांचं मार्केटिंग करणारा हा एकदम महत्वाचा सिनेमा ...गुलाबजामचा बूस्ट मिळून थालीपीठ, पिठलं वगैरे गोष्टी जगाच्या कानाकोपऱ्यात पोचतील हीच अपेक्षा! मराठी खवय्येगिरी ला प्रमोट करणाऱ्या ह्या झी स्टुडिओजच्या फिल्मला आपण प्रमोट करायला काय हरकत आहे? चला तर मग 16 फेब ला थिएटरमध्ये गुलाबजाम बघा... आता मी बास करतो...बायकोने केलेली साबुदाण्याची खिचडी माझी वाट बघतीये!

ता.की. - शिवाजीनगर रेल्वे स्टेशन बाहेर कधी कुणी शूटिंग करेल असं आयुष्यात वाटलं नव्हतं, पण ट्रेलरमध्ये १ सेकंदाकरीता का होईना शिवाजीनगर दिसलं आणि माझ्यातल्या पुणेकराला आश्चर्याचा सुखद धक्का दिल्याबद्दल गुलाबजामचे आभार :) 

Saturday, January 27, 2018

तुम्ही-आम्ही अजिंक्य रहाणे....

तुम्ही-आम्ही अजिंक्य रहाणे.... 

साधारण वर्षभरापूर्वी म्हणजेच गेल्या मार्चमध्ये प्रमोशन मिळालेलं असतं  .... एका मॅचसाठी का होईना पण ऑस्ट्रेलियाविरुद्ध अवघड सिरीज आणि त्यात महत्वाच्या टेस्टमॅचमध्ये इंडियन टीमला लीड केलेलं असतं...  अवघड निर्णय आणि धडाकेबाज खेळी करून टीमला मॅच - सिरीजमध्ये जिंकून दिलेलं असतं... एक प्रकारे ती करियरमधली सर्वोच्च मुमेंट असते... सगळं कसं एकदम छान सुरु असतं...
पण कुठेतरी माशी शिंकते... नंतर आलेल्या आयपीएल आणि मग भारतामधल्या टेस्ट सिरीजमध्ये अपेक्षेप्रमाणे बॅटिंग होतं नाही... काहीतरी चुकत असतं.. अख्खी टीम बहारदार परफॉर्मन्स करत असते... पण स्वतःच अपयश सलत असतं... रिलेटिव्हली सोप्पा अपोनंन्ट आणि सोप्या कंडिशन्समध्ये आपल्याकडून धावा होत नाहीयेत हे जास्त त्रासदायक असतं.. साहजिकच अपयशातून बाहेर यायला आपण खूप प्रयत्न करत असतो... एक प्रकारचा  मानसिक त्राण असतो... त्यामुळेच ग्राऊंडबाहेरची मेहनत मैदानात फळ देत नसते ... पुन्हा अपयशच हाती येत असतं...
प्रवीण अमरेकडून टिप्स घेताना 

