जोशीली जादू - जितेंद्र जोशी

 जोशीली जादू - जितेंद्र जोशी 

  अनेक वर्षांपूर्वी अल्फा मराठीवर हाउसफुल, कॅम्पस वॉर अशा काही सिरियल्समधून एक गोंडस चेहऱ्याचा मुलगा सारखासारखा दिसायचा... सारखा सारखा दिसायचा कारण त्या दोन्ही सिरियल्स न चुकता बघायचो आपण ....  ते अँकरिंग तो इतकं वेगळ्याच ढंगात करायचा ... वाटायचं त्याच्याशी गप्पाच मारतोय आपण... बोलायची एक वेगळीच स्टाईल, स्पष्ट उच्चार, कुरळे केस, चष्मा, 'मुली/ मुलींच्या आया / मावश्या/ काकवा' अशा अनेक जणी प्रेमात पडतील असे चेहऱ्यावर अतिशय निरागस भाव असलेला तो... म्हणजेच  जितेंद्र जोशी... !! त्याचा टोटल अपिअरन्सच असा होता की शाळेत नेहमी पहिल्या बेंच वर बसून पहिला नंबर येणाऱ्या मुलासारखा तो 'वाटायचा' ... असो अभ्यासाबद्दल जास्त नको बोलायला ... पण त्याची ती अँकरिंग करण्याची एक वेगळी स्टाईल बघून हे काहीतरी  वेगळंच रसायन आहे हे सारखं वाटून जायचं.

          अर्थात, माझ्यासारख्या सामान्य प्रेक्षकाला जे जितुमधे दिसलं ते इंडस्ट्रीमधल्या जाणकार लोकांनी नक्कीच ओळखलं असणार आणि त्याशिवाय त्याच्या करियरमधला मोठा माईलस्टोन ठरलं कॅम्पसवॉरसाठी मिळालेलं त्याला अल्फा अवॉर्ड .... जितूची एक मोठी उडी होती ती. अभिनयाच्या क्षेत्रात ठसा उमटवण्यासाठी घेतलेली मोठी उडी. घडलय बिघडलय, हाऊसफुल, कॅम्पस वॉर झी मराठीच्या ह्या सिरियल्स म्हणजे मेजर बूस्ट होता जितू साठी... त्यानंतर मात्र जितूभाई सुटलेच.... 'मग त्याने मागे वळून बघितले नाही' वगैरे काहीतरी म्हणतात ना तेच जितूच झालं.  पक पक पकाक सारखा सिनेमा, ३ चिअर्स , मुक्कामपोस्ट बोंबीलवाडी, हम तो तेरे आशिक है सारखी नाटकं असं इकडे तिकडे सगळीकडे हा गोंडस चेहरा दिसायला लागला. हे सर्व बघताना, अँकरिंगमधलं अभिनय कौशल्य हे फक्त ट्रेलर होतं हे जाणवायला लागलं...  हा जोश्या आता मनसोक्तपणे बेभान होऊन गुण उधळायला लागला होता ... त्याचं सर्वात ज्वलंत आणि माझ्या मनात खोलवर रुजलेलं उदाहरण म्हणजे 'मुक्कामपोस्ट  बोंबीलवाडी'!! टोटल रिस्पेकट हो....एकदम टोटल रिस्पेकट वाटू लागला आपल्याला जोशीबद्दल!. समोरच्या माणसाला २ तास सलग हसवायचं अतिशय अवघड काम हा पोरगा एकदम इझ मध्ये करत होता. जितूच्या अवलिया टोनमधला "अरे नारी, तुम इस घने जंगल में ....." डायलॉग बाहेर पडल्यावर प्रेक्षकांना हसता हसता खुर्चीवर ऍक्च्युअली लोळताना बघितल्याचं मला आठवतंय. पण शहाणी माणसं एकच गोष्ट सारखीसारखी न करता वेगळ्या प्रयत्नांवर भर देतात. ह्या पठ्याने सुद्धा  स्वतःला कधीच विनोदी भूमिकेपुरता मर्यादित ठेवलं नाही. विनोदी भूमिकांमध्ये यश मिळत असताना तो 'नकळत सारे घडले' मध्ये एका वेगळ्या विषयातून आपल्यासमोर आला. एकदम आउट ऑफ कम्फर्ट झोन! विक्रम गोखले आणि  स्वाती चिटणीसारख्या दिग्गजांबरोबर त्यांनी तेवढ्या ताकदीने आजचा तरुण सादर केला होता. जितेंद्र जोशी अजब आहे ह्यावर मी ठाम झालो होतो.

         त्यानंतर वेगळ्या स्तरावर सुरु झालेला जोशीचा प्रवास टप्प्याटप्प्यावर आपल्या सर्वाना मनापासून मनोरंजनरुपी आनंद देतच आलाय ... तुकाराम, दुनियादारीमधला साई, बाजीमधला मार्तंड, शासन, सुम्बरान इथपासून ते दोन स्पेशलमधला मिलिंद भागवत हे सर्व जण 'जितू जोशी आणि अष्टपैलू' ह्या विशेषणाची गाठ अजून घट्ट करत गेले. ह्या अनेक साऱ्या भूमिकांमधून तो वैविध्य राखून तो आपली समोर आला...ह्या सर्व पात्रांना अक्षरशः जिवंत केलं जितुनी .... पण मला त्याची आवडणारी गोष्ट म्हणजे त्याला लोकांच्या मनात ठसा उमटवण्यासाठी भूमिकेची लांबी गरजेची नसते .... छोट्या रोल्स मध्ये सुद्धा तो येतो आणि आपलं मन जिंकून जातो... शाळा पिक्चरमधला नरूमामा हा अगदी तसाच... "Life is what happens to you when you are busy in making other plans” हे खरं वाक्य फार फेमस.. पण जेव्हा जेव्हा हे वाचतो तेव्हा ते जितू जोशींच्याच आवाजात माझ्या कानात पडतं.... छोट्या भूमिकेतसुद्धा आपल्या अभिनयाची ताकद तो दाखवून जातो.. नुकतेच आलेले पोश्टर गर्ल, बघतोस काय मुजरा कर, व्हेंटिलेटर अशातून जोश्याची ताकद वाढलेलीच दिसते. 

   खरं तर  जितूच्या प्रवासाबद्दल लिहायला खूप काही आहे...परंतु चतुरस्त्र, अष्टपैलू, ऑलराऊंडर, व्हर्सटाईल... वगैरे वगैरे सर्व शब्दांमध्ये पीएच डी केली आहे.   जोश्या पडद्यावर कधी हिरो असतो, कधी राजकीय नेता असतो, कधी वडील तर कधी मुलगा , कधी अँकर असतो तर कधी ७०-८० दशकातला गुंड देखील असतो ..बरं, हे झालं अभिनयाचं .... बाकी नीट बघितलं तर तो मराठीत तर असतोच.......मग जरा हिंदीमध्ये जाऊन येतो ....अगदी गुजराथीमध्ये पण काम करून येतो ....अर्रे माणूस आहे का भुईचक्र!   कधी टीव्ही सिरीयलमधून सिनेमात जातो, मधेच रंगभूमीवर काय येतो, गाणी लिहितो , हे सगळं सुरु असताना कविता म्हणतो ..कविता वाचताना त्याच्यातला एक वेगळाच माणूस बाहेर येतो... एखादा गुंता सोडवावा तसे तो कवितेतले लपलेले भाव अलगद आपल्यासमोर सोडतो.... त्याचं ते शब्दांवरचं प्रेम बघून आपल्याला सुद्धा कवितावगैरे लिहायची ऊर्जा मिळते .... असो तर ह्या सगळ्या गोष्टी सुरु असतानाच ह्या सगळ्यातून वेळ काढून नाटकाचा निर्माता होतो....बाबो...!!!! २४च तास ना ह्याच्याकडे!! माझ्या ओळखीतले फक्त  कॉम्प्युटर्स ही अशी एवढी वेगवेगळी कामं करू शकतात ! जितू हे असंच वैविध्यपूर्ण करियर कसं काय मॅनेज करतो देव जाणे....सेलिब्रिटी झाल्यावर तो ते यश नुसतं एन्जॉय करत नसत नाही ...पण सामाजिक भान ठेवून पाणी फाउंडेशनसाठी सुद्धा काम करत राहतो ....समाजासाठी आणि स्वतःला मिळणाऱ्या निर्मळ सुखासाठी ! आयुष्यात एवढ्या अनेक गोष्टी करत असताना चेहऱ्यावरचं ते १८ एक वर्षांपूर्वीच निरागस हास्य मात्र तसंच असतं किंबहुना तेव्हापेक्षा अनेक जास्त लोकांना घायाळ करणारं असतं...ही अशी जितू जोशी नावाची जोशीली जादू आहे आपल्या इंडस्ट्रीची.....