एकदाच्या त्या मॅचेस वाईट स्वप्नांसारख्या संपतात... पुढची टूर असते भारताबाहेरची अवघड प्रतिस्पर्धी आणि अवघड परिस्थितित... तिकडे पूर्वी चांगला परफॉर्मन्स झालेला असतो पण त्या गोष्टीला आता ४ एक वर्षं झालेली असतात... तिथे गेल्यावर पुन्हा आपला फॉर्म परत आणून गेले ६-७ महिने चिकटलेलं अपयश धुवायचा निर्धार केलेला असतो... टूर आधी असलेला प्रत्येक दिवस मानसिक आणि शारीरिक प्रॅक्टिसमध्ये गुंतला जातो... प्रवीण अमरेसारख्या आवडत्या कोच बरोबर खेळातल्या प्रत्येक बारकाव्यांचा अभ्यास केला जातो.. टूरला निघण्यापूर्वी "कम ऑन , २०१८ माझंच आहे" वगैरे स्वतःला सांगून आत्मविश्वास जागवण्याचा एक प्रयत्न होतो.. उपकर्णधार म्हणून आफ्रिकेत पोचतो ...
पण गेल्या गेल्या शॉक बसतो... पहिल्या दोन मॅचेसमध्ये संघात जागा मिळत नाही... केलेल्या निर्धाराचा चक्काचूर होतोय कि काय ... घेतलेली सगळी मेहनत वाया जाते कि काय भीती वाटायला लागते... 'का असं' हा प्रश्न स्वतःलाच विचारला जातो.. संस्कारच असे असतात कि मन स्वतःलाच दोषी मानतं... बॉण्ड्रीलाईनवर बसून मॅच बघत बघत खिन्न झालेलं मन पुन्हा स्वतःच्या टार्गेटकडे रिडाइरेक्ट करायची अवघड गोष्टसमोर असते... खचायचं नसतं...आपले कष्ट सुरु ठेवायचे असतात... आणि संधीची वाट बघत बसायचं असतं....कुठल्याही बॉलरपेक्षा स्वतःच नकारत्मक मन हे 'फेस' करायला जास्त अवघड असतं...
२ऱ्या टेस्ट नंतर ७ दिवस जातात ... आणि ती वेळ येते... ३ऱ्या मॅच मध्ये खेळायची संधी मिळते ...सिरीज गेलेली असते पण मॅच जिंकणं संघासाठी खूप महत्वाचं असतं... तीक्ष्ण- धक्कादायक भूतकाळ आणि ते खोडायला घेतलेले कष्ट हे एका गोड भविष्य असलेल्या स्वप्नांच्या किटबॅग मध्ये बांधून बॅटिंग साठी उतरतो... आणि तेवढेच निराश होऊन पुन्हा पॅव्हिलिअन मध्ये परततो... टीकाकारांच्या टीका आणि फॅन्सच्या डोळ्यातली डिसपोइन्टमेन्ट स्पष्ट दिसायला लागते... मन अजून खच्ची होतं... सगळं अवघड वाटायला लागतं... अपयश बोचत असतं... ८ महिन्यापूर्वी लीड केलेल्या टीममधून आता आपण कायमचे बाहेर पडतो कि काय अशी भीती वाटायला लागते....
दुसऱ्या इनिंगची वेळ येते .. टीम पुन्हा अडचणीत असते... ह्या वेळेस पिचवर उतरल्यावर आत्मविश्वास देणारी व्यक्ती समोर असते... आपल्याच कॅप्टनच्या तोंडून अग्रेसिव खेळायचा ग्रीन सिग्नल मिळतो... जणू काही तो "जा जिले अपनी जिंदगी" सांगतोय ह्या आवेशात ऑन ड्राइव्ह आणि स्क्वेअर कट आपल्या बॅटमधून मारला जातो... बॅटमधून आलेला तो मंजुळ आवाज निराशावादी डोळ्यांना खाडकन उघडतो... जुने दिवस डोळ्यासमोर येतात आणि वर्तमानाला स्कोअरबोर्डवर झळकवतात....
टीमला स्ट्रॉंग पोझिशनमध्ये नेऊन ठेवणारी एक महत्वपूर्ण इनिंग खेळली जाते... असतात ४८ धावा, ज्या काही वर्षानंतर स्टॅट्समध्ये फारशा गणल्या जात नाहीत... पण ह्या इनिंगचं महत्व टीमला आणि त्यापेक्षा स्वतःला जास्त असतं ...स्वतःच्या त्रुटी दूर करण्यासाठी घेतलेले कष्ट कामास आले ह्याचा आनंद असतो.. मिळालेल्या संधीचं सोनं करता आलं हे समाधान देणारं असतं... निगेटिव्ह थॉट्स बाजूला होतात...आणि प्रसन्न झालेलं आपलं मन हे मॅच जिंकल्यावर तिथेच न थांबता पुढच्या चॅलेंजसच्या तयारीला मन लागतं...

भारताचा उपकर्णधार अजिंक्य रहाणेच्या करियरमधलं हे एक खूप टफ वर्ष आपण सर्वानीच पाहिलं असेल.. कधी त्याच्यावर टीका आणि कधी कौतुकही केलं असेल... त्यानी काल केलेल्या ४८ धावा ह्या एक आकडा म्हणून  मॅच विनिंगवगैरे नव्हत्या किंवा खूप ग्रेट नव्हत्या... पण गेलं वर्षभरातलं अपयश आणि भविष्यकाळातली गोष्टींची भीती, त्यात मॅच हरण्याची चिंता ह्या सगळ्या विचारांना त्यानी बाजूला ठेवलं आणि अवघड कंडिशन्समध्ये प्रतिस्पर्ध्यावर राज्य करायचं धाडस त्यांनी पेलून दाखवलं...

मी त्याचा फॅन आहे म्हणून एवढं कौतुक नाही किंवा मॅचमध्ये तो काही एकटाच हिरो नाही... छोटे आकडे असलेल्या अशा खेळी भविष्यात विसरून जातात .. पण आपण मात्र खेळ नुसताच न बघता त्यातून बरंच काही आत्मसात करायचं असतं ..खरंतर गेल्या वर्षातल्या चढ उतारामधल्या प्रवासात त्याची ही कालची इंनिंग  तुम्हा-आम्हासारख्या मध्यमवर्गीग नोकरदार वर्गाला खुप काही शिकवून जाणारी आहे... एखादं स्वप्न बघून ते पूर्ण करायला आपण जीवापाड मेहनत घेतो... पण ते स्वप्न पूर्ण करायची संधीच आपल्याकडून हिरावली जाते...'सगळं संपल्याचं फीलिंग येतं' किंवा आपण बऱ्याच वेळा आपल्या करियर मध्ये काही चांगले परफॉर्मन्स देतो.... मग दुसऱ्यांच्याच काय तर स्वतःच्याच स्वतःकडून अपेक्षा वाढतात ... हाय टार्गेट - अवघड अपेक्षा पूर्ण करायला म्हणून प्रामाणिक प्रयत्न करतो पण सॊप्या चॅलेंजेसमध्ये अपयशी होतो .. आणि ते दुःख जास्त बोचरं असतं ...कधी कधी करियर संपायची भीती दाखवणारं असतं  ...

त्यामुळेच, जसं कम्फर्ट झोनमध्ये गुरफटून बसायचं नसतं तसंच अशा अवघड सिचुएशन्समध्ये डगमगायचं नसतं ... ह्या कालच्या छोट्या  इंनिंगसारखा छोटा आनंदसुद्धा आपल्या टीमला म्हणजेच कुटुंबाला सुखी ठेवत असतो , मोटिवेट करत असतो... हे नेहमी लक्षात ठेवायचं असतं.... आणि अशाच छोट्या छोट्या प्रसंगात मोठं सुख शोधायचं असतं ... कारण स्वतःच्या आयुष्यात स्वतः अजिंक्य राहायचं  हे फक्त आपल्याच हातात असतं...

-- स्वागत पाटणकर

Tuesday, January 23, 2018

आपल्या माणसांचा आपला मानूस!

आपल्या माणसांचा आपला मानूस!

लेखक विवेक बेळे ह्यांची नाटकं म्हणजे गुंतवून ठेवणारी कथा, एक विशिष्ट शैली, अचूक शब्द निवड अशा अनेक हत्यारांनी प्रेक्षकाला एकदम घायाळ करून सोडतात.. सोपी भाषा पण त्यात लपलेला मोठा अर्थ. माकडाच्या हाती शॅम्पेन, अलीबाबा आणि चाळिशीतले चोर अशी अनेक नाटकं येतात आणि प्रेक्षकाला जिंकून जातात. बेळे काकांनी त्यांच्या लेखनात एक मूड सेट केलेला असतो, प्रत्येक व्यक्तिरिखा पूर्णपणे अभ्यास करून मांडलेली असते, विनोद निर्मिती ही आपोआप घडत असते, सस्पेन्स रहात असतो आणि त्यातूनच एक विचार प्रेक्षांसमोर मांडला जातो.... लादला जात नाही...आणि त्यामुळेच त्यांच्या नाटकाचं सिनेमामध्ये रूपांतर करणं हे फार जोखमीचं म्हणजे आजकालच्या भाषेत लै टेन्शनच काम...पण आपल्या मराठी प्रेक्षकांचं नशीब तसं चांगलंच, आपल्याकडे अशी अवघड चॅलेंजेस, डोक्याला शॉट लागू शकणारे प्रोजेक्ट्स हाती घेणारे धाडसी कलाकार आहेत. सतीश राजवाडे हे त्यातलेच एक. बेळे काकांच्या माकडाच्या हाती शॅम्पेनवर आधारित बदाम राणी गुलाम चोर नावाचा सिनेमा राजवाडेंनी काढला होता. त्याच अनुभवातून शिकून, प्रोत्साहित होऊन आता ते घेऊन येत आहेत सुपरहिट नाटक 'काटकोन त्रिकोण'वर उभा राहिलेला 'आपला मानूस...'आपल्या माणसांचा आपला मानूस!




सतीश राजवाडे... एक गुणी आणि ऑल राउंडर दिग्दर्शक. सिनेमा आणि टीव्ही क्षेत्रावर राज्य करणारा हा माणूस. मालिका संपल्यावर "का संपली एवढ्यात" असं ज्याच्या मालिकांबद्दल विचारलं जातं असा हा सतीश राजवाडे... रोमॅंटिक, कौटुंबिक,सस्पेन्स ,ऍक्शन ,थ्रिलर, विनोदी वगैरे वगैरे जॉनरमध्ये एक्स्पर्टीज असलेल्या राजवाड्यानी गेल्या दशकात अतिशय कंसिस्टन्टली परफॉर्मन्स देऊन प्रेक्षकांचा विश्वास संपादन केलाय... त्यामुळेच राजवाडेंचा सिनेमाचं ट्रेलर बघितल्या बघितल्या  काहीतरी चांगलं बघायलामिळणार ह्याची खात्री सामान्य प्रेक्षकाला असते! 
आणि एगझॅक्टली तसंच होतं 'आपला मानूस'च ट्रेलर बघून... ट्रेलरच्या सुरवातीलाच काटकोन त्रिकोणचा संदर्भ येतो आणि  प्रेक्षकांना 'बेस्ड ऑन मराठी प्ले' असं डायरेक्ट न सांगता फक्त हिंट दिली जाते... आणि बाकी पूर्ण ट्रेलरमध्ये गुंतागुंत असलेला प्लॉट समोर येऊन जातो.. २ मिनिट, ३ व्यक्तिरेखा आणि संवादातून उलगडत जाणारे त्यांचे विक्षिप्त स्वभाव आणि ४थ्या व्यक्तिरेखेबद्दलची त्यांची मतं हे सगळं आपल्यासमोर उभं राहतं. अतिशय उत्कंठावर्धक असं हे ट्रेलर प्रेक्षकाला नक्कीच थिएटरपर्यंत ओढत नेणारं आहे. 