       ह्या सर्व गोष्टी काय कमी पडत होत्या म्हणून आता आपली ही जोशीली जादू नवीन गोष्टीत दिसली.... तीसुद्धा डायरेकट नेटफ्लिक्सवर ! ह्या मालिकेबद्दल खूप लोकं बरंच काही बोलत आहेत ....अनेक जण कौतुक करतात ..काही जण वेगळेपण जपण्यासाठी टीका देखील करत आहेत... पण सर्वांचं मत एकच आहे 'काटेकर छा गया'! देअर इज नो सेकंड थॉट! जितू जोशीला नेटफ्लिक्स ओरोजिनल सीरियलमध्ये बघणं हे अक्षरशः वेड लावणारं होतं... माझ्यासाठी स्वीट सरप्राईज होतं... सुखावह अनुभव !!  सैफ एवढाच झकास आणि नवाजपेक्षा भारी अभिनय जोशींच्या डोळ्यातून अक्ख्या सीरियलमध्ये वाहतोय. एकदम रियल वाटावा असा अभिनय ! बायकोच्या अपेक्षा आणि सैफला करायची असलेली मदत ह्यामध्ये झालेली मनाची घालमेल कुठल्याही संवादाशिवाय प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचवतो....आपण तर घरात स्टँडिंग ओव्हेशन दिलं आपल्या जोशीला! एका दिवसात सलग एपिसोड्स पाहिल्यावर जितूच्या ह्या प्रवासाविषयीच विचार करत झोपी गेलो ... डोळे मिटल्यावर तो 'छोटा, चष्मेवाला, इलेकट्रोनिकच्या दुकानात काम करणारा जितू' डोळ्यसमोर आला.... एक वेगळंच समाधान त्या डोळ्यात होतं. कदाचित ... स्वतःशीच असलेलं कॅंपस वॉर जिंकल्याचं... एकदम हाउसफुल समाधान!

    ते बघून माझ्या तोंडून आपसूक निघून गेलं  "जोश्या मानलं रे बाबा....टप्प्या टप्प्यानी मोठठा होतोय्स...  आदर वाटतोय, प्रेम वाटतंय .... झी मराठी, सिटी प्राईड, बालगंधर्व रंगमंदिरातुन आता नेटफ्लिक्सवर पोहोचल्यास  मित्रा! लै बाप!  जसे आम्ही  नार्कोज, हाऊस ऑफ कार्ड्स वगैरे बघत तिकडच्या कलाकारांच्या प्रेमात पडलो तसेच आता कोणी अमेरिकन, ऑस्ट्रेलियन प्रेक्षक आमच्या ह्या काटेकरच्या प्रेमात पडतील... हा जोश्या त्यांना अजून अजून बघायला आवडेल... अजून मोठा हो... तुझी जोशिली जादू घेऊन मराठी इंडस्ट्रीला मात्र भेट देत जा अधून मधून ..."

         चष्मेवाला जोशी पुन्हा एकदा हसला .... आणि बोलला "नकळत सारे घडले मित्रा...... शेवटी ,Life is what happens to you when you are making other plans”!!

- स्वागत पाटणकर

१० वर्षाचा हेवा - नाटक कंपनी!

१० वर्षाचा हेवा - नाटक कंपनी           

 
          कॉलेजचे दिवस आणि तेव्हाची स्वप्न ही काहीतरी वेगळीच असतात. तेव्हा एखादी गोष्ट आपल्याला एकदम आवडून जाते.... एकदम मनात भिडतेच म्हणा ना! असं वाटतं हेच आपल्या आयुष्याचं ध्येय ,हेच फायनल टार्गेट.. म्हणजे बघा... एखादी मुलगी दिसते , दिल में विजावगैरे कडकडायला लागतात आणि वाटतं बास हीच आपल्या आयुष्यभराची साथीदार. असो.... पुढे काय होतं माहित नाही पण सांगायचा मुद्दा हाच कि ते दिवस विलक्षण वेगळे असतात , वेगवेगळे, गोड अनुभव देणारे असतात. आमच्या आयुष्यात पण असंच काहीसं घडलं..... मुलीचं माहित नाही (किंवा इथे सांगत नाही) पण एक अशी गोष्ट आयुष्यात आली कि आम्ही बाकीच्या गोष्टी पूर्णपणे विसरून गेलो... दिवस रात्र त्याच एका गोष्टीचा विचार... वेडंपिसं करून टाकलं .... ती गोष्ट म्हणजे 'नाटक'! बीएमसीसीमध्ये शिकता शिकता पित्ती हॉल मधून नाटक आमच्या हृदयात कधी घुसलं समजलंच नाही... अभ्यास तर तीन ताड बाजूला गेला होता , नाटक श्वास वगैरे बनलं होतं.. नाटक एके नाटक!! आणि मगाशी म्हणल्याप्रमाणे ते दिवसच तसे वेगळे ..झोपाळ्यावाचून झुलायचे .....आपल्या इमोशनल मनाशी एकदम ठरवून टाकलं, रंगभूमी हेच आपल्या आयुष्याचं ध्येय.... आयुष्यात करायचं तर फक्त नाटकच..एकदम दृढ निश्चय वगैरे झाला... ! पुढे काही दिवसांनी कसा बसा ग्रॅज्युएट झालो, मग पोस्ट ग्रॅज्युएट  झाल्यावर मात्र प्रॅक्टिकल विचारांनी इमोशनल मनाचा ताबा घेतला आणि त्यातच मध्यमवर्गीय प्रॅक्टिकल डिसिजन झाला.... नोकरी करायची ....नाटक काय कधी पण करता येईल असं म्हणत नाटकानी एक्सिट घेतली आणि नोकरी नावाच्या रटाळ प्रयोगात आमची एंट्री झाली. आपल्या ह्या टिपिकल विचारांच्या कळपात अनेक जण ह्याच 'सेफ' आणि 'डिफेन्सिव्ह' अँप्रोचमध्ये आयुष्य पुढे ढकलत असतात....
          पण... (हो हो चक्क इथं 'पण' आहे) सगळेच असे नसतात...आपल्या मनाला जे भिडतंय , जे वाटतंय ते करण्याची हिम्मत दाखवणारे , खऱ्या धाडसी वृत्तीचेसुद्धा काही कॅरेक्टर्स असतात. आयुष्याचा गंभीर विचार करण्यात वेळ व्यर्थ घालवण्यापेक्षा खुल्या मानाने शिट्या वाजवत बागडणारे.... आमच्या बीएमसीसीचे  निपुण अमेय अलोक अभय आणि त्याचा ग्रुप हे असेच दुसऱ्या कॅटेगरीत मोडणारे. त्यांच्या 'सायकल' नी जेव्हा बीएमला करंडक मिळवून दिला होता तेव्हा मी जे काही ख़ुश झालो होतो .... आनंद गगनात मावत नाही म्हणतात ना तसं झालं होतं (तेवढाच आनंद धोनीने वर्ल्ड कप जिंकल्यावर झाला होता) ही पोरं.. एकदम पटूनच गेली होती. तेव्हा एकीकडे माझी नोकरी सुरु झाली  त्यामुळे थोडी इकडे तिकडे माहिती काढल्यावर समजलं पोरं  खूप गुणवान आणि हुशार आहेत .. निपुण तर सी ए वगैरे होईल... हे ऐकल्या ऐकल्या पुन्हा आमच्या मनातली भीती जागी झाली. वाटलं ह्यांचं सुद्धा तसंच होईल .. नाटक मनात राहील पण प्रत्यक्षात नाही .. पण (थँक गॉड) ह्या पोरांच्या डोळ्यातली स्वप्न ही भक्कम गाठींनी बांधलेली होती... त्याच्याशी बोलताना इवलुश्या डोळ्यात फार स्वप्न दिसायची.. (अमेय ची तर बहुधा तेव्हापासूनच स्वप्न मोठी असावीत... डोळेच मोठे झाले कि  हो त्याचे)..
 मनातल्या ध्येयासाठी झपाटलेला असा त्यांचा ग्रुप आणि पर्ण,सायली,ओम, धर्मकीर्ती, सिद्धार्थ  असेल पुण्यातले असेच गुणवान मंडळी  ह्यांच्या सायकलला जोडले गेले  ...  ह्या सर्व वेड्या मित्रांनी कॉलेजनंतरसुद्धा नाटक घट्ट पकडून ठेवलं . इन फॅक्ट ते वाढवलं... नाटक नावाच्या प्रोसेसमधून एकसे एक कलाकृती आणि कलाकारांचे फायनल प्रॉडक्ट तयार करायचा त्यांनी जणू विडाच उचलला आणि त्यातूनच सुरु झाली 'नाटक कंपनी'!!!