ट्रेलर बघण्यासाठी इथे क्लिक करा

ज्यांनी काटकोन त्रिकोण बघितलं नाही त्यांच्यासाठी अख्खा प्लॉटच नवीन आहे इतकंच काय ज्यांनी नाटक बघितलंय त्यांना नाटकाची सिनेआवृत्ती पाहायची उत्सुकता तेवढीच असणार कारण ह्यातले कलाकार....खरं तर काय बोलायचं त्यांच्याबद्दल. नाना पाटेकरांबद्दल बोलायची माझी लायकी नाही... पण पहिल्याच शॉटमध्ये एन्फिल्डवरून येताना अब तक ५६ ची आठवण होते.. आणि आपला हा सेहवाग धुवाधार फलंदाजी करायला तयार आहे हे जाणवतं. अतिशय चालाखपणे लिहिलेल्या संवादांना नाना आपल्या विशेष आणि युनिक स्टाईलनी अजून आकर्षक बनवतो. नाटकामध्ये मोहन आगाशांनी केलेल्या भूमिकेला सिनेमासाठी एक परफेक्ट पर्याय एकच होता ..तो म्हणजे नाना. सतीश आणि टीमनी हा एक परफेक्ट डिसिजन घेतलाय. नटसम्राट नंतर दगडी मन ते एक भावनिक किनारा असलेला नाना आपल्याला बघायला मिळणार ... ही अशी  विविधरंगी पैलू असणारी व्यक्तिरिखा नाना लीलया पार पडणार ह्यात शंका नाही... आपला मानूसमधला नाना म्हणजे तिखट, गोड , मसालेदार वगैरे पदार्थ असणारी राईस प्लेट असणार ह्याची गॅरंटी हे ट्रेलर देतं !!

नाना व्यतिरिक्त ट्रेलरमध्ये दिसतात त्या इरावती हर्षे... मोहन आगाशेंच्याच टीमच्या ह्या एक सदस्य... अस्तु, कासव वगैरेमध्ये इरावतीना बघितल्यानंतर अशा तद्दन कमर्शियल सिनेमात त्यांना बघून खूप भारी वाटतंय... त्यांचा स्क्रीन प्रेझेन्स फारच जबरा असतो.. अर्थात त्यांनी साकारलेली व्यक्तिरेखा निगेटिव्ह वाटणारी आहे. पण त्यांच्यात एक जादू आहे ... विशेषतः त्यांचा आवाज....  एक वेगळाच दर्दी आहे . म्हणजे त्यांनी अगदी बाराखडी किंवा ABCD म्हणलं तरी त्यात भावनांची उधळण होईल. ऐकणाऱ्याला त्यातसुद्धा काहीतरी गहिरा अर्थ सापडेल. इरावती हर्षे ह्या कमर्शियल प्रेक्षकांसाठी गोड सरप्राईझ असणार आहे. 

ह्या त्रिकोणातली तिसरी बाजू म्हणजे सुमीत राघवन.. एकदम आपला माणूस.. कुटुंब मराठी असो वा हिंदी... त्यातल्या आई , बाबा,काकू, मामी, मामा, आजी पासून चिंटू पप्पू मिनी ह्या सगळ्यांना आवडणारा असा हा सुमीत राघवन .. एकदम लाडका. 
नाना जर सेहवाग असेल तर सुमीत म्हणजे एकदम राहुल द्रविड कॅटेगरी. नाटक, सिनेमा असो वा टीव्ही... हा आपला प्रामाणिकपणे काम करत राहतो. मला तर नेहमी वाटतं, अजून पर्यंत त्याच्यातल्या अभिनेत्याला न्याय मिळेल अशी भूमिका त्याला मिळाली नाहीये. आपला मानूसमध्ये सुमीत, नानासमोर एकदम भक्कमपणे उभा आहे. द्रविडसारखंच त्याचं काम म्हणजे नानाच्या टोलवाटोलवीला तेवढीच भक्कम रिअक्शन देणे...एक तगडी पार्टनरशिप करणं आणि ते त्यानी एकदम परफेक्ट केलंय हे तो ट्रेलरमध्ये "अर्थ नसतो ?" ह्या छोट्याश्या संवादातसुद्धा दाखवून देतो.  

थोडक्यात काय ३ अवलिया कलाकारांचा एकदम 'राईट' अँगल ट्रँगल सतीशनी आखलेला आहे... विवेक बेळेंच्या कथा आणि संवादातून तो प्रेक्षकांना त्रिकोणाच्या आत खिळवून ठेवेल हे २ मिनिटाच्या ट्रेलरमध्ये अगदीच स्पष्टपणे दिसतंय. ३ भिन्न प्रवृत्तीच्या व्यक्तिरेखा साकारणारे ३ भिन्न प्रवृत्तीचे कलाकार... फार कमी वेळा असा छान योगायोग येतो ... का मिस करावा तो आपण?? वर्षानुवर्षे लोकांच्या मनावर राज्य केलेल्या ह्या 'आपल्या माणसांचा' 'आपला मानूस' ९ फेब्रुवारीला येतोय... आपण तर नक्की बघणार... तुम्ही पण बघा!

जाता जाता -

नाना,सुमीत,इरावती आणि सतीश अशा ह्या सगळ्या आपल्या लाडक्या माणसांना एकत्र आणून ह्या कलाकृती निर्मिती करणाऱ्या अजय देवगणबद्दल न लिहून कसं चालेल... मराठीमध्ये पदार्पण केल्याबद्दल अजयचे आभार आणि त्यांनी अजून अजून मराठी चित्रपट बनवावेत ही काजोलकडे प्रार्थना (अजय बायकोच ऐकतो असं म्हणतात). जोक्स अपार्ट, सिंघमनंतर मराठी प्रेक्षकांसाठी अजय हा सुद्धा एक 'आपला मानूस' बनलाय.. मराठी प्रेक्षकांचं बाजीराव सिंघमवार अतोनात प्रेम आहे ...त्यांच्यासाठी तरी अजयनी २ मिनिटं का होईना पण आपला मानूस मध्ये आपल्या माणसांना दर्शन द्यावं हीच इच्छा!                                                                                                                                                
- स्वागत पाटणकर 

Monday, January 8, 2018

आम्ही दोघी - नॉट जस्ट अ टिझर रिव्यू!

आम्ही दोघी - नॉट जस्ट अ टिझर रिव्यू!



बर्फाचा गोळा खाणारी, शाळेत जाणारी, लहानगी, गोंडस पण बिनधास्त अशी सावित्री म्हणजेच प्रिया बापट  आणि तिच्या समोर ... गुलाबाच्या पाकळ्याचं ग्रीटिंग कार्ड बनवणारी , थोडी बुजरी , खूप काही बोलायचंय पण लाजणारी असे असंख्य भाव डोळ्यांमधून आपल्यासमोर अलगद सोडणारी आमला म्हणजे मुक्ता द ग्रेट....  साधारण १ मिनिटाच्या टीझरमध्ये ह्या दोघी आपल्याला बरंच काही सांगून जातात...
'आम्ही दोघी' नावाच्या भावनांच्या पोत्यात.... 'गुंफलेल्या नात्यांच्या बऱ्याच गोष्टी' दडलेल्या आहेत ह्याची प्रचिती नक्की देतात...

*टिझर बघायला इथे क्लिक करा 

मुळात , पिक्चरचं टिझर असो वा ट्रेलर, ते अरेंज मॅरेज सारखं असावं. एखाद्या अरेंज मॅरेजमध्ये कसं छान सरप्राइझेस देऊन नातं अगदी अलगदपणे उलगडत जातं ...  एक्साक्टली तसंच आहे आम्ही दोघीच टिझर!
 गेल्या महिनाभरात पोस्टर्स रिलीझ करून मुक्ता आणि प्रिया ह्यांचा इंटरेस्टिंग लूक रिव्हिल केला होता.... त्यातच आज टिझरमध्ये  शाळेत जाणारी प्रिया दाखवून माझ्यासारख्याना अनेकांना गोड सरप्राईज दिलंय... छोट्या गोष्टी अशा अचानक उलगडत गेल्या कि नात्याची मजा वाढते ...तसंच प्रेक्षकांना सिनेमाबद्दलची ओढ अजून वाढवते.. तोच अपेक्षित परिणाम साधला जातो ह्या १ मिनिटाच्या प्रोमोमध्ये!