आपलं फेव्हरेट - टीम दळण 

निरागस गोंडस चेहऱ्याचे शूर लोक्स - 'दोन शूर'

           नाटक कंपनी... पुण्यातल्या ह्या नाटक वेड्या तरुण  उत्साही समूहाची एक आगळी वेगळी कंपनी... आई बाबा नेहमी सांगतात ना चांगल्या लोकांची 'कंपनी' असली कि आपल्या हातून चांगल्याच गोष्टी घडतात... नाटक कंपनी हे त्याचंच एक उदाहरण. कुठलंही नाटक हे त्यांच्यासाठी फक्त नाटक न राहाता तो एक खरंखुरचा 'प्रयोग' असतो. प्रयोग काहीतरी वेगळं करायचा , काही तरी वेगळं प्रेक्षकांना द्यायचा ... प्रेक्षकांना एक अविस्मरणीय अनुभव द्यायचा मनापासून केलेला प्रयोग असतो. त्यांच्या ह्या प्रामाणिक प्रयत्नांमुळेच सायकलवर सुरु झालेल्या ह्या प्रवासात त्यांनी प्रेक्षकांसमोर वेगवेगळ्या कलाकृती आणल्या. खरं तर मला नाटक कंपनीचं  'सायकल' इमोशनली जवळचं आहे पण माझं (आणि अनेक जणांचं) फेव्हरेट नाटक म्हणजे अतिशय फेमस असं 'दळण'... अमेय - निपुण - अभय ह्यांच्या अफलातून टीम वर्क आणि अमेयच्या अतिशय सहज अभिनयातून प्रेक्षकांच्या गालांवर पूर येईल एवढा हास्य फुलवणारे असे हे नाटक... माझ्या माहितीनुसार दळणमुळे नाटक कंपनी पुण्यात घराघरात आणि गिरण्यांमध्ये पण पोचली असावी. इथेच माझ्यासारख्या माणसाला नाटक कंपनीचा एक आपुलकीयुक्त हेवा वाटायला लागला... आपण ज्याचा फक्त विचार केला तीच गोष्ट ही ह्या पोरांनी खरी करून दाखवली.. करियर वगैरे गोष्टींमधून नाटकाला सोडलं नाही!! मनापासून कौतुकसुद्धा वाटत होतं आणि 'हा त्यांचा प्रवास मध्येच थांबणार नाही ना अशी मनोमन भीतीसुद्धा वाटायची. पण दळण सारखी नाटक सुपरहिट होत असताना त्यांनी महानिर्वाण, मी गालिब,आयटम अशा वेगवेगळ्या विषयांवरची वेगवेगळ्या प्रवृत्तीची नाटकं लोकांसमोर आणली. त्यांची हि धाडसी वृत्ती बघूनच त्यांचा हा प्रवास थांबणार नाही ह्याची खात्री पटली!

  मोठ्या स्वप्नांनी भरलेले डोळे- मिस्टर वाघ

                                                   
                                                                     चांगल्या कामातून चांगलंच घडत असतं... नाटक कंपनीमुळे ह्याचा सुद्धा प्रत्यय आला... नाटक कंपनीच्या कंसिस्टंट  क्वालिटी परफॉर्मन्समुळे प्रेक्षकांचा फायदा  झालाच पण त्याहून जास्त फायदा झाला तो म्हणजे मराठी चित्रसृष्टी,रंगभूमी आणि टेलिव्हिजन इंडस्ट्रीचा.... काय एकाहून एक कडक कलाकार दिलेत हो ह्यांनी....  हे माझं आंधळं प्रेम असेल पण तरी मला फार वाटतं  कि साध्या तर इंडस्ट्रीमध्ये  कुठलीही यशस्वी कलाकृती आली कि त्यात कुठल्याना कुठल्या प्रकारे नाटक कंपनीचं काँट्रीब्युशन असतंच .  गच्चीवरचा अभय महाजन घ्या , अमर फोटोचा सिद्धेश पुरकर काय... सिड मेनन असो वा सध्याचा सुपरस्टार अमेय वाघ असो..बरं नुसतेच अक्टर्स नाही बरं का तर खुद्द निपुण किंवा अलोक राजवाडेंसारखे प्रतिभावान दिग्दर्शकसुद्धा  तयार करून खतरनाक असे फाईन प्रॉडक्टस नाटक कंपनीने मराठी इंडस्ट्रीला प्रोव्हाइड केलेत...आणि हे असंच सुरु राहील!
         अतिशय अभिमान वाटावी अशी,  मनापासून नाटकावर प्रेम करणाऱ्या ह्या लोकांची ही विविध रंगानी नटलेली नाटक कंपनी आता दहा वर्षांची झाली.... बॉक्स ऑफिसवर साठणाऱ्या रकमेपेक्षा प्रेक्षकांच्या आनंदाला प्रॉफिट समजणारी ही नाटक कंपनी आपल्याला अजून अजून सुखावह अनुभव घेऊन येईल ह्यात वाद नाही... दहा वर्ष झाली आणि माझ्या मनातला त्यांच्याबद्दलचा हेवा सुद्धा १० वर्षाचा झाला.... चकचकीत दिसणाऱ्या आयटी कंपनीपेक्षा नाटककंपनी जॉईन केली असती तर अजून आयटीत जगता आलं असतं असं वाटून जातं... असो...  नाटक कंपनीच्या १०व्य वाढदिवसांला माझ्या सॅडनेसचं कॉकटेल नको. निपुण आणि ग्रुप - असेच अजून भारी गोष्टी आम्हाला दाखवा ..तुम्हाला (विवेक ओबेरॉयच्या आवाजात) एकच सांगतो तुम और तुम्हारी ये कंपनी ....झकास!

लोकहो, ह्या नाटक कंपनीला १० वर्ष पूर्ण झाल्याबद्दल जूनच्या पहिल्या आठवड्यात त्यांनी नाट्यमहोत्सव आयोजित केला आहे... तुम्ही नक्की नाटकं बघा... दळण बघा, सिंधू बघा ..सायकल तर बघाच..... जाऊदे.... किती लिहायचं .... एक काम करा ना... सगळीच नाटकं  बघा!!

-स्वागत पाटणकर 

द्रविडीयन मातृत्व (मदर्स डे स्पेशल)

द्रविडीयन मातृत्व (मदर्स डे स्पेशल)

'टीम'रुपी आपल्या कुटुंबाला नेहमीच स्वतःपेक्षा जास्त प्राधान्य देणारी... कधी ओपनिंग कधी वन डाऊन असं टीमच्या भल्यासाठी स्वतःचे हट्ट नेहमीच बाजूला सरणारी...स्लिप मध्ये सेटल असताना केवळ टीमची गरज म्हणून विकेट कीपिंग करणारी.. थोडक्यात काय तर टीमसाठी वाट्टेल ते करायची तयारी असणारी... आपल्या कुटुंबासाठी कुठल्याही गोष्टीचा त्याग करायला तयार असणारी....आणि सर्वात महत्वाचं म्हणजे कधीच रिटायर न होणारी.... वेगवेगळ्या रोल्स मधून आपल्या कुटुंबाचं भलं करत राहणाऱ्या भिंतरूपी आईला आजच्या मदर्स डे निमित्त  शुभेच्छा!!