पोस्टरमध्ये दाखवलेली मॅच्युअर्ड  प्रिया आणि टीझरमध्ये दिसणारी बारीक केस ठेवलेली , विचारात गुंग असलेली आणि  दोन वेण्या घातलेली, शाळेच्या युनिफॉर्ममध्ये अक्षरशः बागडणारी प्रिया ... किती सहजपणे ती व्यक्तिरेखेमधला फरक दाखवून देते... कष्ट घेऊन खास असा प्रयत्न करतीये असं वाटतच नाही.
"एकदा वाटलं ना कि करून टाकायचं.. म्हणजे हळहळ वाटत नाही" अशी एकदम बिनधास्त वागणारी ही प्रियाने साकारलेली सावित्री... मनात येईल तसं वागणारी  एकदम बिनधास्त...! तिच्या अशा बिनधास्तपणाकडे कुतुहुलाने बघणारी, आपण कष्टानी शिवलेल्या स्वेटरच्या बाह्या प्रियाने कापल्यावर चेहऱ्यावर कसलाही राग न ठेवणारी.... मनातल्या मनात खूप कौतुकानी ... खरं तर प्रेमानी सावित्रीकडे बघणारी ही अमला.... अख्या टिझर मध्ये एकही डायलॉग नसून सुद्धा मुक्ता तिचे डोळे , बॉडी लँगवेज मधून प्रेक्षकांशी बरंच काही बोलून जाते.. इथेच (पुन्हा) दिसून येतो तिचा ग्रेटनेस..

सहजता आणि दिग्गज अशा दोघीना एकत्र आणणाऱ्या, दिग्दर्शनात पदार्पण करणाऱ्या प्रतिमा ताईंच्या आतला कॉस्च्युम डिरेक्टर मात्र काही स्वस्थ बसत नाहीये असं वाटतंय... दोघींचे कॉस्च्युम दोन्ही भिन्न कॅरेक्टर्स एकदम ठामपणे दर्शवतात... अगदी त्या फाडलेल्या स्वेटर सकट!  बाकी ह्या दोघींशिवाय अजून कलाकार कोण हे पण गुलदस्त्यातच आहे ... अर्थात ह्या दोघी बॅटिंग करत असताना बाकी प्लेयर्स कोण हे विचारणं म्हणजे मूर्खपणाच ठरावा...

भाग्यश्री जाधव ह्यांच्या संवाद लेखनाने कमाल केली आहे असं एकंदर जाणवतंय ...  पिक्चरचा टोन पकडून,कमीत कमी शब्दात जास्तीत जास्त अर्थपूर्ण असे डायलॉग्स ते सुद्धा अतिशय साध्या भाषेत... सामान्य प्रेक्षकाला कळणारे आणि त्यामुळेच एकदम भिडणारे असे संवाद...!!

अतिशय कल्पकतेने बनवलेल्या ह्या टीझरमध्ये आपल्याला खूप काही दिसतं...छान लोकेशन्स, सुंदर डायलॉग्स , बोलक्या डोळ्यांची मुक्ता, लहानपणीची आणि मोठी झालेली प्रिया .... आपल्याला अनेक गोष्टी दिसतात....  पण तरीसुद्धा सिनेमा नक्की कशावर बेतलाय हे गुपित एकदम सरंक्षितपणे गुपितच राहतं ... टिझर संपल्यावर असं नक्की कुठलं नातं ह्या दोघींमध्ये गुंफलं गेलंय ह्याचाच विचार प्रेक्षक करत राहतो.. आणि इथेच हे १ मिनिटांचं टिझर जिंकून जातं आणि १६ फेबची वाट बघायला भाग पाडतं!

ता . क. -
बऱ्याचवेळा लग्नाच्या पत्रिकांमध्ये "आमच्या दादाच्या लग्नाला यायचं हां - चिंटू , पप्पू, मिनी" वगैरे लिहिलेलं असतं... त्या चिंटू पप्पूला आपली वाहिनी कोण ए, तिचं नाव काय , लग्न कसं ठरलं  वगैरे काहीच माहित नसतं ...त्यांना काही घेणंदेणं नसतं. पण त्यांना तो दादा लै आवडीचा असतो... त्यांचा एकदम वीक पॉईंट .. आणि म्हणूनच ते आरडाओरडी करत आमच्या दादाच्या लग्नाला यायचं हां म्हणत असतात....
माझं पण काहीसं तसंच झालंय ... पिक्चर नक्की काय आहे , स्टोरी काय आहे वगैरे काहीही माहित नाही पण तरी सुद्धा (अनेकांसारखा) प्रिया आणि मुक्ता म्हणजे आपला वीक पॉईंट ... म्हणूनच आपण जगाला ओरडून सांगतोय २३ फेबला ह्या 'फॅब दोघी' थिएटर मध्ये जाऊन बघाच!!

ह्याच सिनेमाचं पाहिलं पोस्टर रिलीज झाल्यावर लिहिलेलं मनोगत वाचण्यासाठी इथे क्लिक करा

- स्वागत पाटणकर!







Thursday, December 21, 2017

रे कपिला...!

रे कपिला...!