देवरूपी (सगळ्यांचा) बाप आणि संकटांशी सामना करण्याची शक्ती देणारा दादा आपल्या कुटुंबात असताना ही आई हळू हळू जन्म घेत होती... नेहमीच दुय्यम भूमिकेत, दुसऱ्यांच्या सावलीत राहून ती दिवस रात्र काम करायची ... तिचं महत्व आपल्याला जणू माहितच नव्हतं पण तरी गरज पडली कि तिचीच आठवण यायची... पडेल ते काम करणं ही तिची सवयच...गरजेप्रमाणे भूमिका पार पाडायची तिची तयारी असायची.... टीमची आईच ती ... टीमची  काळजी घेता घेता , कधी कधी बाबा अपयशी झाल्यावर मात्र ती पटकन बाबाच्या भूमिकेत शिरायची आणि कुटुंबासाठी देवासारखी धावून यायची ... आपण मोठं होत गेलो तशी तिची व्हॅल्यू आपल्याला जाणवायला लागली... 

कुटुंबासाठी प्रतिष्ठेचा असणाऱ्या  वर्ल्डकपमधलं आत्तापर्यंतचं सर्वात मोठं अपयश तिच्या नेतृत्वाखाली आलं... ती खचली पण डगमगली नाही ..पुन्हा भरारी घ्यायच्या दृष्टींनी तयारी केली.... पण तिला अलगद बाजूला केलं गेलं... नवीन पिढीसाठी तिनी हा बदलसुद्धा हसत हसत स्वीकारला.... पण आई संपली असं वाटत असतानाच तिनी इंग्लंडसारख्या अवघड जागी  पुन्हा तिची उपयुक्तता सिद्ध केली... आईला 'वन डे' पुन्हा बोलावणं आलं पण आता मात्र तिनी पुढच्या पिढीसाठी स्वतःहून रस्ता मोकळा केला आणि स्वतःच्याच स्वयंपाकघरातून बाजूला सारून नवीन सुनांना ओटा रिकामा करून दिला... 

पण आई संपली? नाही ...  शेवटी ती आईच ...ती कधीच रिटायर होत नसते ...  संस्कार करणं हे तिच्या रक्तातच असतं...  ही आई पण तशीच... आपलं कुटुंब अजून समृद्ध करणं हाच तिचा ध्यास हाच तिचा हट्ट.... ह्या हट्टापायीच ही भिंतरूपी आई आता  'इंडिया ए असो किंवा u १९' ..... पुढची पिढी  घडवण्यामध्येच गुंतलेली असते... किटी पार्टी, छंद जोपासणे , भटकणे वगैरे  बाकीचे हजार ऑप्शन्स सहज ओपन असताना मात्र नवीन पिढी घडवण्यासाठी संस्कार वर्ग उघडणाऱ्या ह्या भिंतरूपी आईला मनापासून नमस्कार....  आईची महानता नेहमीच आपल्याला उशिरा समजते , ह्या आईचं पण कदाचित तसंच झालं असावं ...आणि  म्हणूनच पुढच्या पिढीतून माही रूपी बाबा आला , विराट नावाचा दादा पण मिळाला पण अजूनही आपलं कुटुंब आईची रिप्लेसमेंट शोधतंय....  

धन्य तो द्रविड ..धन्य त्याचं मातृत्व!  

--स्वागत पाटणकर

चितळ्यांचा स्ट्रेट ड्राइव्ह... अगदी मनापासून!

चितळ्यांचा स्ट्रेट ड्राइव्ह... अगदी मनापासून!

आयुष्यात आपल्या अवतीभवती असणाऱ्या अनेक गोष्टी...अगदी लहानसहान असल्या तरी आपल्या कळत-नकळत मनाच्या कोपऱ्यातवगैरे जाऊन बसलेल्या असतात.. त्यांचा तो प्रेझेन्स आपल्याला बऱ्याचदा लक्षात ही येत नाही..... पण असं होतं कधी कधी कि अचानक त्यांच्यापासून लांब गेल्यावर काहीतरी कारणानी त्या गोष्टी आपल्या डोळ्यासमोर येतात... कुठलीतरी गोड आठवण घेऊन चेहऱ्यावर हास्य आणतात... "अर्रे!" एवढेच काहीसे शब्द आपल्या तोंडात आलेले असतात....    नाही नाही उगाच लोड घेऊन फंडे देत नाहीये .... पण इथे अमेरिकेतबसून आज युट्युबवर 'अगदी मनातलं' हा विडिओ बघितल्यावर मात्र  माझ्या नजरेसमोरून अजिबात जात नाहीये तो म्हणजे आम्हा पुणेकरांचं दैवत ....  चितळ्यांचा गुलाबजांचा तो विशिष्ट रंगाचा खोका म्हणजेच मिठाईचा तो लालसर बॉक्स!!

             चितळ्यांचे साखरी गुलाबजाम...... हे एवढंच बोललं कि विषय संपतो... खरं तर बाकरवडी, आंबा बर्फीवगैरे अनेक गोष्टींमध्ये त्यांची पी एच डी आहे..एकदम मास्टरच आहेत ते ..... पण सचिनच्या बॅटमधून किती ही बाप शॉट्स बाहेर पडले तरी त्याचा स्ट्रेट ड्राइव्ह मनाला विशेष समाधान देऊन जातो..... साखरी गुलाबजाम म्हणजे चितळ्यांचा स्ट्रेट ड्राईव्ह आहे... जिभेवरून खणखणीत ऊर्जेने पोटाच्या बॉण्डरीलाईनवर आदळून डायरेक्ट मनात घुसणारा असा हा गुलाबजाम!

लहानपणी आईनी (आणि आता बायकोनी) गुलाबजाम आणले कि तिला त्या खोक्यामधले गुलाबजाम काढून थोडे साईडला सेविंग्स अकाउंटला ठेवायला लागत असे... सध्या कसं पब्लिक येता जाता काहीही कारण नसताना मोदींना शिव्या घालतं, त्याच प्रमाणात आम्ही काहीही कारण नसताना फ्रीझ उघडून खोक्यातले २-३ गुलाबजाम येत जाता तोंडात टाकत असू... हो-हो २-३ गुलाबजाम... कारण केवळ एक गुलाबजाम खाणं हे म्हणजे पहिल्या पावसात रेनकोट घालून नाचण्यासारखं आहे.. एकदम फेल!

मला आठवतंय मी जेव्हा जेव्हा पुण्यावरून हैदराबादला कामानिमित्त जायचो तेव्हा २ खोके गुलाबजाम घेऊन जाणं हे ठरलेलं असायचं.... डेस्कवर गुलाबजाम ठेवून जेव्हा लोकांना मेल पाठवायचो तेव्हा एकीकडे मनात आज कमी लोकं येऊ देत रे बाबा वगैरे प्रार्थना सुरु असायची... हावरट पण हा फार वाईट असतो ..असे संस्कार केले खरं तर आई बाबानी.... पण चितळ्यांच्या ह्या गुलाबजामला आम्ही एक्सेप्शन दिलंय. काय करणार हो....  ते आवडतातच इतके कि कंट्रोलच होत नाहहहहहही ... बेसिकली 'काळा जामून, पाकातले गुलाबजाम' ह्या सगळ्या अंधश्रद्धा आहेत हेच आम्ही मानतो... गणपतीलासुद्धा मोदक सोडून साखरी  गुलाबजामचा नवस बोलतो...मला परीक्षेत पास केलंस तर तुला चितळ्यांचे गुलाबजाम वगैरे!

खरं तर त्या कोरड्या गुलाबजामांनी प्रेमाचा ओलावा वगैरे दिलाय... पण त्याच गुलाबजामांचा चितळ्यांच्या तो विशिष्ट रंगाचा खोका आज दिसला आणि लै इमोशनल करून टाकलं हो... घरी तो खोका दिसला कि बाहेरच्या सगळ्या कटकटी विसरायला व्हायचं ... आज सकाळ सकाळ, आमच्या शर्वरीनी पोस्ट केलेली "अगदी मनातलं" ह्या नवीन वेब सिरीज मधली एक छोटी गोष्ट पाहिली... आणि आठवड्याचा शीण पूर्णपणे निघून गेला!

युट्युब लिंक बघण्यासाठी-  इथे क्लिक करा

मुळातच गोड असलेल्या गोष्टीवर काही कलाकृती करणं किती अवघड आहे खरं  तर....पण आमचे पुणेकर मित्र आशुतोष कुलकर्णी आणि शर्वरी लोहोकरे ह्यांच्या अतिशय गोड स्क्रीन ऍपिअरन्सनी ती गोष्ट बघायला खूपच मस्त वाटतीये... ऍक्च्युअली पुरुषोत्तम करंडकमध्येवगैरे ह्या दोघांच्या 'बीएमसीसी' आणि 'फर्ग्युसन'मध्ये जेवढी खुन्नस बघायला मिळायची त्याच्या दुप्पट गोडवा त्यांच्या अभिनयात आहे....!  इतकं नॅचरल कि असं वाटतं कि लगेच स्क्रीनमधून आत जावं आणि त्यांच्याबरोबर गुलाबजाम शेअर करावा....'४ खळ्या पडणारं' हे जोडपं म्हणजे गुलाबजामवरची साखरच! अर्थात हे दोघेही पुणेकर त्यामुळेच चितळे हे त्यांच्या नसानसात शिरलेले असतील! ह्या दोन पुणेकरांना एकत्र आणणारा म्हणजे तिसरा पुणेकर वरूण नार्वेकर.. ह्या गोष्टीचा दिग्दर्शक... ह्या वरुणचा साखर कारखाना वगैरे असावा अशी मला दाट शंका यायला लागलीये... मुरांबा काय किंवा हा विडिओ काय...किती गोडवा पसरावा एखाद्याने... आमच्या मोबाईललासुद्धा डायबेटीस होतो कि काय वाटायलय आता मला ... पण त्याच्या कल्पक दिग्दर्शनाची जादू पुन्हा दिसली जेव्हा चितळ्यांच्या त्या "खोक्यावर" क्लोज अप घेतला गेला...एका क्षणात मला गुजबम्पसवगैरे काहीतरी म्हणतात ते झालं....  पुण्याबाहेरचा खरा पुणेकर फक्त तो खोका बघूनसुद्धा खुश काय तर वेडापिसा होईल ..पार इमोशनल करून जाईल.. एक्साक्टली तसंच माझ्याबाबतीत झालं...!!

असो.....  एकदंरीत काय... आवडीच्या शर्वरी,आशुतोष आणि वरूण ह्या लोकांनी आवडीच्या गोष्टीबद्दल तयार केलेली ही कलाकृती गुलाबजामसारखीच डायरेकट मनात घुसली... मन कासावीस झालं... गुलाबजाम तर काही मिळेना मग लेखणीच्या आधारानी भावना बाहेर आल्या!

अगदी मनापासून अगदी मनातलं मांडल्याबद्दल 'अगदी मनापासून' ह्या वेब सीरिजला अगदी मनापासून शुभेच्छा!

जाऊदे ...आता डोकं चालत नाहीए ... कोणीतरी (प्लिज) पाठवा रे गुलाबजाम!!

--स्वागत

बकेट लिस्ट - नॉट जस्ट अ टिझर रिव्यू

बकेट लिस्ट - नॉट जस्ट अ टिझर रिव्यू!

आम्हा आयटी कामगारांना दिवाळीपेक्षा जास्त महत्वाचा असणाऱ्या विकेंडला मी  ऑफिसच काम करत बसलो होतो. लॅपटॉप वर चिडचिड, 'भ'ची बाराखडीवगैरे सगळ्या गोष्टींचा जप करून मी शेवटी काम करतच होतो... ते आता इतकं वाढलं होतं कि रात्री सुद्धा मी लॅपटॉपसमोर डोळे लुकलुकत बसलो होतो... घरात एकदम दुष्काळात तेरावा महिना वगैरे टाईप्स वातावरण होतं .... बायकोनी अतिशय प्रेमानी शेपूच्या भाजीनी भरलेलं ताट समोर ढकललं आणी खेकसली "हां , गिळा"...
मी चुपचापपणे घास घेतला.. उजव्या हातातला तो कडवट शेपू नीट पोटात जाण्यासाठी डाव्या हातानी मोबाईलवर फेसबुक उघडलं... बघतो तर काय रात्री १२ वाजतावगैरे आमचे मित्र सुमीत राघवननी विडिओ टाकलेला दिसला... (मित्र म्हणजे फेसबुक फ्रेंड... पण आपला मित्र वगैरे बोललं कि हवा होते आपली...असो)  तर सुमीत राघवननी टाकलेला तो विडिओ आपण प्ले केला... हार्डली ३० एक सेकंदाचा असावा ... लगेच डाउनलोड झाला...

विडिओ डाउनलोड झाला आणि पहिल्या सेकंदातच "विविध रंगानी नटलेलं , विविध प्रकारचा नृत्याविष्कार दाखवणारं असं एक उंच , मोठं  ..थंडगार पाण्याचं आनंदानी भरलेलं कारंज" हे माझ्या सुकलेल्या जीवात अपलोड व्हायला लागलं.... असं मला लगेच वेडंवगैरे बोलू नका हो.. पण खरंच वेडच लागलं त्या एका क्षणात... कारण समोर होती गेली ३० एक वर्ष हिंदीतून आपल्याला वेडंपिसं करणारी ... माधुरी दीक्षित... पर्पल साडीमध्ये साध्या आणि खऱ्या सोन्दार्याची डेफिनेशनच घेऊन ती स्क्रीनवर आली आणि माझ्या तोंडाजवळ गेलेला तो शेपूचा घास तिथेच थांबला.... तोंडाचा आ मोठाच होतं गेला... माधुरी मराठीत बोलत होती ... "मी मधुरा साने" माधुरीच्या तोंडून आलेलं हे वाक्य केवढं कमाल मधुर वाटलं !
पुढची ३० सेकंद ते टिझर हातातला शेपूला हातातच ठेऊन अतिशय मन लावून बघत होतो.... पिक्चरच नाव "बकेट लिस्ट"! माधुरीच्या सौन्दर्याबद्दल अनेकांनी अनेक गोष्टी लिहिल्या - बोलल्या आहेत आणि तरीही ते वर्णन कमीच आहे... त्यावर अजून मी किती ही लिहिलं तरी ते कमीच पडेल ... पण तिच्या दिसण्या एवढंच भारी वाटत होता तो तिचा आवाज आणि त्यातून बाहेर पडणारी मराठी वाक्य... असं वाटलं कि तिनी बोलतच राहावं... जनरली हे असे हिंदी प्रस्थपित मराठी लोक्स मराठी बोलायला लागले कि ऐकायला खूप विचित्र वाटतं पण आपल्या माधुरीचं तसं नाही... काय गोडवा तो आवाजात... आणि जेवढा गोडवा आवाजात तेवढाच तिच्या स्माईलमध्ये! काय कमाल आहे तिची...३५ एक वर्ष चेहऱ्यावरचा गोडवा अगदी तसाच आहे ...किंचितही कमी झाला नाही इन फॅक्ट वाढतच चाललंय... आपल्या घरात केलेला गुलाबजामसुद्धा (पिक्चर नाही, खराखुरा गुलाबजाम) २-३ दिवसांनी बोर वाटायला लागतो  ...त्याच्यातला फ्रेशनेस पूर्णपणे संपतो... म्हणजे अगदी हिशोबच करायला गेलं तर साधारण एक लाख वीस हजार सातशे तेवीस वगैरे गुलाबजामांचा गोडवा तिच्यात आहे हे मी या ठिकाणी नमूद करू इच्छितो!
गेल्या ३० वर्षात तिनी किती सोनेरी क्षण दिले ह्याबद्दल लिहायची खूप इच्छा आहे पण एवढं लिहिलं तर फेसबुक डाऊन होऊ शकेल ही भीती वाटते! ह्या सिनेमाच्या निमित्ताने माधुरीनी दिलेल्या आठवणी बाहेर येतीलच पण आज एवढंच सांगावंसं वाटतं कि टीझरमधल्या "शिट्टी वाजवण्याच्या" सीन पाहिल्यावर पोटात शहारे येतात आणि डायरेकट हम आपके है कौनमधली निशा डोळ्यासमोर येते ...अगदी चॉकलेट लाईम ज्यूस घेऊन!!