पोळीचा रोल! लहानपणापासून घरात बघितलेली एक कामचलाऊ गोष्ट .. एकदम सोप्पी आणि पटकन बनणारी. आमच्या घरात तर मी, भाऊ आणि वडील अशा ३-३ सदैव भुकेले असणाऱ्या पोटांसाठी आई सारखं सारखं करणार तरी काय? मग उत्तर एकच  असायचं ......पोळीचा रोल! एकदम डायनॅमिक प्रकार.. काहीही घ्यायचं आणि पोळीमध्ये कोंबायच आणि मस्त रोल करून खायचा.. उरलेली भाजी, तूप-गूळ आणि कधीकधी तर नुसता टोमॅटो सॉस लावून रोल करून खाल्ला आहे आम्ही! शाळेत नववी-दहावीमध्ये  शिंग फुटल्यावर वडा पाव, मिसळ वगैरे चाखायला लागल्यावर मात्र पोळीचा रोल बाजूला सारला गेला... 

बट इट केम बॅक इन स्टाईल ..कॉलेजमध्ये गेल्यावर बऱ्याच गोष्टी नवीन कळतात आणि काही काही गोष्टी 'नव्याने' कळतात ...पोळीच्या रोलचं तसंच झालं ... मला तो दिसला पण एका वेगळ्याच स्वरूपात.. एका २५ डिसेंबरला...तो  माझ्या समोर आला ... अनेक वर्षांनी ...... आणि ते सुद्धा एकदम नव्या स्वरूपात...गंध आणि सौन्दर्यामध्ये कमालीचा फरक करून! 
त्याकाळी ख्रिसमसला कॅम्प एरियामध्ये जाऊन कुठल्याहि वयाचे, रंगाचे किंवा आकाराचे सॅनटा क्लोज  बघायला जायची लै फॅशन असायची... फॅशन कसली बोडक्याची .... खा* असायची! अमेय, सुभेदार, मित्या असे आम्ही पोरंपण कॅम्प मध्ये जायला निघालो ... पण रुबी हॉलजवळ अतिशय ट्राफिक लागलं. रस्ते गर्दीने फुलले वगैरे नव्हते, ट्रॅफिकनी 'लागली' होती रस्त्यांची. आम्हा तरुणाईचा पेशन्स तसा कमीच, लगेच संपला.. सॅन्टा बिनटा जाऊ दे ...आपण आपल्या वैशालीत जाऊ म्हणत परत फिरण्यासाठी गाडी एका ठिकाणी वळवली... थोडं पुढे गेल्यावर एका चौकात डावीकडे फुटपाथवर भयंकर गर्दी दिसली ...खूप! रस्त्यापर्यंत एक प्रकारचा चविष्ट वास यायला लागला... आम्ही एकमेकांकडे बघितलं , एकमेकांच्या नजराच इतक्या बोलक्या होत्या कि एकही शब्द न बोलता गाडी साईडला पार्क केली... अनेक मोठ्या गर्दीतून पुढे जायचा प्रयत्न केला....एक पांढऱ्या रंगाची टपरी आणि त्यावरचा बोर्ड दिसला ... कपिला काठी कबाब!!! एवढे सारे 'क'?? एकता कपूरच्या भाच्याची वगैरे टपरी आहे कि काय, असे फालतू विनोदसुद्धा करून झाले....

    खूप मोठ्या लाईनमधून पुढे सरकता सरकता मी फायनली कपिलाच्या काउंटरवर पोचलो. वास तर कडक येत होता पण काठी कबाब म्हणजे काय हे घंटा काही माहित नव्हतं ...पण असं नवखं असल्याचं आपल्याला दाखवायला आवडत नाही.... सो एक्सपर्ट असल्यासारख  "डबल - चिकन द्या" अशी ऑर्डर दिली ....काउंटर उभा राहून माझी नजर त्या आतल्या कढईपर्यंत काही पोहोचत नव्ह्ती पण तिचं झाकण उघडल्यावर त्यातून डोकावणाऱ्या खमंग आणि मसालेदार वासामुळे नाक मात्र कढई भावतीच रेंगाळत होतं... डोळे समोरच्या तव्यावर आणि नाक शेजारच्या कढई मध्ये गुंतत ठेवून मी त्या कारागिरांची कलाकृती बघत बसलो... 

कारागीरच ते...  एका मोठ्या तव्यावर भरपूर बटर, तेलवगैरे लावून  मैद्याची रोटी ठेवली, ती अर्धी भाजली गेल्यावर त्यावर २ अंडी फोडून टाकली '....२ मिनिटात एग फ्राय रोटी दिसायला लागली , एकदम खरपूस अशी....  मग कढई उघडून त्यातलं चिकन बाहेर काढलं. लालसर रंगाचे कबाब , एकदम परफेक्ट साईझचे ..छोटे छोटे पिसेस...ग्रेव्ही नावापुरती चिकनला प्रेमाच्या ओलाव्यात ठेवणारी...  ते चिकन घेऊन त्यानी एगरोटीवर अलगदपणे सोडलं...  डोळे बघतच राहिले, पोटातली भूक सपकन वाढली. मला वाटलं झालं आता ते आपल्याला लगेच मिळणार, एखाद्या गोष्टीची हाव सुटावी पण किती! मी पाय उंच करून बघत होतो... पण कारागीर लोक्स सुरूच होते... गोल आकारात कापलेला पंधरा शुभ्र कांदा रोलवर टाकला.. लिंबु  पिळलं आणि हिरव्या रंगाची पुदिन्याची  चटणी मस्त पैकी त्यावरवाहली! पिवळसर रोटी , त्यावर एग फ्राय , लालसर चिकन आणि हिरवी चटणी....झकास... कैतरीनापेक्षा जास्त हॉट दिसत होतं ते....  ह्या सगळ्या टीमचा त्यांनी रोल केला.. जणू काही 'जा जिले अपनी जिंदगी' म्हणत पेपर नॅपकिनमधून डोकावणारा तो काठी कबाब माझ्या पुढ्यात ठेवला...