बकेट लिस्ट - तसा नावावरून सिनेमाच्या कथानकाचा अंदाज येतोच.. आई , सून , बायको, गृहिणी वगैरे वगैरे अनेक रोल्स प्ले करणारी माधुरी म्हणजेच मधुरा साने आणि तिच्या (अपूर्ण) इच्छा पूर्ण होतानाची गोष्ट!...कम-बॅक आणि मराठी सिनेमामधील डेब्यू ह्यासाठी असा नॉन ग्लॅमरस रोल निवडला ह्यातूनच माधुरी अजूनही चॅलेंजेस बिनधास्त फेस करते हे समजतं ... माधुरीसारखंच दिग्दर्शक तेजस देऊस्करचासुद्धा हा एक प्रकारचा कम-बॅक.... निवडलेला विषय आणि माधुरी,सुमीत, दिलीप प्रभावळकर, वंदना गुप्ते , शुभ खोटे हे असं तगडं कास्टिंग ह्यावरून तरी माधुरी अँड तेजस आर बॅक विथ बॅंग असंच म्हणावं लागणार...
माधुरीबरोबर ह्या सिनेमात आहे सुमीत राघवन...  लोकांना 'कर्मण्येवाधिकारस्ते....' वगैरे थिअरी पाठ असते पण सुमीत राघवनने ह्या गोष्टीचं पूर्ण पालन केलंय ... गेली कित्येक वर्ष तो प्रामाणिकपणे काम करतोय... फळांची अपेक्षा न करता... आणि २०१८ हे त्याला कष्टाचं फळ घेऊनच आलंय... एका वर्षात हा सलग दुसरा मोठा पिक्चर... त्यात एकामध्ये  साक्षात माधुरीबरोबर! झटकन यश हवं असणाऱ्यांना, लवकर डिप्रेस वगैरे होणार्यांना सुमीत राघवन हे उदाहरण मोठं औषध आहे! त्याला मिळालेल्या ह्या संधीच त्यानं नक्कीच सोनं केलं असणार...
३० सेकंदाच हे टिझर साधारण ५० एक वेळा पाहिलं... नजरेत फक्त माधुरी भरली होती...तिच्या आठवणींचा एवढा इफेक्ट झाला होता कि दिल तो पागल हैच्या मायासारखं शेपूची भाजी मला म्हणाली "जब तुम मुझे देखते हो,लगता है जैसे मै सबसे खूबसूरत हूं" हे ऐकल्या ऐकल्या मी फायनली त्या शेपूचा घास घेतला.....

आज आयुष्यात पहिल्यांदा शेपू मला गोड लागला! थँक्स टू बकेट लिस्ट -

आमच्या माधुरी आणि मधुरा सानेला घेऊन या लवकर आता!

- स्वागत पाटणकर

गुलाबजाम - एक वजनदार ट्रेलर!

गुलाबजाम - एक वजनदार ट्रेलर!

       रविवार सकाळची वेळ असते , बिल्डिंग खाली बॉक्स क्रिकेट जोरदार सुरु असतं... ऍज युज्वल पहिली मॅच हरलेलो असतो... २री हरलो तरी चालेल पण आपण बाप बॅटिंग करायची असं स्वप्न उराशी वगैरे बाळगून पीच वर उतरतो आणि साध्या बॉलवर आउट होतो... भयंकर फ्रस्ट्रेशन आलेलं असतं , चिडचिड होत असते , दुःखाचा डोंगर कोसळलाय कि काय वगैरे वाटतं .... निराश, हतबल मनानी घराची बेल वाजवतो... बाबा दार उघडतात , आपण चिडक्या मूडमध्ये बॅट फेकायला जातो तेवढ्यात  तेवढ्यात आईनी संडे स्पेशल केलेल्या 'वरणफळांचा'  वास आपल्या नाकात पोहोचतो.... एखाद्या वॉटर पार्क च्या स्लाईड सारखा नाकातून झपझप घसरत पोटात जातो... त्या वासाची ती जादू वेगळीच असते... ती १५ मिनिटापूर्वीची निराश अवस्था एका शॉटमध्ये निघून गेलेली असते... शूज वगैरे काढण्याच्या फंदात आपण पडत नाही , घामट कपडे काढायचे कष्ट आपण  घेत नाही... डायरेक्ट टेबलवर बसतो आणि बाऊलमध्ये वरणफळं घेतो त्यावर तूप सोडतो..ते हळूच वितळलेल तूप त्यात समरस होऊन जातो... तो वास अतिशय निर्दयीपणाचे आपल्या नाकापासून मनावर हल्ला करतो....  हावरटपणा म्हणजे काय हे तेव्हा कळतं... पहिला घास पोटात जायच्या आधी दुसरा घास जिभेवर असतो... साधारण १० एक मिनिटं असंच सुरु असतं.. पण मग जरा निर्लज्ज मन इकडे तिकडे बघायला लागतं... बाबा ओरडत असतात "अर्रे मठ्ठा ,आईला सांग तरी कशी झालीयेत वरणफळं " ........ आई शांत आणि समाधानाने उत्तर देते "तो घरातआल्यावर, पहिल्या वासाला त्यानी दिलेली रिऍक्शनच खूप काही सांगून गेली मला.... चांगल्या पदार्थाची पहिली खूण असते .... त्याचा वास!" मनाला खूप पटतं हे वाक्य...  आणि फक्त स्पेशल मेनूसाठी अँप्लिकेबल नसतं ... रोजचं जेवण अगदी बटाटयाच्या काचऱ्यांपासून ते पिठल्या पर्यंत, वरण भातापासून ते चिकन रस्स्यापर्यंत ... पदार्थ कुठलाही असो, तो  कसा झालाय हे ओळखण्याची पहिली साइन असते ती म्हणजे त्याचा वास! आणि हे वाक्य मनोमन पटलं इकडे शिकागोमध्ये... युट्युब बघत बघत चिकन रस्सा केला आणि गोऱ्या कलीग नी केवळ वासावरून मी केलेला रस्सा मागून घेतला होता.... ती जी एक रिऍक्शन असते ना ती स्वैपाक करणाऱ्याला खरंखुरं समाधान देऊन सुखावणारी असते.

हे सगळं आठवायचं निम्मित म्हणजे आज बघितलेलं सचिन कुंडलकर दिग्दर्शित 'गुलाबजाम' सिनेमाचं ट्रेलर! साधारण ट्रेलर बघितल्यावर त्याची स्टोरी काय आहे, गाणी कशी आहेत वगैरे ह्याचा विचार आपल्या मनात येतो... पण गुलाबजाम!!! ह्याची गम्मतच वेगळी आहे.... टीझरच्या ३० सेकंदापासून ते ट्रेलरच्या २ मिनटापर्यंत आपण एक-एक फ्रेम फक्त बघत रहातो , त्याचा वास घेत रहातो त्याची चव घेत बसतो पण पोट काही भरत नाही किंबहुना हा सिनेमा बघायची भूक वाढवते! बेसिकली ह्या विषयावर सिनेमा येतोय ते सुद्धा मराठीत हीच एक प्रचंड सुखावणारी गोष्ट आहे.... सचिन कुंडलकरला फुल्टू मानलं आपण.. साष्टांग!

ट्रेलर बघायला इथे क्लिक करा 

काय जबरदस्त माणूस आहे हा सचिन कुंडलकर.... यश - अपयश काहीही आलं तरी सदैव वेगळं करत रहातो... आणि त्याचं वेगळं म्हणजे हे खरोखरचच वेगळं असतं नावापुरतं नाही.... त्याचे गेल्या काही वर्षातले सिनेमे पहिले तर वेगळेपण म्हणजे नक्की काय असतं ह्याची जाणीव होईल.... अय्या वरून हैप्पी जर्नी करतो , राजवाडे & सन्स कडे जाऊन वजनदार होतो.... आणि अशा नंतर डायरेकट गुलाबजाम घेऊन तो आपल्याला भेटायला येतोय...मराठी पदार्थांचा हा विषय आणि हे नाव निवडल्याबद्दल त्याचे पोटापासून आभार!

खरं म्हणजे नाव बघूनच पिक्चर बघायचा हे ठरलंय... पण ट्रेलरमध्ये अजून वेडं करणारी गोष्ट म्हणजे सचिन आणि तेजस मोडकनी लिहिलेले ह्यातले संवाद....कानांना एकदम गोड वाटणारे आणि मनाला एकदम पटणारे संवाद. बेसिकली हे संवाद म्हणजे सिनेमासाठी वगैरे लिहिलेले आर्टिफिशियल संवाद वाटत नाहीत... आपण आई-आजीकडून ऐकलंय तेच सगळं आपण सिनेमात ऐकतो... आणि त्यामुळेच ते मनाला पटून जातं. "स्वैपाक म्हणजे आपल्यातलं काहीतरी काढून त्या पदार्थाला देणं" ,  "मनातलं सगळं सांगते मी पदार्थाना, ते समजून घेतात आपल्याला आणि मग चव येतेत्यांना " वाह ! क्या बात है... काय जबरा डायलॉगस!  माझ्या आजीला ला मी कित्येक वेळा गुळाच्या पोळ्या करताना बोलताना पाहिलंय ... "अरे,गुळा बाहेर येऊ नकोस हां" हे असं ठणकावून सांगून ती गुळाच्या पोळीला प्रेमळ धाकात ठेवायची...आणि अर्थातच एक चविष्ट आणि आकर्षक गूळ पोळी तव्यावरून ताटात पडायची... तेजस सारख्या तरुण लेखकाकडून असे संवाद लिहिलं जाणं हे मराठी इंडस्ट्रीसाठी खूप सुखावह गोष्ट आहे!

टिझर बघायला इथे क्लिक करा

अशा वेगळ्या विषयासाठी, ग्रेट सोनाली कुलकर्णी आणि सिद्धार्थ चांदेकर ही 'ऑड' पेअर ऑनस्क्रीन दाखवून कास्टिंग मध्ये ही गुलाबजाम टीम नी  बाजी मारलीये. स्वैपाकाबद्दल च्या भावना सोनालीच्या आवाजात ऐकताना मला एकदम भारतात जाऊन आईच्या किचनमध्ये बसावस वाटलं...स्वैपाकासारख्या गोष्टीत लागणारा 'मॅच्युअर्ड'नेस सोनाली कुलकर्णीच्या आवाज , देहबोली सगळीकडून वाहत राहताना दिसतो. त्याच बरोबर सिद्धार्थ चांदेकर.. त्याच्या उच्चारात एक नाजूकता आहेत, चेहऱ्यावर गोड इनोसन्स आहे... त्यामुळेच त्यानी सोनालीला केलेल्या विनवण्या ह्या अजून भिडतात. सिद्धार्थला झेंडापासून बघत आलोय, त्याला आता असं लीड रोल मध्ये बघून खूप भारी वाटतंय. अशा संधीच त्यांनी नक्कीच सोनं केलं असणार...

संवाद, विषय, कलाकार अशा अनेक आघाड्यांवर इंटरेस्टिंग वाटणाऱ्या ह्या सिनेमाबद्दल बोलताना आवर्जून उल्लेख करायला हवा सायली राजाध्यक्ष आणि श्वेता बापट ह्यांचा - 'फूड डिझाईन' हा या सिनेमाचा महत्वाचा पिलर ह्या दोघीनी मनापासून पेललाय. अन्न हे पूर्णब्रह्म हा फेमस ब्लॉग चालवणाऱ्या सायलीताई ह्यांनी सिनेमाच्या गरजेनुसार पदार्थांची मांडणी केलीये.... अर्थातच हे करताना गोष्टी फक्त "पॉश" दिसणार नाहीत ह्याची खबरदारी त्यांनी घेतलीये.. त्यामुळेच कुठलीही कुत्रीमता न दिसता त्या पदार्थातून एक मराठमोळा गोडवा आपल्याला दिसतो  आणि एकदम इफेकटिव्ह आउटपुट तयार होतं...स्क्रिनवर येणारे तळलेले मासे, वरण भातापासून - श्रीखंडापर्यंत साग्रसंगीत सजलेलं ताट, तयार होणार पुरण , मळली जाणारी कणिक, कोथिंबीर वडी, तयार होणारं पूर्ण , तळली जाणारीकांदा भजी आणि डब्यातले गुलाबजाम असे अनेक मराठी पदार्थ त्यांच्या मांडणीमुळे हे अजून लक्षवेधी होतात... छोट्याश्या टीव्ही वर हे ट्रेलर बघून अशी हालत झालीये तर मोठ्या स्क्रिनवर असे आपले पदार्थ बघून तर प्रेक्षकांच्या पोटातले कावळे नक्कीच ओरडायला लागणारेत... मल्टिप्लेक्समधले सामोसे कितीपण महाग असले तरी त्यांचा खप गुलाबजाममुळे १६ फेबपासून खूप वाढणार आहे. .

खवय्ये, फुडी वगैरे लोकांची ह्या जगात कमी नाही... आपण अगदी वेडयासारखं सर्व गोष्टी खातो पण 'ग्लॅमर' फक्त इटालियन, मेक्सिकन पासून पंजाबी पदार्थाना मिळतं. अशा वेळेस मराठी पदार्थांचं मार्केटिंग करणारा हा एकदम महत्वाचा सिनेमा ...गुलाबजामचा बूस्ट मिळून थालीपीठ, पिठलं वगैरे गोष्टी जगाच्या कानाकोपऱ्यात पोचतील हीच अपेक्षा! मराठी खवय्येगिरी ला प्रमोट करणाऱ्या ह्या झी स्टुडिओजच्या फिल्मला आपण प्रमोट करायला काय हरकत आहे? चला तर मग 16 फेब ला थिएटरमध्ये गुलाबजाम बघा... आता मी बास करतो...बायकोने केलेली साबुदाण्याची खिचडी माझी वाट बघतीये!

ता.की. - शिवाजीनगर रेल्वे स्टेशन बाहेर कधी कुणी शूटिंग करेल असं आयुष्यात वाटलं नव्हतं, पण ट्रेलरमध्ये १ सेकंदाकरीता का होईना शिवाजीनगर दिसलं आणि माझ्यातल्या पुणेकराला आश्चर्याचा सुखद धक्का दिल्याबद्दल गुलाबजामचे आभार :) 

तुम्ही-आम्ही अजिंक्य रहाणे....

तुम्ही-आम्ही अजिंक्य रहाणे.... 

साधारण वर्षभरापूर्वी म्हणजेच गेल्या मार्चमध्ये प्रमोशन मिळालेलं असतं  .... एका मॅचसाठी का होईना पण ऑस्ट्रेलियाविरुद्ध अवघड सिरीज आणि त्यात महत्वाच्या टेस्टमॅचमध्ये इंडियन टीमला लीड केलेलं असतं...  अवघड निर्णय आणि धडाकेबाज खेळी करून टीमला मॅच - सिरीजमध्ये जिंकून दिलेलं असतं... एक प्रकारे ती करियरमधली सर्वोच्च मुमेंट असते... सगळं कसं एकदम छान सुरु असतं...
पण कुठेतरी माशी शिंकते... नंतर आलेल्या आयपीएल आणि मग भारतामधल्या टेस्ट सिरीजमध्ये अपेक्षेप्रमाणे बॅटिंग होतं नाही... काहीतरी चुकत असतं.. अख्खी टीम बहारदार परफॉर्मन्स करत असते... पण स्वतःच अपयश सलत असतं... रिलेटिव्हली सोप्पा अपोनंन्ट आणि सोप्या कंडिशन्समध्ये आपल्याकडून धावा होत नाहीयेत हे जास्त त्रासदायक असतं.. साहजिकच अपयशातून बाहेर यायला आपण खूप प्रयत्न करत असतो... एक प्रकारचा  मानसिक त्राण असतो... त्यामुळेच ग्राऊंडबाहेरची मेहनत मैदानात फळ देत नसते ... पुन्हा अपयशच हाती येत असतं...