लहानपणी आपल्या शेजारी  राहणारी कुलकर्ण्यांची पोरगी, जिला आपण गोड फ्रॉक आणि दोन वेण्यांमध्ये बघितलेलं असतं ती कॉलेजमध्ये अचानक शॉर्ट स्कर्ट आणि मस्त मेकअपमध्ये 'हॉट बनून आपल्या समोर येते.. आपण फक्त 'ऑ' करून तिला बघत राहतो.. आणि एक्साक्टली सेम तसं मला झालं... पूर्वीचा पोळीचा तो रोल , काठी कबाबच्या रूपात माझ्या हातामध्ये होता...!!!! कितीही वास घेऊन मन तृप्तच होत नव्हतं पण आता जिभेची टूर्न होती... हे सगळं कॉम्बिनेशनच खतरनाक लागत होत... आणि पहिला घास घेतल्या घेतल्याच दुसऱ्या रोलची ऑर्डर दिली गेली.  



कपिला आपलं एकदम फेव्हरेटच झालं तेव्हापासून... आता तर १५ एक वर्षाची लॉन्ग टर्म रिलेशनशिप झालीये... नंतर नंतर महिन्यातून एक डेट कपिलाबरोबर नक्कीच असायची ... २ काटी कबाब खायचे आणि मन प्रसन्न करून जायचं हे एक समीकरण बनलं होतं... आमचे मित्र मितेश आणि मैत्रीण शिबानी हे कपिलाचे रोल न घेता  फक्त चिकन कबाब घेऊन कोपऱ्यात बसत आणि एखाद्या झाडाखाली बसून जांभळं खाण्यासारखे ते चिकन कबाब खात, पण आपल्याला मात्र रोटी, अंडी आणि चिकन ह्यांची साग्रसंगीत महायुती एन्जॉय करायला नेहमी आवडायची.... ही नंतर एवढी आवडायला लागली कि कपिला समोरच माझ्या ऑफिसची दुसरी ब्रँच होती.... केवळ लंच ब्रेक मध्ये कपिलाला भेटता यावं  म्हणून मी त्या ब्रँचला ट्रान्स्फर मागितली होती... बॉसनी "जरा मोठा माणसासारखा वाग आता" एवढाच सल्ला दिला... मग मी खूप सेंटी होऊन त्याला "तुम क्या जानो प्यार क्या होता है" हे सणसणीत उत्तर दिलं ....पण मनातल्या मनात...!
पण हे माझं कपिला प्रेम बायकोनी मात्र एकदम लगेच ओळखलं. लग्न झाल्यावर..विशेषतः अरेंज मॅरेज झाल्यावर आपण 'आपल्या' लोकांची ओळख करून देताना भरभरून बोलत असतो. रश्मी तसंच तिच्या नातेवाइकांबद्दल खूप खूप बोलत होती. माझी टर्न आल्यावर मी मात्र कपिला काठी काबाबबद्दल  खूप काही बोलत होतो ... माझं हे पाहिलं प्रेम तिच्या पोटापर्यंत पोचलं होतं .... आणि हे मला कळलं जेव्हा मी पहिल्यांदाच सासरी चाललो होतो.. पुणे स्टेशनला गेल्यावर 'सासरी' जायचंय ह्या कल्पनेनीच पोटात गोळा आला होता....रश्मीने ते बरोबर ओळखलं होतं.... आणि ट्रेन मध्ये बसल्यावर पार्सल करून आणलेला 'एक चिकन डबल' माझ्यासमोर ठेवला... पोटातल्या गोळ्याचं भुकेमध्ये परिवर्तन झालं .... कपिलाच्या त्या वासाने स्ट्रेस बस्टरचा 'रोल' एकदम परफेक्ट प्ले केला ...कपिला आणि माझ्या प्रेमाच्या प्रवासातला हा नवीन टप्पा सुरु झाला होता ....आणि मी एका हातात बायकोचा हात , दुसऱ्या हातात चिकन रोल आणि चेहऱ्यावर स्माईल घेऊन सासरी निघालो....

- स्वागत पाटणकर