प्रवीण अमरेकडून टिप्स घेताना 

एकदाच्या त्या मॅचेस वाईट स्वप्नांसारख्या संपतात... पुढची टूर असते भारताबाहेरची अवघड प्रतिस्पर्धी आणि अवघड परिस्थितित... तिकडे पूर्वी चांगला परफॉर्मन्स झालेला असतो पण त्या गोष्टीला आता ४ एक वर्षं झालेली असतात... तिथे गेल्यावर पुन्हा आपला फॉर्म परत आणून गेले ६-७ महिने चिकटलेलं अपयश धुवायचा निर्धार केलेला असतो... टूर आधी असलेला प्रत्येक दिवस मानसिक आणि शारीरिक प्रॅक्टिसमध्ये गुंतला जातो... प्रवीण अमरेसारख्या आवडत्या कोच बरोबर खेळातल्या प्रत्येक बारकाव्यांचा अभ्यास केला जातो.. टूरला निघण्यापूर्वी "कम ऑन , २०१८ माझंच आहे" वगैरे स्वतःला सांगून आत्मविश्वास जागवण्याचा एक प्रयत्न होतो.. उपकर्णधार म्हणून आफ्रिकेत पोचतो ...
पण गेल्या गेल्या शॉक बसतो... पहिल्या दोन मॅचेसमध्ये संघात जागा मिळत नाही... केलेल्या निर्धाराचा चक्काचूर होतोय कि काय ... घेतलेली सगळी मेहनत वाया जाते कि काय भीती वाटायला लागते... 'का असं' हा प्रश्न स्वतःलाच विचारला जातो.. संस्कारच असे असतात कि मन स्वतःलाच दोषी मानतं... बॉण्ड्रीलाईनवर बसून मॅच बघत बघत खिन्न झालेलं मन पुन्हा स्वतःच्या टार्गेटकडे रिडाइरेक्ट करायची अवघड गोष्टसमोर असते... खचायचं नसतं...आपले कष्ट सुरु ठेवायचे असतात... आणि संधीची वाट बघत बसायचं असतं....कुठल्याही बॉलरपेक्षा स्वतःच नकारत्मक मन हे 'फेस' करायला जास्त अवघड असतं...
२ऱ्या टेस्ट नंतर ७ दिवस जातात ... आणि ती वेळ येते... ३ऱ्या मॅच मध्ये खेळायची संधी मिळते ...सिरीज गेलेली असते पण मॅच जिंकणं संघासाठी खूप महत्वाचं असतं... तीक्ष्ण- धक्कादायक भूतकाळ आणि ते खोडायला घेतलेले कष्ट हे एका गोड भविष्य असलेल्या स्वप्नांच्या किटबॅग मध्ये बांधून बॅटिंग साठी उतरतो... आणि तेवढेच निराश होऊन पुन्हा पॅव्हिलिअन मध्ये परततो... टीकाकारांच्या टीका आणि फॅन्सच्या डोळ्यातली डिसपोइन्टमेन्ट स्पष्ट दिसायला लागते... मन अजून खच्ची होतं... सगळं अवघड वाटायला लागतं... अपयश बोचत असतं... ८ महिन्यापूर्वी लीड केलेल्या टीममधून आता आपण कायमचे बाहेर पडतो कि काय अशी भीती वाटायला लागते....
दुसऱ्या इनिंगची वेळ येते .. टीम पुन्हा अडचणीत असते... ह्या वेळेस पिचवर उतरल्यावर आत्मविश्वास देणारी व्यक्ती समोर असते... आपल्याच कॅप्टनच्या तोंडून अग्रेसिव खेळायचा ग्रीन सिग्नल मिळतो... जणू काही तो "जा जिले अपनी जिंदगी" सांगतोय ह्या आवेशात ऑन ड्राइव्ह आणि स्क्वेअर कट आपल्या बॅटमधून मारला जातो... बॅटमधून आलेला तो मंजुळ आवाज निराशावादी डोळ्यांना खाडकन उघडतो... जुने दिवस डोळ्यासमोर येतात आणि वर्तमानाला स्कोअरबोर्डवर झळकवतात....
टीमला स्ट्रॉंग पोझिशनमध्ये नेऊन ठेवणारी एक महत्वपूर्ण इनिंग खेळली जाते... असतात ४८ धावा, ज्या काही वर्षानंतर स्टॅट्समध्ये फारशा गणल्या जात नाहीत... पण ह्या इनिंगचं महत्व टीमला आणि त्यापेक्षा स्वतःला जास्त असतं ...स्वतःच्या त्रुटी दूर करण्यासाठी घेतलेले कष्ट कामास आले ह्याचा आनंद असतो.. मिळालेल्या संधीचं सोनं करता आलं हे समाधान देणारं असतं... निगेटिव्ह थॉट्स बाजूला होतात...आणि प्रसन्न झालेलं आपलं मन हे मॅच जिंकल्यावर तिथेच न थांबता पुढच्या चॅलेंजसच्या तयारीला मन लागतं...

भारताचा उपकर्णधार अजिंक्य रहाणेच्या करियरमधलं हे एक खूप टफ वर्ष आपण सर्वानीच पाहिलं असेल.. कधी त्याच्यावर टीका आणि कधी कौतुकही केलं असेल... त्यानी काल केलेल्या ४८ धावा ह्या एक आकडा म्हणून  मॅच विनिंगवगैरे नव्हत्या किंवा खूप ग्रेट नव्हत्या... पण गेलं वर्षभरातलं अपयश आणि भविष्यकाळातली गोष्टींची भीती, त्यात मॅच हरण्याची चिंता ह्या सगळ्या विचारांना त्यानी बाजूला ठेवलं आणि अवघड कंडिशन्समध्ये प्रतिस्पर्ध्यावर राज्य करायचं धाडस त्यांनी पेलून दाखवलं...

मी त्याचा फॅन आहे म्हणून एवढं कौतुक नाही किंवा मॅचमध्ये तो काही एकटाच हिरो नाही... छोटे आकडे असलेल्या अशा खेळी भविष्यात विसरून जातात .. पण आपण मात्र खेळ नुसताच न बघता त्यातून बरंच काही आत्मसात करायचं असतं ..खरंतर गेल्या वर्षातल्या चढ उतारामधल्या प्रवासात त्याची ही कालची इंनिंग  तुम्हा-आम्हासारख्या मध्यमवर्गीग नोकरदार वर्गाला खुप काही शिकवून जाणारी आहे... एखादं स्वप्न बघून ते पूर्ण करायला आपण जीवापाड मेहनत घेतो... पण ते स्वप्न पूर्ण करायची संधीच आपल्याकडून हिरावली जाते...'सगळं संपल्याचं फीलिंग येतं' किंवा आपण बऱ्याच वेळा आपल्या करियर मध्ये काही चांगले परफॉर्मन्स देतो.... मग दुसऱ्यांच्याच काय तर स्वतःच्याच स्वतःकडून अपेक्षा वाढतात ... हाय टार्गेट - अवघड अपेक्षा पूर्ण करायला म्हणून प्रामाणिक प्रयत्न करतो पण सॊप्या चॅलेंजेसमध्ये अपयशी होतो .. आणि ते दुःख जास्त बोचरं असतं ...कधी कधी करियर संपायची भीती दाखवणारं असतं  ...

त्यामुळेच, जसं कम्फर्ट झोनमध्ये गुरफटून बसायचं नसतं तसंच अशा अवघड सिचुएशन्समध्ये डगमगायचं नसतं ... ह्या कालच्या छोट्या  इंनिंगसारखा छोटा आनंदसुद्धा आपल्या टीमला म्हणजेच कुटुंबाला सुखी ठेवत असतो , मोटिवेट करत असतो... हे नेहमी लक्षात ठेवायचं असतं.... आणि अशाच छोट्या छोट्या प्रसंगात मोठं सुख शोधायचं असतं ... कारण स्वतःच्या आयुष्यात स्वतः अजिंक्य राहायचं  हे फक्त आपल्याच हातात असतं...

-- स्वागत पाटणकर